Liefde & Duidelijkheid 2.0

Ok, dus aanraken en afstand was een ‘ding’ aan t worden. Sinds onze eerste ‘match’ waren onze dagen gevuld door; meer van elkaar te leren kennen en starend naar het scherm willen dat die persoon door je telefoon zó naast je stond.. Alléén zomaar ging dat niet. Btw, hadden we gezegd dat we de intensiteit zouden minderen.. Toen hij daar mee kwam had ik toch even een aantal sessies bij de psycholoog nodig om erover uit te komen of ik dat nu wel zo wou. Ik ben namelijk aan het ‘leren’ mij en m’n verlangens eens voorrang te geven. Wil Loen het hier wel bij laten? Wat zijn mijn verlangens, waar zou ik voor gaan? Dat is waar ik de laatste tijd naar op zoek ben (en más daardoor wel de naam van deze blog).

Wat wil Loen? Daar achter komen en niet voor minder gaan. Jezelf ervoor uitspreken. Ik heb een doos vól herinneringen en liefdes relaties die ik hier kan opschrijven waar ik niet trots op ben, vaak zijn de meer ‘casual ones’ degene geweest die meer bij me pasten. En juist waar ik een relatie mee heb gehad je zou denken ‘wat doet ze met die gozer’.. Ach wie heeft ze niet gehad. Maar vanaf nu wil ik het anders en zal ik alleen maar zeggen waar t voor mij op staat. Als ik van je hou en om je geef zeg ik dat, op welk vlak dan ook, waarom zou ik mn gevoelens zwijgen? Omdat ik bang ben voor het antwoord? Nee, dat ben ik niet meer. Ik ben bang om iets niet volop te kunnen leven en voelen. Dus met deze hele zooi van gevoelens en een paar psycho-sessies verder (2 om duidelijk te zijn voor mezelf), begin ik met mijn gevoelens te verwoorden naar hém uiteraard. In andere tijden zou dit een e-mail geweest zijn of eerder nog een brief, maar nu gooide ik dat gewoon op de app. Het was al een aantal dagen stil tussen ons en waarschijnlijk zou t voorlopig stil blijven na m’n bericht, maar daar ging het hier niet om. Hier ging het erom dat IK kon uitten waar ik voor ga en niet minder. Gewoon even meer duidelijkheid voor mezelf!

Uit die zinnen kwam het volgende; Hi T, Ik heb deze dagen nagedacht oa over ons laatste gesprek en het missen van het fysieke contact. Het contact te behouden maar dat ieder wel z’n leven kan leiden zonder zich daar “schuldig” over te voelen. Ik denk dat ik mss niet helemaal eerlijk ben geweest in mijn antwoord. Ons gesprek is in m’n hoofd blijven hangen en wat als ik het zo niet wil..? Zoals we het er samen over eens zijn; dat het bijzonder is tussen ons is een understatement. Waarom zou ik het bijzondere niet een kans geven? Ik denk dat we beiden op een soortgelijke manier in het leven staan en weten wat we willen. We hebben ’t vaak genoeg gehad over liefde hebben en delen; en waarom uitstellen wat goed voelt en beter zou kunnen voelen? In één van onze gesprekken hadden we het over dat het nodig voor me is om weer mijn plekje te kunnen vinden en waar dat zou zijn.. Wie mij een béétje kent weet dat dat zal zijn waar ik de liefde vindt.. niet ergens anders. Is dat Zuid Amerika, op een eiland óf Nederland dat maakt mij niet uit. Zoals je weet is mijn leven nu op een moment dat keuzes maken een belangrijk punt zal worden. Met alles wat ik heb meegemaakt de laatste tijd heb ik geleerd om mijn gevoel te uitten en ervoor te gaan, wat de obstakels daar ook voor kunnen zijn. Vanaf nu wil ik niet meer voor minder gaan, ik neem geen genoegen met wat “simpeler” of “makkelijker” is, en daarom deel ik dit met jou. You can only get the real me.. en we hebben gezegd dat dit chatvenster voor eerlijkheid staat, dus kan ik dit niet voor me houden. Het verlangen een kans te geven en elkaar persoonlijk te kunnen zien; hoe onwerkelijk dat ook klinkt. Het kan uitgesteld worden totdat ik weer naar NL ga maar het kan ook anders. Want alles wat ik in onze gesprekken heb gedeeld ben ik, en ík wil je voelen, ík wil in je ogen kijken en ík wil het onwerkelijke, werkelijk maken.

Sent –> Op een warme donderdag avond vanuit t zuidelijk halfrond.

Hola! / Hello!

Het voelt een beetje “awkward” zo mijn eerste post te schrijven.. Waar moet ik het nu over hebben..? Waarom zou iemand het boeien waar ik over denk? Wat deze steenbok zoal bezig houdt.. Anyway, deze dagen kan het me allemaal maar weinig meer schelen. Als ik dit wil delen, dan doe ik dat ook gewoon!

Dus, het afgelopen jaar is m´n leven redelijk ondersteboven komen staan.. Exact een jaar geleden verkocht ik mijn hostel (die droom die het niet meer was). Ik heb er tot op het laatste half jaar letterlijk van genoten, in 4 jaar dacht ik toén mijn beste IK te hebben behaald, maar na veel werk, vermoeidheid en niet genoeg omzet kan dat nog wel eens veranderen. Dus heb ik daar, op tijd, een punt achter kunnen zetten. Vanaf dát moment dacht ik de rest van het jaar maar aan één ding: Doen waar ik zin in heb en genieten van wat ik heb. 

Dat kon helaas niet lang genoeg voor me duren want eind Juni werdt mijn vader opgenomen in het ziekenhuis (ongeveer 8ste keer in 6 jaar tijd) en 3 weken later stond ik naast hem, op intensive care, waar hij zijn laatste uitademing gaf. Toen ik 11 jaar jong was en mijn moeder terminale borstkanker had mocht ik op een herfstnacht, samen met mijn broertje, bij een vriendin slapen. Die avond droomde ik over haar en toen ik de volgende dag opstond was ze was er niet meer.. Misschien, die nacht op intensive care, is mijn moeder toen eindelijk mijn vader komen halen. Ze zeggen dat als je overlijdt ze “je komen halen”, dus geeft het mij meer rust om te denken dat zij het was die haar liefde kwam halen..

Sinds die nacht is niets meer “zoals toen”..

Sinds die nacht ben ik, als oudste zus, begonnen met alles wat te maken heeft met het verder gaan (proberen) of een nieuw leven opbouwen.. Van burocratisch papierwerk tot erfenis regelen, weer samenwonen met mijn 23-ig jarig zusje en uiteindelijk een punt zetten achter een 3-jaar lange relatie. En ondertussen kom je gevoelens tegen als; verdriet, boosheid, “waarom ik”, wat “thuis” was is het opeens niet meer, je depressief voelen en daarbij alles wat je van plan was nu een héle andere richting genomen heeft. Kortom, ik ben altijd een doorzetter geweest en waar ik mijn oog op leg ga ik ook voor.

Dus, hierbij kan ik zeggen dat ik zal proberen mijn echte emoties, gevoelens & gedachten te verwoorden.. Want het delen van ervaringen kan iedereen goed.

Als ik van één ding zeker ben is dat ik niet voor minder ga dan het échte wat er in en om me heen gaat. Het is belangrijk je echte ik te kunnen zijn.

Hola!

It feels a little awkward writing my first post.. Where should I begin..? Why should anyone care about what I have to say? About what keeps motivated this capricorn.. 

Anyway, these days nothing really keeps me from sharing. If I want to share this, so I do! 

So, in the last year my life got upside down without even having time to process it.. Exactly one year ago I sold my Hostel (that one dream which wasn´t it anymore). Until the last half year I really enjoyed it, those 4 years I thought I reached my best ME, but after a lot of work, exhaustion and not enough profit can make you change opinion. So luckily I ended that on the right moment. Since that moment I could only think of one thing: Do what I want and enjoy of what´s present in my life. 

Unfortunately that couldn´t last long enough for me cause end June my dad needed to go to the hospital and 3 weeks later I was standing next to him, at intensive care, where he took his last breath. When I was 11 years old and my mother was suffering of terminal breast cancer; I went to sleep, on a rare autumn night together with my brother, by a friend of us. That night I dreamed about my mom and when I got up the next morning I was told she´d passed away.. She wasn´t there anymore..

Maybey that night on intensive care while my dad gave his last breath my mother was there to finally take him with her. They say that when you die “they come for you”, so it gives me more peace to think that it was her who came to take her love..

Since that night nothing is “as it was”…

Since that night, as oldest daughter, i started with everything that has to do with “moving on with your life”.. from burocratic paperwork to managing the inheritage. Live again with my 10-year younger sister and finally end my realtionship, something I should´ve done much earlier. In short, I´ve always been a fighter and where I put my eyes, is where I go for. 

So, hereby I´ll try to express on these lines my true emotions, feelings & thoughts..

I can say I´m sure of something and that´s not going for less than the real me. It´s important to be your true self.