Wanneer je het gevoel van geluk binnen laat

Ik ben een aantal maanden afwezig geweest.. Soms gebeurt dat. Ik ben meerdere keren begonnen aan een nieuw stuk schrijven maar na een aantal regels werd ik dan weer afgelijdt en bleef het bij losse regels, verwarrend. Het was alsof mijn gedachten ergens anders waren en ik me de tijd ook niet gunde.

Inmiddels is het eind April, zit ik op mijn een-na-laatste dag werk na meer dan 8 jaar.. Kun je je dat voorstellen? Ik heb een gevoel van bijna “vrijheid” wat ik het liefste voor altijd wil omhelzen maar aan de andere kant nog niet helemaal kan beseffen. Hoewel de laatste jaren redelijk snel voorbij zijn gegaan, ik tussendoor ook een hoop heb gedaan en ik wel meer dan een keer dacht dat mijn “einde” op dit werk eerder nabij was, maar de tijd was nu.

En hierbij ben ik er van overtuigd dat alles op zijn tijd komt, dat je vooral je gevoel niet moet onderdrukken en dat je niet moet vergeten naar je hart te luisteren. Zo was het dat ik dit jaar anders in mijn schoenen stond. Na veel werk, stress en tijd heb ik vorig jaar kunnen eindigen met alles waar ik zoveel energie in had gestopt. De verhuizing, nieuw huis, erfenis declaratie, alles CHECK. Ik was mijn jaar geëindigd op het strand; kijkend naar de zee die al mijn energie vernieuwde. Wat was dat een fijn gevoel; het gevoel van overwinning, na een lange strijd. Dus nu ik toch bezig was op het pad van “renovatie” vond ik het belangrijk om alles wat me slecht deed in mijn leven te verwijderen. Hoppa, jij doet me niet goed: WEG! En op die manier op een eerlijker pad voor mijzelf te komen.

Één van de dingen die me al een tijdje dwars zat was mijn werk. Ik had het duidelijk niet meer zo erg naar mijn zin, de taken die me werden gegeven deed ik met vermoeidheid, ipv flexibiliteit door mijn jaren dienst werden deze van me afgenomen en zo kan ik nog een aantal redenen geven. Dit deed me bewust zijn van het feit dat ik hier niet meer mee verder kon.. En wat nu? Wat wil ik nu, dacht ik toen. Vaak om te weten wat je wil is het erg belangrijk te weten wat je niet wil, dan ga je tenminste een kant op.

Dit wetend moest ik op zoek naar mijn volgende projectje. Hierbij vroeg ik mijzelf een aantal dingen, een daarvan was; wil ik nog in deze stad verblijven of wil ik mijn avontuur ergens anders opzoeken? In twee landen opgegroeid zijn is iets wat ik vaak moeilijk heb gevonden, die identiteit strijd van “waar je wortels liggen”.. Totdat ik uiteindelijk mijzelf eraan heb toegegeven dat ik ben wie ik ben, ik heb zowel wortels in Argentinië als ik in Nederland heb, ik heb ze beiden en daar zal ik het beste uit halen. Maar ik voelde in mij dat ik er even tussenuit moest. Dat ik mezelf de kans moest geven om andere lucht te ademen, meer in contact met mij te zijn zonder de invloed van eventueel andere dingen of mensen. Ik heb me dat tegoed. Ik merk dat ik sommige verantwoordelijkheden ontloop, vooral de dingen die me stress leveren en dat ik me daar niet lekker bij begin te voelen. Dus waarom laat Loen zich niet even zichzelf zijn en écht in contact met mijn diepere IK zijn. Dat heb ik nodig, om mijn verdere weg te vinden. 34, geen kinderen, geen partner, alléén mezelf om voor te zorgen. Het is nu of anders wordt t altijd moeilijker met dit soort beslissingen.. Dus heb ik voor mijzelf gekozen. Het was een tijd geleden dat ik dat deed, maar het voelt zo goed!

Zo is het dus dat ik op mijn laatste 48 kantoor uren zit en ik eind Mei naar Nederland vlieg om in een sta caravan te wonen, van het strand te genieten en een aantal uur daarbij te werken om me te kunnen bekostigen. Het voelt heerlijk, het voelt het dichts bijzijnde naar vrijheid in een lange tijd, en voor dat gevoel ga ik. De weg om me beter te voelen met wat ik doe, rust in mijzelf te hebben, blij te zijn met het moment dat ik leef. Want uiteindelijk, het énige wat we meenemen van deze fysieke wereld zijn die momenten..

Simple Little Life…

De afgelopen dagen heb ik veel moois ervaren in de simpele dingen van het leven.
Dingen die me liefde in vershillende vormen heeft laten zien; in de “diepte” ervan en de manier waarop liefde oppervlakkig kan zijn. In verschillende scene´s van een film en een toneelstuk deed het me denken aan hoé moeilijk het hederdaags kan zijn om van het “simpele” in de liefde en het dagelijks leven te genieten. Dat we constant worden opgeslokt in alles wat we moeten doen en té weinig waarvan we genieten en waar ons hart echt ligt. Hoe érg we deze dagen afhankelijk zijn geworden van onze mobiele telefoontjes, social media shit en hoe dat telkens méér tijd van ons afneemt; op het moment dat we even een seconde hebben we erop kijken, hebben we een berichtje? Heeft iemand me geschreven? We zijn er op zo´n manier aan verbonden dat als je een drankje aan het doen bent in een café of een etentje in een restaurant en even om je heen kijkt, je ziet hoe vaak de helft aan z´n telefoon zit en dus geen enkel gesprek voert met degene waarmee je de tafel deelt. Is dat niet héél onbeschoft eigenlijk? Ik denk dan bij mezelf; als je tegenover elkaar zit en niks te vertellen hebt, maar gewoon een beetje zit en vooruit staart naar elkaar zonder dan ook een gesprek te voeren, waarom blijf je dan niet thuis? We zijn afhankelijk aan het worden van onze mobieltjes op een nogal ziekige manier.
In de film die ik afgelopen weekend zag, de laatste van Jim Jarmusch “Paterson”, daar had de hoofdrol speler, géén mobiel, en wou zich er ook niet aan toegeven. Hij was een gewone man die werkte als buschauffeur en in zijn vrije tijd schreef hij gedichten. De woorden van zijn gedichten rolden over het beeld terwijl hij de bus voort reedt. Na zijn werk ging hij naar huis, waar zijn vrouw hem opwachte met het avond eten en zij was een heerlijke droomster, elke dag had ze wel een nieuwe droom die ze wou waarmaken en dat in liefde met hem deelde. Na het avondeten deed Paterson een rondje met zijn hond Marvin en stopte elke dag voor een biertje bij de bar van de wijk. En zo; dag in, dag uit. Het filmt de tréspassing van de dagen van Paterson. En dat is juist wat me het simpele ervan liet zien; van een routine die eigenlijk alléén een kleine verandering neemt in het weekend, maar verder hetzelfde is.
Het deed me stilstaan bij hoé weinig; of het feit dat ik té weinig stil sta bij het waarnemen van kleine instanties die zich afspelen in mijn leven. Dat ik daar eigenlijk minder bewust van ben dan ik wil. Hoéveel we van die “extra” dingen vaak nodig hebben, terwijl ik van een simpele wandeling met mijn hond of gewoon s´avonds in de tuin liggen en naar de sterren kijken ook kan genieten, maar dat ergens toch vergeet. Ik verwoord het dat we té weinig met ons innerlijke “ik” verbonden zijn, dat we in teveel herrie leven, zowel media-verbonden als alles in onze omgeving er daarvoor lijkt te zorgen. Zo zie ik het ook in de liefde; de manier waarop we met elkaar verbonden zijn en aan de andere kant hoe weinig we op DAT moment ook echt met elkaar verbonden zijn.
-Jij – Ik –
Ik vertel
Jij luisterd
Ik kijk je in de ogen
Jij neemt me in je armen
Ik kus je
Jij voelt
Ons bloed vloeit door onze lichamen
Jij kleedt je uit
Ik ben al naakt
Jij komt bij me naar binnen
Langzaam worden we één
Elke beweging die we maken voelen we
De rest om ons heen vergaat
Het enige wat uitmaakt is samen op dat punt te komen
Jij voelt dat ik er bijna ben
Ik laat me gaan want ik wil alles voelen
JA, we zijn er..
Kippenvel is wat er over is
Dat gevoel van extase
Want niks anders dan dat maakt uit-

Laten we die simpele dingen in het leven meer ervaren en al dat “complexe” opzij zetten. Laten we de aandacht die we verdienen aan elkaar besteden. Laten we de niet uitgesproken woorden, uitspreken. Laten we haat in liefde veranderen. ​Laten we blijven hopen dat we dit leven samen kunnen beleven. Laten we elkaars hand vast pakken en elkaar in de ogen kijken. Jij bent jij en ik ben ik, maar laten we één zijn.

 

​Lately I´ve experienced a lot of beauty in the simple things of life.
Things that showed me love in different ways; in a “deep” way and how it can be superficial. In different scene´s of a movie and of a play made me think how difficult today´s life can be to just enjoy the “simplicity” of love and everyday life. That we continuously are being gulped down in everything we need to do and to less of what we enjoy and where our heart lies. How badly we´ve become dependent of our mobile phones, social media shit and how it constantly takes more time of us; when we´ve got a little second we look at it, do we have message? Someone thought of me and wrote me a message? We´re so attached to it, that when we go for a drink or dinner at a restaurant and you look around how other tables are being interactive with eachother, actually more than half of them is checking it´s phone and not even interacting with each other. Isn´t that rude actually? At that moment I think by myself; If you´re sitting in front of each other but have nothing to talk about, just sitting and staring at each other without having a conversation, why wouldn´t you just stay home? We´re getting dependend of our mobile phones on a rather sick way. In the movie I saw last weekend, the last one of Jim Jarmusch “Paterson”, the main character didn´t have a mobile phone and didn´t want one. He was a normal person ​who worked as a bus driver and in his time off he wrote poems. The words of his poems flowed over the screen while he drove his bus. After work he went home to his wife, who waited him up with dinner and she was a wonderful dreamer, every day she shared a different dream with him. Every night, after dinner, Paterson took his dog Marvin for a walk and made a little stop at the neigbourhoods bar. And so went by the movie, day in, day out. It shows the tréspassing of Patersons´days. It showed me the simple part; of a daily routine that only had little some difference in the weekends, but the rest is all the same.
It made me think of how little or the fact that I´m not consious enough of the little things that take place in my life. That I´m actually not as consious of it than i´d like.. How much we apparently “need” of those extra things, while I should enjoy more a simple walk with my dog or just lying in the backyard looking at the stars by night; but just someway forget it. I describe it as being less connected with your inner “you” and we live too much in continuos sounds, as well as media related as everything around that makes that happen. I see it as well in love; in the way we´re related to each other and how few
we´re really related on that actual moment.
​You-me-
I speak
You listen
I look at you
You take me in your arms
I kiss you
You feel
Our blood streams through our vains
You take of your clothes
I´m already naked
You slowly come inside me
We turn into one
Every movement feels intens
The rest around us dismisses
The only thing that matters is getting together on that point
​You feel i´m almost there
I let myself go cause I want to feel everything
YES, we´re there..
Goose-skin is what´s left
That feeling of ectasy
Cause nothing else than that matters-
Let experience more those simple things in life and let the “complex” things aside. Let pay the attention we deserve to each other. Let transform the unspoken words, in spoken. Let change hate in love. Let we hope to stay together in this life. Let´s hold our hands and look each other in the eyes. You are you and me is me, but let us become one.

Liefde & Duidelijkheid 2.0

Ok, dus aanraken en afstand was een ‘ding’ aan t worden. Sinds onze eerste ‘match’ waren onze dagen gevuld door; meer van elkaar te leren kennen en starend naar het scherm willen dat die persoon door je telefoon zó naast je stond.. Alléén zomaar ging dat niet. Btw, hadden we gezegd dat we de intensiteit zouden minderen.. Toen hij daar mee kwam had ik toch even een aantal sessies bij de psycholoog nodig om erover uit te komen of ik dat nu wel zo wou. Ik ben namelijk aan het ‘leren’ mij en m’n verlangens eens voorrang te geven. Wil Loen het hier wel bij laten? Wat zijn mijn verlangens, waar zou ik voor gaan? Dat is waar ik de laatste tijd naar op zoek ben (en más daardoor wel de naam van deze blog).

Wat wil Loen? Daar achter komen en niet voor minder gaan. Jezelf ervoor uitspreken. Ik heb een doos vól herinneringen en liefdes relaties die ik hier kan opschrijven waar ik niet trots op ben, vaak zijn de meer ‘casual ones’ degene geweest die meer bij me pasten. En juist waar ik een relatie mee heb gehad je zou denken ‘wat doet ze met die gozer’.. Ach wie heeft ze niet gehad. Maar vanaf nu wil ik het anders en zal ik alleen maar zeggen waar t voor mij op staat. Als ik van je hou en om je geef zeg ik dat, op welk vlak dan ook, waarom zou ik mn gevoelens zwijgen? Omdat ik bang ben voor het antwoord? Nee, dat ben ik niet meer. Ik ben bang om iets niet volop te kunnen leven en voelen. Dus met deze hele zooi van gevoelens en een paar psycho-sessies verder (2 om duidelijk te zijn voor mezelf), begin ik met mijn gevoelens te verwoorden naar hém uiteraard. In andere tijden zou dit een e-mail geweest zijn of eerder nog een brief, maar nu gooide ik dat gewoon op de app. Het was al een aantal dagen stil tussen ons en waarschijnlijk zou t voorlopig stil blijven na m’n bericht, maar daar ging het hier niet om. Hier ging het erom dat IK kon uitten waar ik voor ga en niet minder. Gewoon even meer duidelijkheid voor mezelf!

Uit die zinnen kwam het volgende; Hi T, Ik heb deze dagen nagedacht oa over ons laatste gesprek en het missen van het fysieke contact. Het contact te behouden maar dat ieder wel z’n leven kan leiden zonder zich daar “schuldig” over te voelen. Ik denk dat ik mss niet helemaal eerlijk ben geweest in mijn antwoord. Ons gesprek is in m’n hoofd blijven hangen en wat als ik het zo niet wil..? Zoals we het er samen over eens zijn; dat het bijzonder is tussen ons is een understatement. Waarom zou ik het bijzondere niet een kans geven? Ik denk dat we beiden op een soortgelijke manier in het leven staan en weten wat we willen. We hebben ’t vaak genoeg gehad over liefde hebben en delen; en waarom uitstellen wat goed voelt en beter zou kunnen voelen? In één van onze gesprekken hadden we het over dat het nodig voor me is om weer mijn plekje te kunnen vinden en waar dat zou zijn.. Wie mij een béétje kent weet dat dat zal zijn waar ik de liefde vindt.. niet ergens anders. Is dat Zuid Amerika, op een eiland óf Nederland dat maakt mij niet uit. Zoals je weet is mijn leven nu op een moment dat keuzes maken een belangrijk punt zal worden. Met alles wat ik heb meegemaakt de laatste tijd heb ik geleerd om mijn gevoel te uitten en ervoor te gaan, wat de obstakels daar ook voor kunnen zijn. Vanaf nu wil ik niet meer voor minder gaan, ik neem geen genoegen met wat “simpeler” of “makkelijker” is, en daarom deel ik dit met jou. You can only get the real me.. en we hebben gezegd dat dit chatvenster voor eerlijkheid staat, dus kan ik dit niet voor me houden. Het verlangen een kans te geven en elkaar persoonlijk te kunnen zien; hoe onwerkelijk dat ook klinkt. Het kan uitgesteld worden totdat ik weer naar NL ga maar het kan ook anders. Want alles wat ik in onze gesprekken heb gedeeld ben ik, en ík wil je voelen, ík wil in je ogen kijken en ík wil het onwerkelijke, werkelijk maken.

Sent –> Op een warme donderdag avond vanuit t zuidelijk halfrond.

Hola! / Hello!

Het voelt een beetje “awkward” zo mijn eerste post te schrijven.. Waar moet ik het nu over hebben..? Waarom zou iemand het boeien waar ik over denk? Wat deze steenbok zoal bezig houdt.. Anyway, deze dagen kan het me allemaal maar weinig meer schelen. Als ik dit wil delen, dan doe ik dat ook gewoon!

Dus, het afgelopen jaar is m´n leven redelijk ondersteboven komen staan.. Exact een jaar geleden verkocht ik mijn hostel (die droom die het niet meer was). Ik heb er tot op het laatste half jaar letterlijk van genoten, in 4 jaar dacht ik toén mijn beste IK te hebben behaald, maar na veel werk, vermoeidheid en niet genoeg omzet kan dat nog wel eens veranderen. Dus heb ik daar, op tijd, een punt achter kunnen zetten. Vanaf dát moment dacht ik de rest van het jaar maar aan één ding: Doen waar ik zin in heb en genieten van wat ik heb. 

Dat kon helaas niet lang genoeg voor me duren want eind Juni werdt mijn vader opgenomen in het ziekenhuis (ongeveer 8ste keer in 6 jaar tijd) en 3 weken later stond ik naast hem, op intensive care, waar hij zijn laatste uitademing gaf. Toen ik 11 jaar jong was en mijn moeder terminale borstkanker had mocht ik op een herfstnacht, samen met mijn broertje, bij een vriendin slapen. Die avond droomde ik over haar en toen ik de volgende dag opstond was ze was er niet meer.. Misschien, die nacht op intensive care, is mijn moeder toen eindelijk mijn vader komen halen. Ze zeggen dat als je overlijdt ze “je komen halen”, dus geeft het mij meer rust om te denken dat zij het was die haar liefde kwam halen..

Sinds die nacht is niets meer “zoals toen”..

Sinds die nacht ben ik, als oudste zus, begonnen met alles wat te maken heeft met het verder gaan (proberen) of een nieuw leven opbouwen.. Van burocratisch papierwerk tot erfenis regelen, weer samenwonen met mijn 23-ig jarig zusje en uiteindelijk een punt zetten achter een 3-jaar lange relatie. En ondertussen kom je gevoelens tegen als; verdriet, boosheid, “waarom ik”, wat “thuis” was is het opeens niet meer, je depressief voelen en daarbij alles wat je van plan was nu een héle andere richting genomen heeft. Kortom, ik ben altijd een doorzetter geweest en waar ik mijn oog op leg ga ik ook voor.

Dus, hierbij kan ik zeggen dat ik zal proberen mijn echte emoties, gevoelens & gedachten te verwoorden.. Want het delen van ervaringen kan iedereen goed.

Als ik van één ding zeker ben is dat ik niet voor minder ga dan het échte wat er in en om me heen gaat. Het is belangrijk je echte ik te kunnen zijn.

Hola!

It feels a little awkward writing my first post.. Where should I begin..? Why should anyone care about what I have to say? About what keeps motivated this capricorn.. 

Anyway, these days nothing really keeps me from sharing. If I want to share this, so I do! 

So, in the last year my life got upside down without even having time to process it.. Exactly one year ago I sold my Hostel (that one dream which wasn´t it anymore). Until the last half year I really enjoyed it, those 4 years I thought I reached my best ME, but after a lot of work, exhaustion and not enough profit can make you change opinion. So luckily I ended that on the right moment. Since that moment I could only think of one thing: Do what I want and enjoy of what´s present in my life. 

Unfortunately that couldn´t last long enough for me cause end June my dad needed to go to the hospital and 3 weeks later I was standing next to him, at intensive care, where he took his last breath. When I was 11 years old and my mother was suffering of terminal breast cancer; I went to sleep, on a rare autumn night together with my brother, by a friend of us. That night I dreamed about my mom and when I got up the next morning I was told she´d passed away.. She wasn´t there anymore..

Maybey that night on intensive care while my dad gave his last breath my mother was there to finally take him with her. They say that when you die “they come for you”, so it gives me more peace to think that it was her who came to take her love..

Since that night nothing is “as it was”…

Since that night, as oldest daughter, i started with everything that has to do with “moving on with your life”.. from burocratic paperwork to managing the inheritage. Live again with my 10-year younger sister and finally end my realtionship, something I should´ve done much earlier. In short, I´ve always been a fighter and where I put my eyes, is where I go for. 

So, hereby I´ll try to express on these lines my true emotions, feelings & thoughts..

I can say I´m sure of something and that´s not going for less than the real me. It´s important to be your true self.