Simple Little Life…

De afgelopen dagen heb ik veel moois ervaren in de simpele dingen van het leven.
Dingen die me liefde in vershillende vormen heeft laten zien; in de “diepte” ervan en de manier waarop liefde oppervlakkig kan zijn. In verschillende scene´s van een film en een toneelstuk deed het me denken aan hoé moeilijk het hederdaags kan zijn om van het “simpele” in de liefde en het dagelijks leven te genieten. Dat we constant worden opgeslokt in alles wat we moeten doen en té weinig waarvan we genieten en waar ons hart echt ligt. Hoe érg we deze dagen afhankelijk zijn geworden van onze mobiele telefoontjes, social media shit en hoe dat telkens méér tijd van ons afneemt; op het moment dat we even een seconde hebben we erop kijken, hebben we een berichtje? Heeft iemand me geschreven? We zijn er op zo´n manier aan verbonden dat als je een drankje aan het doen bent in een café of een etentje in een restaurant en even om je heen kijkt, je ziet hoe vaak de helft aan z´n telefoon zit en dus geen enkel gesprek voert met degene waarmee je de tafel deelt. Is dat niet héél onbeschoft eigenlijk? Ik denk dan bij mezelf; als je tegenover elkaar zit en niks te vertellen hebt, maar gewoon een beetje zit en vooruit staart naar elkaar zonder dan ook een gesprek te voeren, waarom blijf je dan niet thuis? We zijn afhankelijk aan het worden van onze mobieltjes op een nogal ziekige manier.
In de film die ik afgelopen weekend zag, de laatste van Jim Jarmusch “Paterson”, daar had de hoofdrol speler, géén mobiel, en wou zich er ook niet aan toegeven. Hij was een gewone man die werkte als buschauffeur en in zijn vrije tijd schreef hij gedichten. De woorden van zijn gedichten rolden over het beeld terwijl hij de bus voort reedt. Na zijn werk ging hij naar huis, waar zijn vrouw hem opwachte met het avond eten en zij was een heerlijke droomster, elke dag had ze wel een nieuwe droom die ze wou waarmaken en dat in liefde met hem deelde. Na het avondeten deed Paterson een rondje met zijn hond Marvin en stopte elke dag voor een biertje bij de bar van de wijk. En zo; dag in, dag uit. Het filmt de tréspassing van de dagen van Paterson. En dat is juist wat me het simpele ervan liet zien; van een routine die eigenlijk alléén een kleine verandering neemt in het weekend, maar verder hetzelfde is.
Het deed me stilstaan bij hoé weinig; of het feit dat ik té weinig stil sta bij het waarnemen van kleine instanties die zich afspelen in mijn leven. Dat ik daar eigenlijk minder bewust van ben dan ik wil. Hoéveel we van die “extra” dingen vaak nodig hebben, terwijl ik van een simpele wandeling met mijn hond of gewoon s´avonds in de tuin liggen en naar de sterren kijken ook kan genieten, maar dat ergens toch vergeet. Ik verwoord het dat we té weinig met ons innerlijke “ik” verbonden zijn, dat we in teveel herrie leven, zowel media-verbonden als alles in onze omgeving er daarvoor lijkt te zorgen. Zo zie ik het ook in de liefde; de manier waarop we met elkaar verbonden zijn en aan de andere kant hoe weinig we op DAT moment ook echt met elkaar verbonden zijn.
-Jij – Ik –
Ik vertel
Jij luisterd
Ik kijk je in de ogen
Jij neemt me in je armen
Ik kus je
Jij voelt
Ons bloed vloeit door onze lichamen
Jij kleedt je uit
Ik ben al naakt
Jij komt bij me naar binnen
Langzaam worden we één
Elke beweging die we maken voelen we
De rest om ons heen vergaat
Het enige wat uitmaakt is samen op dat punt te komen
Jij voelt dat ik er bijna ben
Ik laat me gaan want ik wil alles voelen
JA, we zijn er..
Kippenvel is wat er over is
Dat gevoel van extase
Want niks anders dan dat maakt uit-

Laten we die simpele dingen in het leven meer ervaren en al dat “complexe” opzij zetten. Laten we de aandacht die we verdienen aan elkaar besteden. Laten we de niet uitgesproken woorden, uitspreken. Laten we haat in liefde veranderen. ​Laten we blijven hopen dat we dit leven samen kunnen beleven. Laten we elkaars hand vast pakken en elkaar in de ogen kijken. Jij bent jij en ik ben ik, maar laten we één zijn.

 

​Lately I´ve experienced a lot of beauty in the simple things of life.
Things that showed me love in different ways; in a “deep” way and how it can be superficial. In different scene´s of a movie and of a play made me think how difficult today´s life can be to just enjoy the “simplicity” of love and everyday life. That we continuously are being gulped down in everything we need to do and to less of what we enjoy and where our heart lies. How badly we´ve become dependent of our mobile phones, social media shit and how it constantly takes more time of us; when we´ve got a little second we look at it, do we have message? Someone thought of me and wrote me a message? We´re so attached to it, that when we go for a drink or dinner at a restaurant and you look around how other tables are being interactive with eachother, actually more than half of them is checking it´s phone and not even interacting with each other. Isn´t that rude actually? At that moment I think by myself; If you´re sitting in front of each other but have nothing to talk about, just sitting and staring at each other without having a conversation, why wouldn´t you just stay home? We´re getting dependend of our mobile phones on a rather sick way. In the movie I saw last weekend, the last one of Jim Jarmusch “Paterson”, the main character didn´t have a mobile phone and didn´t want one. He was a normal person ​who worked as a bus driver and in his time off he wrote poems. The words of his poems flowed over the screen while he drove his bus. After work he went home to his wife, who waited him up with dinner and she was a wonderful dreamer, every day she shared a different dream with him. Every night, after dinner, Paterson took his dog Marvin for a walk and made a little stop at the neigbourhoods bar. And so went by the movie, day in, day out. It shows the tréspassing of Patersons´days. It showed me the simple part; of a daily routine that only had little some difference in the weekends, but the rest is all the same.
It made me think of how little or the fact that I´m not consious enough of the little things that take place in my life. That I´m actually not as consious of it than i´d like.. How much we apparently “need” of those extra things, while I should enjoy more a simple walk with my dog or just lying in the backyard looking at the stars by night; but just someway forget it. I describe it as being less connected with your inner “you” and we live too much in continuos sounds, as well as media related as everything around that makes that happen. I see it as well in love; in the way we´re related to each other and how few
we´re really related on that actual moment.
​You-me-
I speak
You listen
I look at you
You take me in your arms
I kiss you
You feel
Our blood streams through our vains
You take of your clothes
I´m already naked
You slowly come inside me
We turn into one
Every movement feels intens
The rest around us dismisses
The only thing that matters is getting together on that point
​You feel i´m almost there
I let myself go cause I want to feel everything
YES, we´re there..
Goose-skin is what´s left
That feeling of ectasy
Cause nothing else than that matters-
Let experience more those simple things in life and let the “complex” things aside. Let pay the attention we deserve to each other. Let transform the unspoken words, in spoken. Let change hate in love. Let we hope to stay together in this life. Let´s hold our hands and look each other in the eyes. You are you and me is me, but let us become one.

Verwachtingen – Expectations..

Ik weet niet of vandaag mijn beste ik in de schoenen staat om te schrijven, maar aangezien ik al een week de tekening van deze post in mijn inbox heb van een van mijn beste vriendinnen om bij deze woorden te plaatsen, voel ik toch een kleine “pressure” om deze regels op “papier” te zetten. Eigenlijk was de vorige post begonnen naar aanleiding van dit onderwerp “verwachtingen” maar daar kwam weer iets anders uit, zo gaat dat vaak genoeg met schrijven. Zo gaat dat in het leven, je denkt ergens aan te beginnen en dan kom je uit op heel iets anders. En zo is het de laatste tijd ook voor mij in datgene wat we “liefde” noemen of soms ook in alle soorten vorm van relaties, de algemene “verwachtingen”.
Dit jaar, terwijl ik nog bezig ben met het verwerken van verdriet en op zoek ben naar de ware “ik” in mijzelf, is er ook een deel in mij die haar verlangens naar mannen en love itself wil blijven ontdekken. Zoals ik laatst nog zei; zonder LIEFDE in mijn leven is het alsof ik een plant zonder water ben, die zonder water langzaam dood gaat. Bij mij en liefde zie ik dat zo; ik wil niet zonder het gevoel leven.. En daarom uit ik het ook in al zijn vormen bij wat ik doe. Stel ik mijzelf teveel open? Misschien kan dat zo gevonden worden; maar als ik dat zo voel, dan ga ik daar ook voor.
Dus verwachtingen.. Als je in de begin fase van iets wat uit zou kunnen uitkomen op een relatie, die fase dat je elkaar “leert kennen”, is het bijna onmogelijk daarbij geen verwachtingen te scheppen, die ook samen zouden kunnen staan bij een illusie. Want in jezelf fantaseer je vaak genoeg daar over, bijvoorbeeld op het moment dat je iets voor die persoon begint te voelen.. Iets wat niet eens duidelijk hoeft te zijn voor jezelf totdat het gesprek op tafel ligt en je die verwachtingen verwoord.
Het gebeurde namelijk zo dat ik een wat “volwassenere” man ontmoet, 3 kinderen, iemand die ik op een ander moment van mijn leven denk ik niet eens de kans zou hebben gegeven om uberhaupt uit te gaan in eerste instantie, maar er was iets in me wat zich aangetrokken voelde vanaf het begin; dus ging ik op onderzoek uit. Na een aantal dates, gesprekken, etc wordt er vanaf zijn kant een soort van “rem” gezet. In de zin dat hij opeens geen tijd meer had die week, hij de week daarop op reis ging voor werk, en Loenie? Tja Loenie moest maar met haar “zin” om elkaar te zien blijven zitten. Hierop volgde een gesprek, via whatsapp, over het feit dat ik het niet zag zitten om elkaar ééns in de 3 weken, vooral als het hém uitkwam, te zien. Aangezien ik geen gesprekken wil houden over de telefoon, woonend in dezelfde stad, en elkaar in flesh and bone niet te zien.. En dan heb ik het over niet eens koffie samen te kunnen doen. Daarbij kwam hij met de opmerking “expectations” naar voren… (ik zou nu eigenlijk het liefst de emoticon van dat vrouwtje wat haarzelf voor haar voorhoofd slaat hier plakken, om in te beelden was dat mijn gezicht) JESUS! Waar hebben we het over..? Ik heb het eerder over elkaar leren kennen en niet zozeer al die verwachtingen scheppen. M´n hoogste verwachting zou kunnen zijn elkaar 1 keer per week te zien? Is dat veel (?) Anyway, het gesprek eindigde duidelijk daarbij, ik had hem laten weten dat ik het zo niet zag zitten en als hij het wou verwoorden in verwachtingen, noem het dan vooral zo!
Dit deed me dus denken… Welke verwachtingen heeft Loen eigenlijk? Was ik wel in de positie om verwachtingen te kunnen scheppen..? En op het moment dat je verwachtingen niet samen gaan met de realiteit, wat doe je dan? Communiceren! Een van de belangrijkste onderdelen in elke vorm van relatie is het communiceren van je gedachten, gevoelens, wil, etc.  Ik denk dat het iets is wat we té weinig doen naar angst voor een discussie of erger nog om geen teleurstelling te ervaren.. Maar wat wel een onderdeel van een alles is. Stel je voor als we misschien minder verwachtingen hebben wat betreft alles, zou het dan niet automatisch “makkelijker” zijn voor onszelf? Want als je niks verwacht kun je ook geen teleurstelling scheppen.. Hoé vaak hebben we door de verkeerde verwachting een discussie opgelopen..? Hoe vaak hebben we verdriet opgelopen hierdoor..? Hoe kunnen we dit het beste voor onszelf in handen houden?
Bestaat er liefde zonder verwachtingen? Of, als de liefde op een punt komt dat het niet meer je verwachtingen vervult, wil dat zeggen dat het dan niet meer bestaat?
Dit zijn een aantal van de gedachten die de laatste tijd door mijn hoofd spoken.. Waarbij het concept van verwachting zich meer in de vijhand van mijn ergste nachtmerries is veranderd.
I´m not sure if today my best me is standing in her shoes, but considering I´ve got the illustration of this post since more than a week in my inbox from one of my best friends to be posted by these words, I did feel some kind of pressure to write these words down on “paper”. Actually, I did start my last post wanting to write about “expectations” but that one ended about something else, happens a lot when you´re writing. It happens a lot in life, you think you started something and the results ended up being totally different. This also happens for me in what we can call “love” or in every term of relation, the overall “expectations” within.
This year, while I´m still trying to process my grief en looking for the real “me” within, there is also a part of me who that wants to continue exploring her desires to man and love itself.. Like I mentioned lately; without LOVE in my life its like I´m a vegetable without being fed with water, slowely dies without water. With me and love I feel it like this; I don´t want to live without that feeling.. That´s why I express it in all my ways and in everything I do. Do I expose myself too much? Maybey it can be seen like that; but if I feel like it, means I go for it as well.
So, expectations.. When you´re in the initial phase of something which can come out to a relationship, that phase where you “get to know eachother”, its almost impossible not to have expectations, those can also go together with illusion. Because within yourself you imagine enough about that person at the moment you start feeling someting for him.. Something which doesn´t even need to be clear for yourself until the moment the conversation is on the table and you said it out loud.
What happened is the following; I got to know this more “grown up” man, 3 kids, someone who in another moment of my life I wouldn´t have even given the possiblity to go out in at first, but there was something in me that felt attracted to him since the beginning, so I went on research. After a few dates, talks, etc. He puts some kind of “slow down” on the situation. In the way that just for a sudden he didn´t have time to see each other that week and the following week he was travelling for work, and Loenie? Loenie needed to keep her desires in the closet. After this a conversation came out, via whatsapp, about the fact that I wasn´t interested in seeing each other once every 3 weeks, or whenever he had time enough. Since I don´t want to have many conversations over chat, while living in the same city, and not giving time to see eachother in fles and bone is nonesence.. Hereby I´m only talking about grabbing a coffee at least. At that moment he comes up with the comment “expectations”.. (at this point I would actually use the emoticon of the girl with her hand on her forehead, so you can imagine my face on that moment) Jesus! What are we talking about..? I can say we´re getting to know each other and not so much that I´m having expectations.. My highest expectation can be to actually see you once a week? Is that to much to ask for (?) Anyway, the conversation ended at that point, I made him understand I didn´t feel like that, in those conditions and if you want to call it expectations, just do so!
This made me think.. Which expectations does Loenie actually have? Was I in the position of having any expectations..? And at the moment we create expectations and they don´t go together with reality, what do you do? Communicate! One of the most important components in every way of a relation is to communicate your thoughts, feelings, will, etc. I think its something we´re not used to do very often in fear to start a discussion or worst; not to be dissapointed.. but, which is part of a whole. Imagine if we would´ve less expectations about everything, wouldn´t it automatically be “easier” for ourself? Because if you don´t expect, you don´t get dissapointed.. How many times did we get into a discussion cause our expectations we´re different? How much sorrow did we have cause of this? How can we best keep this in hands?
Does love exist without expectations? Or when love comes at that point that it doesn´t fill your expectations anymore, does it mean it doesn´t exist anymore?
These are some of the thoughts that flow through my mind lately.. Whereby the concept of expectations turned more into the enemy of my worst nightmares..

Donde no puedas amar.. Where you can´t love…

Donde no puedas amar, no te detengas.
Donde no sean sinceros, no te detengas.
Donde no te reciban, no te detengas. 
Donde no lo sientas real, no te detengas.
Donde no te valoren, no te detengas. 
Donde no perciban tu amor, no te detengas. 
Donde no puedas llorar, no te detengas. 
Donde no puedas ser vos, no te detengas. 
Donde no puedas reír a carcajadas, no te detengas. 
Donde no puedas tener una mirada cómplice, no te detengas. 
Sigue siendo tú misma.
Sigue sintiendo tu ser. 
Sigue tu yo interior. 
No abandones porque todos abandonan.
Where you can not love, do not delay.
Where they are not sincere, do not delay.
Where they do not receive you, do not delay.
Where you do not feel it real, do not delay.
Where they do not value you, do not delay.
Where they do not perceive your love, do not delay.
Where you can not cry, do not delay.
Where you can´t be yourself, do not delay. 
Where you can´t laugh out loud, do not delay. 
Where you can´t have an accomplice look, do not delay. 
Continue being yourself. 
Continue feeling your inner you. 
Do not abandon because everyone abandons. 
Waar je niet kunt houden van, blijf daar niet. 
Waar er geen eerlijkheid is, blijf daar niet. 
Waar je niet welkom bent, blijf daar niet. 
Waar je het niet echt voelt, blijf daar niet.
Waar ze je niet waarderen, blijf daar niet. 
Waar ze je liefde niet voelen, blijf daar niet. 
Waar je niet kunt huilen, blijf daar niet. 
Waar je jezelf niet kunt zijn, blijf daar niet. 
Waar je niet hard kunt lachen, blijf daar niet. 
Waar je geen oogkontakt kunt delen, blijf daar niet. 
Blijf jezelf. 
Blijf jezelf voelen. 
Geef niet op omdat iedereen dat doet.