Simple Little Life…

De afgelopen dagen heb ik veel moois ervaren in de simpele dingen van het leven.
Dingen die me liefde in vershillende vormen heeft laten zien; in de “diepte” ervan en de manier waarop liefde oppervlakkig kan zijn. In verschillende scene´s van een film en een toneelstuk deed het me denken aan hoé moeilijk het hederdaags kan zijn om van het “simpele” in de liefde en het dagelijks leven te genieten. Dat we constant worden opgeslokt in alles wat we moeten doen en té weinig waarvan we genieten en waar ons hart echt ligt. Hoe érg we deze dagen afhankelijk zijn geworden van onze mobiele telefoontjes, social media shit en hoe dat telkens méér tijd van ons afneemt; op het moment dat we even een seconde hebben we erop kijken, hebben we een berichtje? Heeft iemand me geschreven? We zijn er op zo´n manier aan verbonden dat als je een drankje aan het doen bent in een café of een etentje in een restaurant en even om je heen kijkt, je ziet hoe vaak de helft aan z´n telefoon zit en dus geen enkel gesprek voert met degene waarmee je de tafel deelt. Is dat niet héél onbeschoft eigenlijk? Ik denk dan bij mezelf; als je tegenover elkaar zit en niks te vertellen hebt, maar gewoon een beetje zit en vooruit staart naar elkaar zonder dan ook een gesprek te voeren, waarom blijf je dan niet thuis? We zijn afhankelijk aan het worden van onze mobieltjes op een nogal ziekige manier.
In de film die ik afgelopen weekend zag, de laatste van Jim Jarmusch “Paterson”, daar had de hoofdrol speler, géén mobiel, en wou zich er ook niet aan toegeven. Hij was een gewone man die werkte als buschauffeur en in zijn vrije tijd schreef hij gedichten. De woorden van zijn gedichten rolden over het beeld terwijl hij de bus voort reedt. Na zijn werk ging hij naar huis, waar zijn vrouw hem opwachte met het avond eten en zij was een heerlijke droomster, elke dag had ze wel een nieuwe droom die ze wou waarmaken en dat in liefde met hem deelde. Na het avondeten deed Paterson een rondje met zijn hond Marvin en stopte elke dag voor een biertje bij de bar van de wijk. En zo; dag in, dag uit. Het filmt de tréspassing van de dagen van Paterson. En dat is juist wat me het simpele ervan liet zien; van een routine die eigenlijk alléén een kleine verandering neemt in het weekend, maar verder hetzelfde is.
Het deed me stilstaan bij hoé weinig; of het feit dat ik té weinig stil sta bij het waarnemen van kleine instanties die zich afspelen in mijn leven. Dat ik daar eigenlijk minder bewust van ben dan ik wil. Hoéveel we van die “extra” dingen vaak nodig hebben, terwijl ik van een simpele wandeling met mijn hond of gewoon s´avonds in de tuin liggen en naar de sterren kijken ook kan genieten, maar dat ergens toch vergeet. Ik verwoord het dat we té weinig met ons innerlijke “ik” verbonden zijn, dat we in teveel herrie leven, zowel media-verbonden als alles in onze omgeving er daarvoor lijkt te zorgen. Zo zie ik het ook in de liefde; de manier waarop we met elkaar verbonden zijn en aan de andere kant hoe weinig we op DAT moment ook echt met elkaar verbonden zijn.
-Jij – Ik –
Ik vertel
Jij luisterd
Ik kijk je in de ogen
Jij neemt me in je armen
Ik kus je
Jij voelt
Ons bloed vloeit door onze lichamen
Jij kleedt je uit
Ik ben al naakt
Jij komt bij me naar binnen
Langzaam worden we één
Elke beweging die we maken voelen we
De rest om ons heen vergaat
Het enige wat uitmaakt is samen op dat punt te komen
Jij voelt dat ik er bijna ben
Ik laat me gaan want ik wil alles voelen
JA, we zijn er..
Kippenvel is wat er over is
Dat gevoel van extase
Want niks anders dan dat maakt uit-

Laten we die simpele dingen in het leven meer ervaren en al dat “complexe” opzij zetten. Laten we de aandacht die we verdienen aan elkaar besteden. Laten we de niet uitgesproken woorden, uitspreken. Laten we haat in liefde veranderen. ​Laten we blijven hopen dat we dit leven samen kunnen beleven. Laten we elkaars hand vast pakken en elkaar in de ogen kijken. Jij bent jij en ik ben ik, maar laten we één zijn.

 

​Lately I´ve experienced a lot of beauty in the simple things of life.
Things that showed me love in different ways; in a “deep” way and how it can be superficial. In different scene´s of a movie and of a play made me think how difficult today´s life can be to just enjoy the “simplicity” of love and everyday life. That we continuously are being gulped down in everything we need to do and to less of what we enjoy and where our heart lies. How badly we´ve become dependent of our mobile phones, social media shit and how it constantly takes more time of us; when we´ve got a little second we look at it, do we have message? Someone thought of me and wrote me a message? We´re so attached to it, that when we go for a drink or dinner at a restaurant and you look around how other tables are being interactive with eachother, actually more than half of them is checking it´s phone and not even interacting with each other. Isn´t that rude actually? At that moment I think by myself; If you´re sitting in front of each other but have nothing to talk about, just sitting and staring at each other without having a conversation, why wouldn´t you just stay home? We´re getting dependend of our mobile phones on a rather sick way. In the movie I saw last weekend, the last one of Jim Jarmusch “Paterson”, the main character didn´t have a mobile phone and didn´t want one. He was a normal person ​who worked as a bus driver and in his time off he wrote poems. The words of his poems flowed over the screen while he drove his bus. After work he went home to his wife, who waited him up with dinner and she was a wonderful dreamer, every day she shared a different dream with him. Every night, after dinner, Paterson took his dog Marvin for a walk and made a little stop at the neigbourhoods bar. And so went by the movie, day in, day out. It shows the tréspassing of Patersons´days. It showed me the simple part; of a daily routine that only had little some difference in the weekends, but the rest is all the same.
It made me think of how little or the fact that I´m not consious enough of the little things that take place in my life. That I´m actually not as consious of it than i´d like.. How much we apparently “need” of those extra things, while I should enjoy more a simple walk with my dog or just lying in the backyard looking at the stars by night; but just someway forget it. I describe it as being less connected with your inner “you” and we live too much in continuos sounds, as well as media related as everything around that makes that happen. I see it as well in love; in the way we´re related to each other and how few
we´re really related on that actual moment.
​You-me-
I speak
You listen
I look at you
You take me in your arms
I kiss you
You feel
Our blood streams through our vains
You take of your clothes
I´m already naked
You slowly come inside me
We turn into one
Every movement feels intens
The rest around us dismisses
The only thing that matters is getting together on that point
​You feel i´m almost there
I let myself go cause I want to feel everything
YES, we´re there..
Goose-skin is what´s left
That feeling of ectasy
Cause nothing else than that matters-
Let experience more those simple things in life and let the “complex” things aside. Let pay the attention we deserve to each other. Let transform the unspoken words, in spoken. Let change hate in love. Let we hope to stay together in this life. Let´s hold our hands and look each other in the eyes. You are you and me is me, but let us become one.