M-A-N-I-A-C : Me, Myself and I?

Yesterday I started watching “Maniac” the new Netflix serie with Emma Stone and Jonah Hill. I found the introduction above all curious and its something I often think about.

Hypothesis: All souls are in a quest to connect. Our minds have no aware of this quest. All the worlds that almost where, matter just as much as the world we’ re in. These hidden worlds cause us great pain. Camaraderie, communion, family, friendship; were lost without connection. It’s quite terrible to be alone.

So this brings me up to all these theories and thoughts I have about humans, relationships; how we’re people of connections and the simple fact that we’re not made to be alone.. A lot in our lives goes about people, relationships, different groups of relations and how that interfere with your status of living. Actually I find ourselves a pretty crazy and fucked up humanity.

How many of us has problems connecting with other people? How many times have you been afraid of being an outsider or not being accepted in different groups of people? A lot of times this just happens cause a more influenceable person created this opinion about you and spread it around.. How many times do we appear to be someone we aren’t? Just cause we wanna be part of something or someone.. I think that this happens to a lot of us.

What I also experience a lot of times is that people doesn’t take the effort or time to really get to know each other.. Or to look further into that person and dig in what’s important for him/her and makes them who they are today. I find myself struggling with these things a lot of times. People seem to prejudge so much.. I even find myself doing it sometimes and then I try to be conscious about it and avoid that behaviour.. It’s actually a very good practice for yourself. I give a lot about people and those I care about and surround me. For me its always an interesting something; getting to know the person; the way they think and stand in the world. Superficiality is not for me. I wanna know  the real person behind the face. This makes me angry with nowadays flexibility in relationships a lot of times. It’s so loose, the lack of commitment, its so “scroll away” kind of way.. One day you know each other, the other day its nothing. Its so 21st century looseness.. Everything is so exciting and so boring at the same time. There’s not enough patience, everything needs to be fast and now.. Satisfying and complying on the moment and after that what shape it really takes doesn’t actually matter that much. Why should it? You already got the satisfaction you needed out of it.

I think nowadays we’re influenced a lot by how technology develops, by the “scrolling” and “like or not like” era. Its gotten all so superficial, didn’t it? We don’t have time enough, we’re caught up in daily commitments and stress, we need to comply with so many things; that a lot of times we forget to enjoy and connect. Actually I think that a lot of times we’re getting more and more lonely and that really connecting with others is becoming difficult. These thoughts make me sad.. Even to me, who’s a peoples person, but sometimes I’m so absorbed in thoughts; in myself, that I find it difficult to get out and connect with people.. And then, when I think about it, when I actually caught myself in that journey I try to get out of it and get surrounded by people I love, even though we’re all strangers and part of this “act” we pretend to play.

Verwachtingen – Expectations..

Ik weet niet of vandaag mijn beste ik in de schoenen staat om te schrijven, maar aangezien ik al een week de tekening van deze post in mijn inbox heb van een van mijn beste vriendinnen om bij deze woorden te plaatsen, voel ik toch een kleine “pressure” om deze regels op “papier” te zetten. Eigenlijk was de vorige post begonnen naar aanleiding van dit onderwerp “verwachtingen” maar daar kwam weer iets anders uit, zo gaat dat vaak genoeg met schrijven. Zo gaat dat in het leven, je denkt ergens aan te beginnen en dan kom je uit op heel iets anders. En zo is het de laatste tijd ook voor mij in datgene wat we “liefde” noemen of soms ook in alle soorten vorm van relaties, de algemene “verwachtingen”.
Dit jaar, terwijl ik nog bezig ben met het verwerken van verdriet en op zoek ben naar de ware “ik” in mijzelf, is er ook een deel in mij die haar verlangens naar mannen en love itself wil blijven ontdekken. Zoals ik laatst nog zei; zonder LIEFDE in mijn leven is het alsof ik een plant zonder water ben, die zonder water langzaam dood gaat. Bij mij en liefde zie ik dat zo; ik wil niet zonder het gevoel leven.. En daarom uit ik het ook in al zijn vormen bij wat ik doe. Stel ik mijzelf teveel open? Misschien kan dat zo gevonden worden; maar als ik dat zo voel, dan ga ik daar ook voor.
Dus verwachtingen.. Als je in de begin fase van iets wat uit zou kunnen uitkomen op een relatie, die fase dat je elkaar “leert kennen”, is het bijna onmogelijk daarbij geen verwachtingen te scheppen, die ook samen zouden kunnen staan bij een illusie. Want in jezelf fantaseer je vaak genoeg daar over, bijvoorbeeld op het moment dat je iets voor die persoon begint te voelen.. Iets wat niet eens duidelijk hoeft te zijn voor jezelf totdat het gesprek op tafel ligt en je die verwachtingen verwoord.
Het gebeurde namelijk zo dat ik een wat “volwassenere” man ontmoet, 3 kinderen, iemand die ik op een ander moment van mijn leven denk ik niet eens de kans zou hebben gegeven om uberhaupt uit te gaan in eerste instantie, maar er was iets in me wat zich aangetrokken voelde vanaf het begin; dus ging ik op onderzoek uit. Na een aantal dates, gesprekken, etc wordt er vanaf zijn kant een soort van “rem” gezet. In de zin dat hij opeens geen tijd meer had die week, hij de week daarop op reis ging voor werk, en Loenie? Tja Loenie moest maar met haar “zin” om elkaar te zien blijven zitten. Hierop volgde een gesprek, via whatsapp, over het feit dat ik het niet zag zitten om elkaar ééns in de 3 weken, vooral als het hém uitkwam, te zien. Aangezien ik geen gesprekken wil houden over de telefoon, woonend in dezelfde stad, en elkaar in flesh and bone niet te zien.. En dan heb ik het over niet eens koffie samen te kunnen doen. Daarbij kwam hij met de opmerking “expectations” naar voren… (ik zou nu eigenlijk het liefst de emoticon van dat vrouwtje wat haarzelf voor haar voorhoofd slaat hier plakken, om in te beelden was dat mijn gezicht) JESUS! Waar hebben we het over..? Ik heb het eerder over elkaar leren kennen en niet zozeer al die verwachtingen scheppen. M´n hoogste verwachting zou kunnen zijn elkaar 1 keer per week te zien? Is dat veel (?) Anyway, het gesprek eindigde duidelijk daarbij, ik had hem laten weten dat ik het zo niet zag zitten en als hij het wou verwoorden in verwachtingen, noem het dan vooral zo!
Dit deed me dus denken… Welke verwachtingen heeft Loen eigenlijk? Was ik wel in de positie om verwachtingen te kunnen scheppen..? En op het moment dat je verwachtingen niet samen gaan met de realiteit, wat doe je dan? Communiceren! Een van de belangrijkste onderdelen in elke vorm van relatie is het communiceren van je gedachten, gevoelens, wil, etc.  Ik denk dat het iets is wat we té weinig doen naar angst voor een discussie of erger nog om geen teleurstelling te ervaren.. Maar wat wel een onderdeel van een alles is. Stel je voor als we misschien minder verwachtingen hebben wat betreft alles, zou het dan niet automatisch “makkelijker” zijn voor onszelf? Want als je niks verwacht kun je ook geen teleurstelling scheppen.. Hoé vaak hebben we door de verkeerde verwachting een discussie opgelopen..? Hoe vaak hebben we verdriet opgelopen hierdoor..? Hoe kunnen we dit het beste voor onszelf in handen houden?
Bestaat er liefde zonder verwachtingen? Of, als de liefde op een punt komt dat het niet meer je verwachtingen vervult, wil dat zeggen dat het dan niet meer bestaat?
Dit zijn een aantal van de gedachten die de laatste tijd door mijn hoofd spoken.. Waarbij het concept van verwachting zich meer in de vijhand van mijn ergste nachtmerries is veranderd.
I´m not sure if today my best me is standing in her shoes, but considering I´ve got the illustration of this post since more than a week in my inbox from one of my best friends to be posted by these words, I did feel some kind of pressure to write these words down on “paper”. Actually, I did start my last post wanting to write about “expectations” but that one ended about something else, happens a lot when you´re writing. It happens a lot in life, you think you started something and the results ended up being totally different. This also happens for me in what we can call “love” or in every term of relation, the overall “expectations” within.
This year, while I´m still trying to process my grief en looking for the real “me” within, there is also a part of me who that wants to continue exploring her desires to man and love itself.. Like I mentioned lately; without LOVE in my life its like I´m a vegetable without being fed with water, slowely dies without water. With me and love I feel it like this; I don´t want to live without that feeling.. That´s why I express it in all my ways and in everything I do. Do I expose myself too much? Maybey it can be seen like that; but if I feel like it, means I go for it as well.
So, expectations.. When you´re in the initial phase of something which can come out to a relationship, that phase where you “get to know eachother”, its almost impossible not to have expectations, those can also go together with illusion. Because within yourself you imagine enough about that person at the moment you start feeling someting for him.. Something which doesn´t even need to be clear for yourself until the moment the conversation is on the table and you said it out loud.
What happened is the following; I got to know this more “grown up” man, 3 kids, someone who in another moment of my life I wouldn´t have even given the possiblity to go out in at first, but there was something in me that felt attracted to him since the beginning, so I went on research. After a few dates, talks, etc. He puts some kind of “slow down” on the situation. In the way that just for a sudden he didn´t have time to see each other that week and the following week he was travelling for work, and Loenie? Loenie needed to keep her desires in the closet. After this a conversation came out, via whatsapp, about the fact that I wasn´t interested in seeing each other once every 3 weeks, or whenever he had time enough. Since I don´t want to have many conversations over chat, while living in the same city, and not giving time to see eachother in fles and bone is nonesence.. Hereby I´m only talking about grabbing a coffee at least. At that moment he comes up with the comment “expectations”.. (at this point I would actually use the emoticon of the girl with her hand on her forehead, so you can imagine my face on that moment) Jesus! What are we talking about..? I can say we´re getting to know each other and not so much that I´m having expectations.. My highest expectation can be to actually see you once a week? Is that to much to ask for (?) Anyway, the conversation ended at that point, I made him understand I didn´t feel like that, in those conditions and if you want to call it expectations, just do so!
This made me think.. Which expectations does Loenie actually have? Was I in the position of having any expectations..? And at the moment we create expectations and they don´t go together with reality, what do you do? Communicate! One of the most important components in every way of a relation is to communicate your thoughts, feelings, will, etc. I think its something we´re not used to do very often in fear to start a discussion or worst; not to be dissapointed.. but, which is part of a whole. Imagine if we would´ve less expectations about everything, wouldn´t it automatically be “easier” for ourself? Because if you don´t expect, you don´t get dissapointed.. How many times did we get into a discussion cause our expectations we´re different? How much sorrow did we have cause of this? How can we best keep this in hands?
Does love exist without expectations? Or when love comes at that point that it doesn´t fill your expectations anymore, does it mean it doesn´t exist anymore?
These are some of the thoughts that flow through my mind lately.. Whereby the concept of expectations turned more into the enemy of my worst nightmares..

Donde no puedas amar.. Where you can´t love…

Donde no puedas amar, no te detengas.
Donde no sean sinceros, no te detengas.
Donde no te reciban, no te detengas. 
Donde no lo sientas real, no te detengas.
Donde no te valoren, no te detengas. 
Donde no perciban tu amor, no te detengas. 
Donde no puedas llorar, no te detengas. 
Donde no puedas ser vos, no te detengas. 
Donde no puedas reír a carcajadas, no te detengas. 
Donde no puedas tener una mirada cómplice, no te detengas. 
Sigue siendo tú misma.
Sigue sintiendo tu ser. 
Sigue tu yo interior. 
No abandones porque todos abandonan.
Where you can not love, do not delay.
Where they are not sincere, do not delay.
Where they do not receive you, do not delay.
Where you do not feel it real, do not delay.
Where they do not value you, do not delay.
Where they do not perceive your love, do not delay.
Where you can not cry, do not delay.
Where you can´t be yourself, do not delay. 
Where you can´t laugh out loud, do not delay. 
Where you can´t have an accomplice look, do not delay. 
Continue being yourself. 
Continue feeling your inner you. 
Do not abandon because everyone abandons. 
Waar je niet kunt houden van, blijf daar niet. 
Waar er geen eerlijkheid is, blijf daar niet. 
Waar je niet welkom bent, blijf daar niet. 
Waar je het niet echt voelt, blijf daar niet.
Waar ze je niet waarderen, blijf daar niet. 
Waar ze je liefde niet voelen, blijf daar niet. 
Waar je niet kunt huilen, blijf daar niet. 
Waar je jezelf niet kunt zijn, blijf daar niet. 
Waar je niet hard kunt lachen, blijf daar niet. 
Waar je geen oogkontakt kunt delen, blijf daar niet. 
Blijf jezelf. 
Blijf jezelf voelen. 
Geef niet op omdat iedereen dat doet. 

Hola! / Hello!

Het voelt een beetje “awkward” zo mijn eerste post te schrijven.. Waar moet ik het nu over hebben..? Waarom zou iemand het boeien waar ik over denk? Wat deze steenbok zoal bezig houdt.. Anyway, deze dagen kan het me allemaal maar weinig meer schelen. Als ik dit wil delen, dan doe ik dat ook gewoon!

Dus, het afgelopen jaar is m´n leven redelijk ondersteboven komen staan.. Exact een jaar geleden verkocht ik mijn hostel (die droom die het niet meer was). Ik heb er tot op het laatste half jaar letterlijk van genoten, in 4 jaar dacht ik toén mijn beste IK te hebben behaald, maar na veel werk, vermoeidheid en niet genoeg omzet kan dat nog wel eens veranderen. Dus heb ik daar, op tijd, een punt achter kunnen zetten. Vanaf dát moment dacht ik de rest van het jaar maar aan één ding: Doen waar ik zin in heb en genieten van wat ik heb. 

Dat kon helaas niet lang genoeg voor me duren want eind Juni werdt mijn vader opgenomen in het ziekenhuis (ongeveer 8ste keer in 6 jaar tijd) en 3 weken later stond ik naast hem, op intensive care, waar hij zijn laatste uitademing gaf. Toen ik 11 jaar jong was en mijn moeder terminale borstkanker had mocht ik op een herfstnacht, samen met mijn broertje, bij een vriendin slapen. Die avond droomde ik over haar en toen ik de volgende dag opstond was ze was er niet meer.. Misschien, die nacht op intensive care, is mijn moeder toen eindelijk mijn vader komen halen. Ze zeggen dat als je overlijdt ze “je komen halen”, dus geeft het mij meer rust om te denken dat zij het was die haar liefde kwam halen..

Sinds die nacht is niets meer “zoals toen”..

Sinds die nacht ben ik, als oudste zus, begonnen met alles wat te maken heeft met het verder gaan (proberen) of een nieuw leven opbouwen.. Van burocratisch papierwerk tot erfenis regelen, weer samenwonen met mijn 23-ig jarig zusje en uiteindelijk een punt zetten achter een 3-jaar lange relatie. En ondertussen kom je gevoelens tegen als; verdriet, boosheid, “waarom ik”, wat “thuis” was is het opeens niet meer, je depressief voelen en daarbij alles wat je van plan was nu een héle andere richting genomen heeft. Kortom, ik ben altijd een doorzetter geweest en waar ik mijn oog op leg ga ik ook voor.

Dus, hierbij kan ik zeggen dat ik zal proberen mijn echte emoties, gevoelens & gedachten te verwoorden.. Want het delen van ervaringen kan iedereen goed.

Als ik van één ding zeker ben is dat ik niet voor minder ga dan het échte wat er in en om me heen gaat. Het is belangrijk je echte ik te kunnen zijn.

Hola!

It feels a little awkward writing my first post.. Where should I begin..? Why should anyone care about what I have to say? About what keeps motivated this capricorn.. 

Anyway, these days nothing really keeps me from sharing. If I want to share this, so I do! 

So, in the last year my life got upside down without even having time to process it.. Exactly one year ago I sold my Hostel (that one dream which wasn´t it anymore). Until the last half year I really enjoyed it, those 4 years I thought I reached my best ME, but after a lot of work, exhaustion and not enough profit can make you change opinion. So luckily I ended that on the right moment. Since that moment I could only think of one thing: Do what I want and enjoy of what´s present in my life. 

Unfortunately that couldn´t last long enough for me cause end June my dad needed to go to the hospital and 3 weeks later I was standing next to him, at intensive care, where he took his last breath. When I was 11 years old and my mother was suffering of terminal breast cancer; I went to sleep, on a rare autumn night together with my brother, by a friend of us. That night I dreamed about my mom and when I got up the next morning I was told she´d passed away.. She wasn´t there anymore..

Maybey that night on intensive care while my dad gave his last breath my mother was there to finally take him with her. They say that when you die “they come for you”, so it gives me more peace to think that it was her who came to take her love..

Since that night nothing is “as it was”…

Since that night, as oldest daughter, i started with everything that has to do with “moving on with your life”.. from burocratic paperwork to managing the inheritage. Live again with my 10-year younger sister and finally end my realtionship, something I should´ve done much earlier. In short, I´ve always been a fighter and where I put my eyes, is where I go for. 

So, hereby I´ll try to express on these lines my true emotions, feelings & thoughts..

I can say I´m sure of something and that´s not going for less than the real me. It´s important to be your true self.