Simple Little Life…

De afgelopen dagen heb ik veel moois ervaren in de simpele dingen van het leven.
Dingen die me liefde in vershillende vormen heeft laten zien; in de “diepte” ervan en de manier waarop liefde oppervlakkig kan zijn. In verschillende scene´s van een film en een toneelstuk deed het me denken aan hoé moeilijk het hederdaags kan zijn om van het “simpele” in de liefde en het dagelijks leven te genieten. Dat we constant worden opgeslokt in alles wat we moeten doen en té weinig waarvan we genieten en waar ons hart echt ligt. Hoe érg we deze dagen afhankelijk zijn geworden van onze mobiele telefoontjes, social media shit en hoe dat telkens méér tijd van ons afneemt; op het moment dat we even een seconde hebben we erop kijken, hebben we een berichtje? Heeft iemand me geschreven? We zijn er op zo´n manier aan verbonden dat als je een drankje aan het doen bent in een café of een etentje in een restaurant en even om je heen kijkt, je ziet hoe vaak de helft aan z´n telefoon zit en dus geen enkel gesprek voert met degene waarmee je de tafel deelt. Is dat niet héél onbeschoft eigenlijk? Ik denk dan bij mezelf; als je tegenover elkaar zit en niks te vertellen hebt, maar gewoon een beetje zit en vooruit staart naar elkaar zonder dan ook een gesprek te voeren, waarom blijf je dan niet thuis? We zijn afhankelijk aan het worden van onze mobieltjes op een nogal ziekige manier.
In de film die ik afgelopen weekend zag, de laatste van Jim Jarmusch “Paterson”, daar had de hoofdrol speler, géén mobiel, en wou zich er ook niet aan toegeven. Hij was een gewone man die werkte als buschauffeur en in zijn vrije tijd schreef hij gedichten. De woorden van zijn gedichten rolden over het beeld terwijl hij de bus voort reedt. Na zijn werk ging hij naar huis, waar zijn vrouw hem opwachte met het avond eten en zij was een heerlijke droomster, elke dag had ze wel een nieuwe droom die ze wou waarmaken en dat in liefde met hem deelde. Na het avondeten deed Paterson een rondje met zijn hond Marvin en stopte elke dag voor een biertje bij de bar van de wijk. En zo; dag in, dag uit. Het filmt de tréspassing van de dagen van Paterson. En dat is juist wat me het simpele ervan liet zien; van een routine die eigenlijk alléén een kleine verandering neemt in het weekend, maar verder hetzelfde is.
Het deed me stilstaan bij hoé weinig; of het feit dat ik té weinig stil sta bij het waarnemen van kleine instanties die zich afspelen in mijn leven. Dat ik daar eigenlijk minder bewust van ben dan ik wil. Hoéveel we van die “extra” dingen vaak nodig hebben, terwijl ik van een simpele wandeling met mijn hond of gewoon s´avonds in de tuin liggen en naar de sterren kijken ook kan genieten, maar dat ergens toch vergeet. Ik verwoord het dat we té weinig met ons innerlijke “ik” verbonden zijn, dat we in teveel herrie leven, zowel media-verbonden als alles in onze omgeving er daarvoor lijkt te zorgen. Zo zie ik het ook in de liefde; de manier waarop we met elkaar verbonden zijn en aan de andere kant hoe weinig we op DAT moment ook echt met elkaar verbonden zijn.
-Jij – Ik –
Ik vertel
Jij luisterd
Ik kijk je in de ogen
Jij neemt me in je armen
Ik kus je
Jij voelt
Ons bloed vloeit door onze lichamen
Jij kleedt je uit
Ik ben al naakt
Jij komt bij me naar binnen
Langzaam worden we één
Elke beweging die we maken voelen we
De rest om ons heen vergaat
Het enige wat uitmaakt is samen op dat punt te komen
Jij voelt dat ik er bijna ben
Ik laat me gaan want ik wil alles voelen
JA, we zijn er..
Kippenvel is wat er over is
Dat gevoel van extase
Want niks anders dan dat maakt uit-

Laten we die simpele dingen in het leven meer ervaren en al dat “complexe” opzij zetten. Laten we de aandacht die we verdienen aan elkaar besteden. Laten we de niet uitgesproken woorden, uitspreken. Laten we haat in liefde veranderen. ​Laten we blijven hopen dat we dit leven samen kunnen beleven. Laten we elkaars hand vast pakken en elkaar in de ogen kijken. Jij bent jij en ik ben ik, maar laten we één zijn.

 

​Lately I´ve experienced a lot of beauty in the simple things of life.
Things that showed me love in different ways; in a “deep” way and how it can be superficial. In different scene´s of a movie and of a play made me think how difficult today´s life can be to just enjoy the “simplicity” of love and everyday life. That we continuously are being gulped down in everything we need to do and to less of what we enjoy and where our heart lies. How badly we´ve become dependent of our mobile phones, social media shit and how it constantly takes more time of us; when we´ve got a little second we look at it, do we have message? Someone thought of me and wrote me a message? We´re so attached to it, that when we go for a drink or dinner at a restaurant and you look around how other tables are being interactive with eachother, actually more than half of them is checking it´s phone and not even interacting with each other. Isn´t that rude actually? At that moment I think by myself; If you´re sitting in front of each other but have nothing to talk about, just sitting and staring at each other without having a conversation, why wouldn´t you just stay home? We´re getting dependend of our mobile phones on a rather sick way. In the movie I saw last weekend, the last one of Jim Jarmusch “Paterson”, the main character didn´t have a mobile phone and didn´t want one. He was a normal person ​who worked as a bus driver and in his time off he wrote poems. The words of his poems flowed over the screen while he drove his bus. After work he went home to his wife, who waited him up with dinner and she was a wonderful dreamer, every day she shared a different dream with him. Every night, after dinner, Paterson took his dog Marvin for a walk and made a little stop at the neigbourhoods bar. And so went by the movie, day in, day out. It shows the tréspassing of Patersons´days. It showed me the simple part; of a daily routine that only had little some difference in the weekends, but the rest is all the same.
It made me think of how little or the fact that I´m not consious enough of the little things that take place in my life. That I´m actually not as consious of it than i´d like.. How much we apparently “need” of those extra things, while I should enjoy more a simple walk with my dog or just lying in the backyard looking at the stars by night; but just someway forget it. I describe it as being less connected with your inner “you” and we live too much in continuos sounds, as well as media related as everything around that makes that happen. I see it as well in love; in the way we´re related to each other and how few
we´re really related on that actual moment.
​You-me-
I speak
You listen
I look at you
You take me in your arms
I kiss you
You feel
Our blood streams through our vains
You take of your clothes
I´m already naked
You slowly come inside me
We turn into one
Every movement feels intens
The rest around us dismisses
The only thing that matters is getting together on that point
​You feel i´m almost there
I let myself go cause I want to feel everything
YES, we´re there..
Goose-skin is what´s left
That feeling of ectasy
Cause nothing else than that matters-
Let experience more those simple things in life and let the “complex” things aside. Let pay the attention we deserve to each other. Let transform the unspoken words, in spoken. Let change hate in love. Let we hope to stay together in this life. Let´s hold our hands and look each other in the eyes. You are you and me is me, but let us become one.

Verwachtingen – Expectations..

Ik weet niet of vandaag mijn beste ik in de schoenen staat om te schrijven, maar aangezien ik al een week de tekening van deze post in mijn inbox heb van een van mijn beste vriendinnen om bij deze woorden te plaatsen, voel ik toch een kleine “pressure” om deze regels op “papier” te zetten. Eigenlijk was de vorige post begonnen naar aanleiding van dit onderwerp “verwachtingen” maar daar kwam weer iets anders uit, zo gaat dat vaak genoeg met schrijven. Zo gaat dat in het leven, je denkt ergens aan te beginnen en dan kom je uit op heel iets anders. En zo is het de laatste tijd ook voor mij in datgene wat we “liefde” noemen of soms ook in alle soorten vorm van relaties, de algemene “verwachtingen”.
Dit jaar, terwijl ik nog bezig ben met het verwerken van verdriet en op zoek ben naar de ware “ik” in mijzelf, is er ook een deel in mij die haar verlangens naar mannen en love itself wil blijven ontdekken. Zoals ik laatst nog zei; zonder LIEFDE in mijn leven is het alsof ik een plant zonder water ben, die zonder water langzaam dood gaat. Bij mij en liefde zie ik dat zo; ik wil niet zonder het gevoel leven.. En daarom uit ik het ook in al zijn vormen bij wat ik doe. Stel ik mijzelf teveel open? Misschien kan dat zo gevonden worden; maar als ik dat zo voel, dan ga ik daar ook voor.
Dus verwachtingen.. Als je in de begin fase van iets wat uit zou kunnen uitkomen op een relatie, die fase dat je elkaar “leert kennen”, is het bijna onmogelijk daarbij geen verwachtingen te scheppen, die ook samen zouden kunnen staan bij een illusie. Want in jezelf fantaseer je vaak genoeg daar over, bijvoorbeeld op het moment dat je iets voor die persoon begint te voelen.. Iets wat niet eens duidelijk hoeft te zijn voor jezelf totdat het gesprek op tafel ligt en je die verwachtingen verwoord.
Het gebeurde namelijk zo dat ik een wat “volwassenere” man ontmoet, 3 kinderen, iemand die ik op een ander moment van mijn leven denk ik niet eens de kans zou hebben gegeven om uberhaupt uit te gaan in eerste instantie, maar er was iets in me wat zich aangetrokken voelde vanaf het begin; dus ging ik op onderzoek uit. Na een aantal dates, gesprekken, etc wordt er vanaf zijn kant een soort van “rem” gezet. In de zin dat hij opeens geen tijd meer had die week, hij de week daarop op reis ging voor werk, en Loenie? Tja Loenie moest maar met haar “zin” om elkaar te zien blijven zitten. Hierop volgde een gesprek, via whatsapp, over het feit dat ik het niet zag zitten om elkaar ééns in de 3 weken, vooral als het hém uitkwam, te zien. Aangezien ik geen gesprekken wil houden over de telefoon, woonend in dezelfde stad, en elkaar in flesh and bone niet te zien.. En dan heb ik het over niet eens koffie samen te kunnen doen. Daarbij kwam hij met de opmerking “expectations” naar voren… (ik zou nu eigenlijk het liefst de emoticon van dat vrouwtje wat haarzelf voor haar voorhoofd slaat hier plakken, om in te beelden was dat mijn gezicht) JESUS! Waar hebben we het over..? Ik heb het eerder over elkaar leren kennen en niet zozeer al die verwachtingen scheppen. M´n hoogste verwachting zou kunnen zijn elkaar 1 keer per week te zien? Is dat veel (?) Anyway, het gesprek eindigde duidelijk daarbij, ik had hem laten weten dat ik het zo niet zag zitten en als hij het wou verwoorden in verwachtingen, noem het dan vooral zo!
Dit deed me dus denken… Welke verwachtingen heeft Loen eigenlijk? Was ik wel in de positie om verwachtingen te kunnen scheppen..? En op het moment dat je verwachtingen niet samen gaan met de realiteit, wat doe je dan? Communiceren! Een van de belangrijkste onderdelen in elke vorm van relatie is het communiceren van je gedachten, gevoelens, wil, etc.  Ik denk dat het iets is wat we té weinig doen naar angst voor een discussie of erger nog om geen teleurstelling te ervaren.. Maar wat wel een onderdeel van een alles is. Stel je voor als we misschien minder verwachtingen hebben wat betreft alles, zou het dan niet automatisch “makkelijker” zijn voor onszelf? Want als je niks verwacht kun je ook geen teleurstelling scheppen.. Hoé vaak hebben we door de verkeerde verwachting een discussie opgelopen..? Hoe vaak hebben we verdriet opgelopen hierdoor..? Hoe kunnen we dit het beste voor onszelf in handen houden?
Bestaat er liefde zonder verwachtingen? Of, als de liefde op een punt komt dat het niet meer je verwachtingen vervult, wil dat zeggen dat het dan niet meer bestaat?
Dit zijn een aantal van de gedachten die de laatste tijd door mijn hoofd spoken.. Waarbij het concept van verwachting zich meer in de vijhand van mijn ergste nachtmerries is veranderd.
I´m not sure if today my best me is standing in her shoes, but considering I´ve got the illustration of this post since more than a week in my inbox from one of my best friends to be posted by these words, I did feel some kind of pressure to write these words down on “paper”. Actually, I did start my last post wanting to write about “expectations” but that one ended about something else, happens a lot when you´re writing. It happens a lot in life, you think you started something and the results ended up being totally different. This also happens for me in what we can call “love” or in every term of relation, the overall “expectations” within.
This year, while I´m still trying to process my grief en looking for the real “me” within, there is also a part of me who that wants to continue exploring her desires to man and love itself.. Like I mentioned lately; without LOVE in my life its like I´m a vegetable without being fed with water, slowely dies without water. With me and love I feel it like this; I don´t want to live without that feeling.. That´s why I express it in all my ways and in everything I do. Do I expose myself too much? Maybey it can be seen like that; but if I feel like it, means I go for it as well.
So, expectations.. When you´re in the initial phase of something which can come out to a relationship, that phase where you “get to know eachother”, its almost impossible not to have expectations, those can also go together with illusion. Because within yourself you imagine enough about that person at the moment you start feeling someting for him.. Something which doesn´t even need to be clear for yourself until the moment the conversation is on the table and you said it out loud.
What happened is the following; I got to know this more “grown up” man, 3 kids, someone who in another moment of my life I wouldn´t have even given the possiblity to go out in at first, but there was something in me that felt attracted to him since the beginning, so I went on research. After a few dates, talks, etc. He puts some kind of “slow down” on the situation. In the way that just for a sudden he didn´t have time to see each other that week and the following week he was travelling for work, and Loenie? Loenie needed to keep her desires in the closet. After this a conversation came out, via whatsapp, about the fact that I wasn´t interested in seeing each other once every 3 weeks, or whenever he had time enough. Since I don´t want to have many conversations over chat, while living in the same city, and not giving time to see eachother in fles and bone is nonesence.. Hereby I´m only talking about grabbing a coffee at least. At that moment he comes up with the comment “expectations”.. (at this point I would actually use the emoticon of the girl with her hand on her forehead, so you can imagine my face on that moment) Jesus! What are we talking about..? I can say we´re getting to know each other and not so much that I´m having expectations.. My highest expectation can be to actually see you once a week? Is that to much to ask for (?) Anyway, the conversation ended at that point, I made him understand I didn´t feel like that, in those conditions and if you want to call it expectations, just do so!
This made me think.. Which expectations does Loenie actually have? Was I in the position of having any expectations..? And at the moment we create expectations and they don´t go together with reality, what do you do? Communicate! One of the most important components in every way of a relation is to communicate your thoughts, feelings, will, etc. I think its something we´re not used to do very often in fear to start a discussion or worst; not to be dissapointed.. but, which is part of a whole. Imagine if we would´ve less expectations about everything, wouldn´t it automatically be “easier” for ourself? Because if you don´t expect, you don´t get dissapointed.. How many times did we get into a discussion cause our expectations we´re different? How much sorrow did we have cause of this? How can we best keep this in hands?
Does love exist without expectations? Or when love comes at that point that it doesn´t fill your expectations anymore, does it mean it doesn´t exist anymore?
These are some of the thoughts that flow through my mind lately.. Whereby the concept of expectations turned more into the enemy of my worst nightmares..

De overgang van Liefde.. The transition of Love..

Dus, ik ben de laatste tijd vooral afwezig geweest.. Niet in mijn eigen leven, maar wel vooral met het schrijven en het op papier zetten van gedachten, gevoelens, etc. Iets wat me wel goed doet en ik vaak genoeg uitstel omdat ik “geen tijd hebt”..

Bullshit, ik maak maar tijd.

De weg naar liefde… Weet iemand welke dat is?

Zal het zijn dat je moet stoppen met zoeken om het dan uiteindelijk te vinden..? Wat ik vooral de laatste tijd denk en daarbij ook uit is dat de expressie “Ik zal voor altijd van je houden”, praktisch niet bestaat. Hierbij wil ik zeggen dat liefde, in kwestie van relatie,  tijdelijk is.. Het is voor nu.. Wat niet wil zeggen dat het voor de rest van de dagen zo kan blijven maar ik zie dit als een moeilijk iets..

Alsof het zo zou zijn dat je nooit meer geprikkeld kunt worden door iemand. Dat je niet meer opeens een “crush” op iemand kan hebben. Misschien kun je wel verliefd zijn en spontaan een soort van verliefd worden op iemand voor één avond bijvoorbeeld.

Waaruit is een relatie opgebouwd? Vaak uit het aanbidden van je partner. Je kunt hém of haar bewonderen door iets wat hij/zij doet (en dit kan op verschillende vlakken tegelijk of op één vlak), maar vaak als deze “bewondering” weg valt, valt dan ook die liefde weg?

In eerdere tijden, toen de man meer “regeerde” om het zo maar te verwoorden, werd de liefde vaak ge-uit omdat dat zo verwacht werd óf omdat het gemakkelijk was. De vrouw was onderdaniger, werkte bijna niet of verdiende weining, werd niet gewaardeerd en er was praktisch geen plek voor haar in de maatschappij. Daarom kwam men bij elkaar in een zin van liefde door “gemakkelijkheid”. Daarna met de emancipatie van de vrouw, waarbij ze door meer inkomen zelfstandiger werden, eigen rechten en voor zichzelf konden opkomen. Is deze manier van liefde wel is waar veranderd.

In de tijd van nu.. Waarbij we elkaar wél nodig hebben, maar op een andere manier. Waar de man net als vrouw zelfstandig is, eigen onderkomen, baan, etc. Waarbij dus zowel bijna alle afhankelijkheid wegvalt en we alléén als individuen over zijn.

Een individu. Ik als persoon, jij als persoon. En hier komt het moeilijke; jezelf open te stellen als mens. Als waar je voor staat, wat je voelt, je verlangens uiten, jezelf bloot stellen. Ik bedoel, je moet er maar voor OPEN staan, toch? En waarom blijkt het toch zo´n moeilijke taak te zijn hedendaags..? Ik ervaar bijna alleen maar mensen om me heen die bang zijn om zichzelf te uiten, niet té veel in aanraking willen komen tot wat hun gevoelens eventueel kunnen zijn en daardoor dus liever in hun comfort zone verblijven. Ik voel een werkelijkheid waar het soms makkelijker lijkt te zijn om met elkaar naar bed te gaan dan daadwerkelijk je gevoel te uiten.. En hierbij denk ik dan in watvoor wezens zijn we veranderd..?

Waarom is zo moeilijk om ons te uiten? Om te verwoorden wat we voelen? Heeft het allemaal zo erg te maken met maar niet gekwetst te worden?

Wie geen liefde uit, zal het ook moeilijk krijgen..

Wie niet waagt, wie niet wint..

Een dag niet gevoelt hebben is voor mij als een dag niet geleefd hebben. En bij niet voelen, bedoel ik dat we vaak maar in die automatische manier van leven raken, alsof we verdoofd de dag door komen.. Wil je dat nou echt..?

Ik ben altijd op zoek naar die extreme manier van “houden van”..  Ik kan zo ongeveer de hele dag op zo´n liefdes gevoel teren. Alsof de liefde mijn motivatie is. De liefde die ik voel voor mijn hondje, voor mijn broer & zus, voor mijn familie, voor mijn vrienden en voor een eventuele liefde die voorbij komt in mijn leven. Dat alles is waar ik dagelijks op teer.

Zal het zijn dat ik daarom op zo´n manier continue op zoek ben naar de liefde, dat als ik het niet voel het is alsof de dag niet bestaan heeft..?

 

So, lately I´ve been pretty absent.. Not in my life, but with writing on paper my thoughts, feelings, etc. Something that does good to me but I use to postpone cause “I lack of time”..

Bullshit, I´ll make time.

The path to love.. Someone knows which one it is?

Could it be that you need to stop searching cause then is when you´ll really find it..? Thoughts that hang in my mind lately is that the expression “I´ll always love you”, practically doesn´t exist.. Hereby I want to say that love, in terms of relationships, is temporary.. It´s for now, for the time being.. Which doesn´t mean that it wont be like that for the rest of days, but I see it as something difficult..

As if it could be that you´ll not be triggered by someone else anymore. As if you won´t have a “crush” on someone anymore. Or maybe you can be in love with your partner and spontaniously experience some kind of crush or love on someone for just one night for example.

Out of what is a relationship build? A lot of times out of worshipping your partner. You can idolize him/her by what they do (this can be on different sides at the same time or just one), but when this “woreship” is erased, does that mean that the love also stopped existing?

In earlier days, when men “ruled” more to say so, love was expressed a lot of times in terms of expectations. Women were more dependent, didn´t work much or earned pourly, weren´t appreciated and there basically wasn´t a place for them in society. That´s why a lot were together; just because of “convenience”. Afterwards with the emancipation of women, they could have a better income, created their own rights and speak them out. All this got to a different “way” of Love.

Now a days.. Where we do need eachother, but in another way. Men and women ecually independent, have their own homes, jobs, etc. Hereby all the dependence falls behind and we persist as individuals.

An individual. Me as a person, you as a person. Here comes the hard part; open yourself as a human, as where you stand for, what you feel, express your desires, expose yourself “naked”. I mean, you need to be OPEN to allow this, right? So why does it look like such a difficult task now a days..? I experience so many people around me who are afraid to express themselves in terms of love, who don´t want to be in touch to what their feelings can be and so they prefer to stay in their comfort zone. I feel a reality where it somehow looks easier to sleep with eachother than actually express your feelings.. Hereby I think in what kind of creatures did we transform..?

Why is it so difficult to express ourselfs? To put in words what we feel? Does it have to do so much with not getting hurt?

Who doesn´t express love, will not easily get it..

Who doesn´t dare, doesn´t win.. A day without having felt, for me is like a day withouth having lived. And without feeling what is there left.. I mean we´re so used to live an automatic way of life, as if we´re going stoned through the day.. Do you really want that..?

I´m always looking for that extreme way of “loving”.. I think I can rely almost the whole day on any expression of love. As if my motivation is love. The love I feel for my dog, for my brother & sister, for my family, for my friends and for an eventual love that comes by in my life. All that is where I daily rely on.

Would that be the reason why I´m constantly in search for love, that when I don´t have it, it´s like my day didn´t exist..?

Donde no puedas amar.. Where you can´t love…

Donde no puedas amar, no te detengas.
Donde no sean sinceros, no te detengas.
Donde no te reciban, no te detengas. 
Donde no lo sientas real, no te detengas.
Donde no te valoren, no te detengas. 
Donde no perciban tu amor, no te detengas. 
Donde no puedas llorar, no te detengas. 
Donde no puedas ser vos, no te detengas. 
Donde no puedas reír a carcajadas, no te detengas. 
Donde no puedas tener una mirada cómplice, no te detengas. 
Sigue siendo tú misma.
Sigue sintiendo tu ser. 
Sigue tu yo interior. 
No abandones porque todos abandonan.
Where you can not love, do not delay.
Where they are not sincere, do not delay.
Where they do not receive you, do not delay.
Where you do not feel it real, do not delay.
Where they do not value you, do not delay.
Where they do not perceive your love, do not delay.
Where you can not cry, do not delay.
Where you can´t be yourself, do not delay. 
Where you can´t laugh out loud, do not delay. 
Where you can´t have an accomplice look, do not delay. 
Continue being yourself. 
Continue feeling your inner you. 
Do not abandon because everyone abandons. 
Waar je niet kunt houden van, blijf daar niet. 
Waar er geen eerlijkheid is, blijf daar niet. 
Waar je niet welkom bent, blijf daar niet. 
Waar je het niet echt voelt, blijf daar niet.
Waar ze je niet waarderen, blijf daar niet. 
Waar ze je liefde niet voelen, blijf daar niet. 
Waar je niet kunt huilen, blijf daar niet. 
Waar je jezelf niet kunt zijn, blijf daar niet. 
Waar je niet hard kunt lachen, blijf daar niet. 
Waar je geen oogkontakt kunt delen, blijf daar niet. 
Blijf jezelf. 
Blijf jezelf voelen. 
Geef niet op omdat iedereen dat doet. 

Liefde, Trouwen, Socrates, enzo… Love, Marriage, Socrates, etc…

Bruiloften.. Ik was dus uitgenodigd op een bruiloft afgelopen weekend. Bij Argentijnse bruiloften pakken ze met alles uit, alles is groot en uitbundig, met een kerk dienst (ze zijn hier zo katholiek als het maar kan), veel eten, drank en er wordt gedanst tot vroege uren in de ochtend.

Ik heb denk ik elke 3 tot 5 jaar ongeveer een bruiloft (leef nou eenmaal niet in een omgeving waar dat heelveel gedaan wordt). Gelukkig aan de ene kant want ik voel me er altijd maar een beetje het ‘zwarte schaap’ tussen.. En dit keer was niet de uitzondering..

Aangezien ik de laatste tijd meer ‘bewust’ en ‘introvert’ bezig ben zag ik deze bruiloft scene als iets waar ik me heel ver vandaan zie.. Ik zou nu niet eens kunnen stilstaan bij de gedachte ooit te trouwen. Maar ok, zeg nooit, nooit.. toch (?) En dan hoef je niet te denken dat ik een of andere freak voor het compromie ben ofzo, maar ik zie het een beetje moeilijk deze dagen “elkaar-voor-eeuwig-trouw-blijven-de-rest-van-onze-dagen”..

Ik ben van de gedachten dat liefde iets is wat niet zomaar eeuwig kan duren. We moeten er nu eenmaal niet vanuit gaan dat we samen zijn ‘tot de dood ons scheidt..’ Een relatie hebben, samenwonen, getrouwd zijn; dit alles wil niet zeggen dat hij nu van mij is als een soort bezit en je nooit meer zal verlaten.. In de dagelijkse maatschappij waarin we leven wordt liefde zo gezien: als een bezit. Omdat je nu in dat formaat de “liefde” hebt gevonden wordt er vaak een soort gedachte geassosiert dat nu hij/zij van ‘mij’ is en je nu kunt uitzetten in kilo´s (die je toen je elkaar net leerde kennen niet had), je stopt met die ene hobby waar je zoveel plezier in had toen je vrijgezel was en nu opeens geen tijd meer voor hebt.. Dat je na de intense ‘eerste’ tijd van de relatie toen je minimaal 1x per dag sex had of anders op springen stond als dat niet gebeurde je die hebt ingeruild voor bank hangen en tv kijken.. Uitgaan met je vriendinnen zit er ook niet meer in want het is “zo gezellig met z´n tweeën en ik heb dat nu niet meer nodig”.. Als die tijd eenmaal voorbij is begin je vaak na te denken; waar bevind ik me nu..? In welke fase ben ik mezelf kwijtgeraakt..?

Dus daarom; “don´t take anything for granted”.. Een relatie is net als een tweede baan, je moet er tijd in steken, zo nu en dan blijven verrassen, de stress van het dagelijks leven niet mee naar huis nemen, de seks spannend houden, voor elkaar klaar staan maar ook je eigen dingen behouden.. Anders raak je zo gemakkelijk in die “saaie sleur”.. waarin je jezelf makkelijk genoeg kwijt kunt raken en daarbij de eerste sympthonen van ´is-dit-wel-wat-ik-wil-syndroom..´voorbij komen.

Dus, liep ik daar op die bruiloft, keek om me heen en zag iedereen maar een beetje ‘nep’ doen tegen elkaar. Die neppe gelukkigheid, ken je die? Ik wel, zie het vaak genoeg om me heen. Mensen die ‘nep’ gezellig doen of nét iets te overdreven.. Daarnaast had je ook de koppel die erbij zat waarbij ik me afvroeg waarom zijn jullie in hemelsnaam gekomen..? Zij kon niet eens op de dansvloer staan of hij kwam al als de waakhond aanlopen en fluisterde iets in haar oren en gingen ze samen maar weer zitten. Hij heeft de hele avond geen woord met iemand gedeeldt en op het moment dat de muziek aanging stond hij met zijn handen voor z´n oren omdat de muziek té hard stond.. Even later zag je ze buiten discusseren en zijn ze weg gegaan. Het maakt me zelfs boos dat je je op die manier kunt laten leven door iemand.. !!!

Dit doet me dus weer denken over liefde.. over wat liefde nu echt betekend.. Voor mij.. Voor anderen.. En dan kunnen we lang genoeg filosoferen over wat is liefde..?? 

Socrates zei dat “Men houdt van wat hij niet heeft, en zodra hij het vindt, wil hij het voor altijd”.. (het bezit wat we hedendaags vaak genoeg ‘zien’ als liefde). En Aristoteles daarbij zei dat we in de constante zoektocht zijn naar onze “andere helft” dát wat ons compleet maakt.. Zoals, duizenden jaren geleden, toen God het eerste universum creërde, en de zielen zich begonnen te verdelen van de mens, totdat we uitkwamen op de duizenden en duizenden zielen die op aarde leven. Die zielen die zich begonnen te verdelen, voelden alsof ze iets kwijt hadden geraakt, alsof ieder zijn andere helft niet had. Daar komt het concept “soulmates” vandaan, en van de liefde waarbij we voelen dat elk mens datgene moet vinden wat ooit van ons was, maar wat we nu niet vinden. Zijn we daadwerkelijk in de constante zoektocht naar wat we denken ons compleet maakt en als we het eenmaal gevonden hebben het niet meer los willen laten..??

Zullen we het ooit vinden..?

 

Weddings… Last Saturday I was invited to one. When it comes to weddings in Argentina it’s all BIG, outstanding & the best, with a religious worship (they’re as catholic as it can be), lots of food, drinks and they dance until early hours in the morning.

I think I’ve got every 3 to 5 years a wedding ( I just don’t live in an environment where they’re used to get married a lot anymore). Luckily on one hand cause I always feel myself a bit of a ‘black sheep’.. and this time it wasn’t the exception.

Since lately I’m being more ‘conscious’ and ‘introverted’ in my thoughts I saw this wedding scene as something where I see myself very far away from.. I couldn’t even think about the fact to ever get married. But ok, never say never.. right (?) And this being said you don’t need to think that I’m some kind of freak of commitment or something, but I just see it a bit difficult these days “being-true-to-each-other-for-the-rest-of-our-days”…

I think that love isn’t just something that can last forever. We just can’t take for granted that we can be together ‘until death do us part’..

Having a relationship, living together, being married; all this doesn’t mean that now he’s mine as some possession and he will never leave you.. In today’s society often love is seen like this: like a possession.  Because now that you found ‘love’ frecuently it’s being associated that he/she´s ‘mine’ now and you can expand in kilo’s (those you didn’t have when you just met), you stop with that one hobby you enjoyed so much when you were single and now don’t have enough time to do anymore..

After that first intense time of your relation, when you’d a minimum of once per day sex or otherwise you were freaking out you now turned it in for watching tv on the coutch.. Going out with your friends neither is a plan anymore cause ‘it’s just so cosy together and you don’t need that anymore’… Once that’s over you start thinking; where am I now..? Which part did I loose myself..?

So that’s why; “don’t take anything for granted..” A relationship is like a second job, you need to spend time in it, so now and than keep surprising, not brining home the stress of everyday life, keep the sex thrilling, being there for each other but also maintain your own stuff.. otherwise it’s so easy to get in that “boring phase”.. where you can loose yourself easily and suffer the first symptoms of ‘is-this-what-I-want-syndrome..’

So, there I was walking on the wedding, looked around and saw everybody being like ‘fake’ to each other. That fake happiness, do you recognize it? I do, I see it enough around me these days. People who ‘fakely’ enjoy or are just being exaggerated… Besides that, there was also the couple whereby you’d ask yourself why the ‘heck’ did you come..? She couldn’t even stand on the dancefloor or he came by as the watchdog, whispered something in her ears and then went to sit together. He was standing all night with his two hands on his ears because the music was too `loud´.. later you saw them outside ‘discussing’ and they left. It makes me even angry that you can let live yourself by someone like this..!!

These things make me think again about love.. about what love really is.. For me.. For others.. And so we can philosophise enough about what love is...??

Socrates said that “One Ioves what he doesn’t have, and when he finds it, he wants to keep it forever”.. (the possession we nowadays ‘see’ as love). Thereby Aristóteles said we’re in constant search of our ‘other half’ that completes us.. Just like, thousands of years ago, when God created the first universe, and the souls started to separate of the humans, until we turned into million souls living on earth. Those souls that got separated, felt like they’d lost something, as if everybody didn’t had their other half. That’s where the concept of “soulmates” comes from. As if everybody feels the love as if we need to find what ones belonged to us, but can’t find it right away. Are we really constantly in search of what we think makes us complete and once we found it we don’t want to loose it ever again..??

Will we ever find it..?

Liefde 2.0

Hoe kan ik hier over beginnen… (lack of inspiration? mss een beetje maar kom ik zo weer overheen) Liefde, we kunnen er eindeloos en poetisch over schrijven. Liefde in de tijd van nu… misschien minder romantisch of hoe het ook ingebeeld mag worden. Ik hou ervan de langste gesprekken te voeren over liefde in al zijn zinnen. Ik geloof immers nog dat liefde het hoogste doel is waarnaar de mens kan streven, en waar we uiteindelijk ook naar gedreven worden. 

Maar wat betekent liefde precies in deze ‘era’. Laatst maakte ik de opmerking dat ik uit was geweest, letterlijk de héle kast had aangetrokken en dat er géén enkel figuur van het andere geslacht überhaupt naar me was toegestapt om vuur te vragen, ok ik rook wel niet maar tis een manier van zeggen, en dan beschrijf ik mezelf niet zozeer als ‘de lelijkste in huis’.. Dus vond ik het bijna een vervloeking naar mezelf. Ga je dan eindelijk ’s uit omdat je anders alleen maar uitkomt op jezelf, Netflix en een glaasje wijn en dan kijkt er niemand naar je om..!! Snap jij t? Waarop m’n vriendin antwoorde ” Het is de era van Tinder, niemand stapt meer spontaan op je af”.. Zucht.. Moet ik hier nou echt mee leven..? Moet ik me nu echt gaan toegeven aan die hoor mij: kansloze app.. Misschien dus wel. Nu kan ik hierbij dus mijn eerste ervaringen vertellen over deze App, want ja net als velen moest ik het ook even uitproberen..

Mijn eerste ervaring met Tinder was in mijn moederlijk land, ongeveer 7 maanden geleden. Ik was bezig mezelf weer een beetje ego-in-te-boosten, kijken hoe ik weer op de ‘markt’ zou liggen nu ik niet meer in een relatie zat. Kan ik eerlijk zeggen dat die laatste er maar al te goed voor had gezorgd dat ik mijn ego op de vloer had liggen en ik eraan moest werken om deze weer op te rapen. Dus ik die app downloaden, leeftijd instellen, fotomatchen met mn profiel (dit is más nog wel t moeilijkste), de regio afleggen, leeftijd en hoppa ‘Loen’ kon gaan swipen. Hoé oppervlakkig zijn we inmiddels geworden.. Swipe rechts als je m leuk vind, swipe links als niet.. (jesus humanbeings we’ve became so superficial on what our emotions can even translate to..). 

Zo begon mijn avontuur dus met de grote T, en ik swipte heel wat af, moet zeggen dat er genoeg aantrekkelijk mannelijk goed is daaroh in die lage landen (-; Kan ook zeggen dat er nog redelijk wat ok gesprekken uit voort kwamen dus tot zodoende nam ik t swipen als een leuk afleidings spelletje.

Totdat, 1 dag voor vertrek naar t zuidelijke Argentinië, ik een attractieve kop swipe en we hebben een match. Zijn naam begint ook met een T (net als de app) en vrijwel meteen starten we ’n gesprek. Mijn openingszin was ‘wat een leukerd ben jij’. Ja, als ik m’n mening moet geven kom ik er ook meteen over uit zonder poespas. Ik weet nog goed dat ik die avond met m’n nicht en een vriend Roti ging halen en heerlijk op de bank smullen, dus ik moest gaan en had weinig tijd voor een langer gesprek, maar de eerste zinnen waren geschreven. 

Uiteindelijk stap ik het vliegtuig op 14.000km naar t zuiden en onze gesprekken gaan verder, deze worden langer en dagelijks. Daarbij komt er ook meer persoonlijke interaktie door een aantal fotos die komen en gaan (alleen nog via tinder en extra’tjes) en toen waren we al ruim anderhalve maand appen en fototjes verder. Waarbij de ‘wie ben jij waar hou je van gesprekken’ over gingen op een iets kleurvollere inhoud met wat gedefineerd kan worden als ‘T-sex’, ja hoor zeker meerdere hebben dat inmiddels gedaan. Hoogst waarschijnlijk als er geen 14duizend f-king km tussen had gezeten hadden we inmiddels elkaar al persoonlijk met een biertje ontmoet om te kijken of dát wat we tussen de regels lazen ook persoonlijk zo was, maar we hadden er die 14D km tussen weet je nog.. 

Zo gingen we van de ene app naar de andere app maar dan Whatsapp, en als de intensiteit nog niet genoeg was zaten we snel meerdere keren per dag te kletsen en kon de tijd maar niet snel genoeg voorbij gaan. Nu kwamen de fotos inmiddels in ‘beweging’ en was het alsof ik de hemel had berijkt met wat voor moois daar voorbij kwam. Op dit moment wisten we elkaars voornaam alléén, hadden we elkaars FB of Insta niet gedeeld, het was alleen hij en ik op de app en de wereld kon vergaan. Er is op dit punt wel in te denken dat we op zo’n moment waren dat al die 2.0 interaktie behoefte gaf aan het échte.. 

Al die gesprekken maakten verlangens aan en die verlangens moesten op een gegeven moment vervuld worden.. Toen begon er een frictie tussen ons, ik hier & hij daar, ik niet wetend wanneer terug te kunnen, we deelden samen onze goeie voornemens via een video, wensten elkaar meer liefde voor dit jaar maar allemaal op die afstand. Dit allemaal zorgde voor een stilte (van zijn kant, ik ben daar veelste intens voor) een soort ‘paar dagen nadenken shit’ waarbij ik niet meer wist of hij nu opeens verdwenen was zonder iets te zeggen of wat de bedoeling was.. Ja waar kun je grip op hebben, t enige wat je van elkaar ‘kent’ is elkaars profielfoto. Maar een aantal dagen erna kwam hij met het bericht dat het allemaal een beetje te véél voor hem was en hij duidelijk toe was aan aanraken en dat de afstand niet hielp. Dat kontakt houden ok was, maar dat ieder zijn eigen ‘ding’ kon doen. Hiermee was ik het eens, hoewel ik wist dat dit een weg zonder uitgang was, maar ok we houden kontakt en ieder doet wat hij/zij wil totdat ik mss weer naar NL ga. Ik denk dat dit moment voor beiden een soort opluchting bij een teleurstelling was. 

Wat we die tijd hadden gedeeld voelde zo… ‘echt’.. en we kenden elkaar persoonlijk niet eens, maar het voelde alsof we elkaar aanvoelden, zijn stem in de audios; alsof we elkaar van een vorig leven kenden, alles was zo mooi. Net als dagdromen waarin alles perfect lijkt en hij het perfecte plaatje is, of.. heb ik me dit allemaal ingebeeld? 

Hola! / Hello!

Het voelt een beetje “awkward” zo mijn eerste post te schrijven.. Waar moet ik het nu over hebben..? Waarom zou iemand het boeien waar ik over denk? Wat deze steenbok zoal bezig houdt.. Anyway, deze dagen kan het me allemaal maar weinig meer schelen. Als ik dit wil delen, dan doe ik dat ook gewoon!

Dus, het afgelopen jaar is m´n leven redelijk ondersteboven komen staan.. Exact een jaar geleden verkocht ik mijn hostel (die droom die het niet meer was). Ik heb er tot op het laatste half jaar letterlijk van genoten, in 4 jaar dacht ik toén mijn beste IK te hebben behaald, maar na veel werk, vermoeidheid en niet genoeg omzet kan dat nog wel eens veranderen. Dus heb ik daar, op tijd, een punt achter kunnen zetten. Vanaf dát moment dacht ik de rest van het jaar maar aan één ding: Doen waar ik zin in heb en genieten van wat ik heb. 

Dat kon helaas niet lang genoeg voor me duren want eind Juni werdt mijn vader opgenomen in het ziekenhuis (ongeveer 8ste keer in 6 jaar tijd) en 3 weken later stond ik naast hem, op intensive care, waar hij zijn laatste uitademing gaf. Toen ik 11 jaar jong was en mijn moeder terminale borstkanker had mocht ik op een herfstnacht, samen met mijn broertje, bij een vriendin slapen. Die avond droomde ik over haar en toen ik de volgende dag opstond was ze was er niet meer.. Misschien, die nacht op intensive care, is mijn moeder toen eindelijk mijn vader komen halen. Ze zeggen dat als je overlijdt ze “je komen halen”, dus geeft het mij meer rust om te denken dat zij het was die haar liefde kwam halen..

Sinds die nacht is niets meer “zoals toen”..

Sinds die nacht ben ik, als oudste zus, begonnen met alles wat te maken heeft met het verder gaan (proberen) of een nieuw leven opbouwen.. Van burocratisch papierwerk tot erfenis regelen, weer samenwonen met mijn 23-ig jarig zusje en uiteindelijk een punt zetten achter een 3-jaar lange relatie. En ondertussen kom je gevoelens tegen als; verdriet, boosheid, “waarom ik”, wat “thuis” was is het opeens niet meer, je depressief voelen en daarbij alles wat je van plan was nu een héle andere richting genomen heeft. Kortom, ik ben altijd een doorzetter geweest en waar ik mijn oog op leg ga ik ook voor.

Dus, hierbij kan ik zeggen dat ik zal proberen mijn echte emoties, gevoelens & gedachten te verwoorden.. Want het delen van ervaringen kan iedereen goed.

Als ik van één ding zeker ben is dat ik niet voor minder ga dan het échte wat er in en om me heen gaat. Het is belangrijk je echte ik te kunnen zijn.

Hola!

It feels a little awkward writing my first post.. Where should I begin..? Why should anyone care about what I have to say? About what keeps motivated this capricorn.. 

Anyway, these days nothing really keeps me from sharing. If I want to share this, so I do! 

So, in the last year my life got upside down without even having time to process it.. Exactly one year ago I sold my Hostel (that one dream which wasn´t it anymore). Until the last half year I really enjoyed it, those 4 years I thought I reached my best ME, but after a lot of work, exhaustion and not enough profit can make you change opinion. So luckily I ended that on the right moment. Since that moment I could only think of one thing: Do what I want and enjoy of what´s present in my life. 

Unfortunately that couldn´t last long enough for me cause end June my dad needed to go to the hospital and 3 weeks later I was standing next to him, at intensive care, where he took his last breath. When I was 11 years old and my mother was suffering of terminal breast cancer; I went to sleep, on a rare autumn night together with my brother, by a friend of us. That night I dreamed about my mom and when I got up the next morning I was told she´d passed away.. She wasn´t there anymore..

Maybey that night on intensive care while my dad gave his last breath my mother was there to finally take him with her. They say that when you die “they come for you”, so it gives me more peace to think that it was her who came to take her love..

Since that night nothing is “as it was”…

Since that night, as oldest daughter, i started with everything that has to do with “moving on with your life”.. from burocratic paperwork to managing the inheritage. Live again with my 10-year younger sister and finally end my realtionship, something I should´ve done much earlier. In short, I´ve always been a fighter and where I put my eyes, is where I go for. 

So, hereby I´ll try to express on these lines my true emotions, feelings & thoughts..

I can say I´m sure of something and that´s not going for less than the real me. It´s important to be your true self.