Triptrap

Hier lig ik fucking met L(owlife)S(orrow)D(ilusions in mn hoofd). Hij begon me te zoenen, uiteraard had ik t door (was er zelf bij) en door de ongemakkelijkheid moest ik zo hard lachen. Hij wou mij helemaal zij hij, hij wou MIJ, maar wou ik hem? Ja en nee, nee en ja.

Ik kijk op m’n telefoon een bericht:

Zus: ´ik kom net thuis en de hond was helemaal over de toeren..’

Zus: ´ik kon hem maar niet rustig houden want hij was zolang alleen geweest. ‘

Toen viel alles in duigen… Alles: mijn vreugde die avond, ik en ’t leuk hebben, t eindeloos lachen wat maar niet stopte. T maakte me allemaal niet uit.. ik kon alleen maar huilen, ik voelde me schuldig, ik voelde die verantwoordelijkheid zo erg! Ik wilde alleen maar terug, naar huis met hem en verder niks…

 

I´m lying here with fucking l(owlife)s(orrow)d(ilusions in my head). He started kissing me, ofcourse I noticed it (I was there myself) and because of this awkward scene I´d to laugh loud. He wanted all of me he said, he wanted ME, but did I want him? Yes and no, no and yes.

I look at my phone and got this message:

Sister: ´Just got home and the dog was all crying..´

Sister: ´I couldn´t calm him cause he´d been so long alone.´

At that exact moment I felt my whole world was falling apart.. Everything: my laughs of that night, the fun, endless happiness. It didn´t care anymore to me.. I could only cry, I felt guilty, I felt the responsability so much! I only wanted to go home, go home, be with my dog, nothing else..

Liefde 2.0

Hoe kan ik hier over beginnen… (lack of inspiration? mss een beetje maar kom ik zo weer overheen) Liefde, we kunnen er eindeloos en poetisch over schrijven. Liefde in de tijd van nu… misschien minder romantisch of hoe het ook ingebeeld mag worden. Ik hou ervan de langste gesprekken te voeren over liefde in al zijn zinnen. Ik geloof immers nog dat liefde het hoogste doel is waarnaar de mens kan streven, en waar we uiteindelijk ook naar gedreven worden. 

Maar wat betekent liefde precies in deze ‘era’. Laatst maakte ik de opmerking dat ik uit was geweest, letterlijk de héle kast had aangetrokken en dat er géén enkel figuur van het andere geslacht überhaupt naar me was toegestapt om vuur te vragen, ok ik rook wel niet maar tis een manier van zeggen, en dan beschrijf ik mezelf niet zozeer als ‘de lelijkste in huis’.. Dus vond ik het bijna een vervloeking naar mezelf. Ga je dan eindelijk ’s uit omdat je anders alleen maar uitkomt op jezelf, Netflix en een glaasje wijn en dan kijkt er niemand naar je om..!! Snap jij t? Waarop m’n vriendin antwoorde ” Het is de era van Tinder, niemand stapt meer spontaan op je af”.. Zucht.. Moet ik hier nou echt mee leven..? Moet ik me nu echt gaan toegeven aan die hoor mij: kansloze app.. Misschien dus wel. Nu kan ik hierbij dus mijn eerste ervaringen vertellen over deze App, want ja net als velen moest ik het ook even uitproberen..

Mijn eerste ervaring met Tinder was in mijn moederlijk land, ongeveer 7 maanden geleden. Ik was bezig mezelf weer een beetje ego-in-te-boosten, kijken hoe ik weer op de ‘markt’ zou liggen nu ik niet meer in een relatie zat. Kan ik eerlijk zeggen dat die laatste er maar al te goed voor had gezorgd dat ik mijn ego op de vloer had liggen en ik eraan moest werken om deze weer op te rapen. Dus ik die app downloaden, leeftijd instellen, fotomatchen met mn profiel (dit is más nog wel t moeilijkste), de regio afleggen, leeftijd en hoppa ‘Loen’ kon gaan swipen. Hoé oppervlakkig zijn we inmiddels geworden.. Swipe rechts als je m leuk vind, swipe links als niet.. (jesus humanbeings we’ve became so superficial on what our emotions can even translate to..). 

Zo begon mijn avontuur dus met de grote T, en ik swipte heel wat af, moet zeggen dat er genoeg aantrekkelijk mannelijk goed is daaroh in die lage landen (-; Kan ook zeggen dat er nog redelijk wat ok gesprekken uit voort kwamen dus tot zodoende nam ik t swipen als een leuk afleidings spelletje.

Totdat, 1 dag voor vertrek naar t zuidelijke Argentinië, ik een attractieve kop swipe en we hebben een match. Zijn naam begint ook met een T (net als de app) en vrijwel meteen starten we ’n gesprek. Mijn openingszin was ‘wat een leukerd ben jij’. Ja, als ik m’n mening moet geven kom ik er ook meteen over uit zonder poespas. Ik weet nog goed dat ik die avond met m’n nicht en een vriend Roti ging halen en heerlijk op de bank smullen, dus ik moest gaan en had weinig tijd voor een langer gesprek, maar de eerste zinnen waren geschreven. 

Uiteindelijk stap ik het vliegtuig op 14.000km naar t zuiden en onze gesprekken gaan verder, deze worden langer en dagelijks. Daarbij komt er ook meer persoonlijke interaktie door een aantal fotos die komen en gaan (alleen nog via tinder en extra’tjes) en toen waren we al ruim anderhalve maand appen en fototjes verder. Waarbij de ‘wie ben jij waar hou je van gesprekken’ over gingen op een iets kleurvollere inhoud met wat gedefineerd kan worden als ‘T-sex’, ja hoor zeker meerdere hebben dat inmiddels gedaan. Hoogst waarschijnlijk als er geen 14duizend f-king km tussen had gezeten hadden we inmiddels elkaar al persoonlijk met een biertje ontmoet om te kijken of dát wat we tussen de regels lazen ook persoonlijk zo was, maar we hadden er die 14D km tussen weet je nog.. 

Zo gingen we van de ene app naar de andere app maar dan Whatsapp, en als de intensiteit nog niet genoeg was zaten we snel meerdere keren per dag te kletsen en kon de tijd maar niet snel genoeg voorbij gaan. Nu kwamen de fotos inmiddels in ‘beweging’ en was het alsof ik de hemel had berijkt met wat voor moois daar voorbij kwam. Op dit moment wisten we elkaars voornaam alléén, hadden we elkaars FB of Insta niet gedeeld, het was alleen hij en ik op de app en de wereld kon vergaan. Er is op dit punt wel in te denken dat we op zo’n moment waren dat al die 2.0 interaktie behoefte gaf aan het échte.. 

Al die gesprekken maakten verlangens aan en die verlangens moesten op een gegeven moment vervuld worden.. Toen begon er een frictie tussen ons, ik hier & hij daar, ik niet wetend wanneer terug te kunnen, we deelden samen onze goeie voornemens via een video, wensten elkaar meer liefde voor dit jaar maar allemaal op die afstand. Dit allemaal zorgde voor een stilte (van zijn kant, ik ben daar veelste intens voor) een soort ‘paar dagen nadenken shit’ waarbij ik niet meer wist of hij nu opeens verdwenen was zonder iets te zeggen of wat de bedoeling was.. Ja waar kun je grip op hebben, t enige wat je van elkaar ‘kent’ is elkaars profielfoto. Maar een aantal dagen erna kwam hij met het bericht dat het allemaal een beetje te véél voor hem was en hij duidelijk toe was aan aanraken en dat de afstand niet hielp. Dat kontakt houden ok was, maar dat ieder zijn eigen ‘ding’ kon doen. Hiermee was ik het eens, hoewel ik wist dat dit een weg zonder uitgang was, maar ok we houden kontakt en ieder doet wat hij/zij wil totdat ik mss weer naar NL ga. Ik denk dat dit moment voor beiden een soort opluchting bij een teleurstelling was. 

Wat we die tijd hadden gedeeld voelde zo… ‘echt’.. en we kenden elkaar persoonlijk niet eens, maar het voelde alsof we elkaar aanvoelden, zijn stem in de audios; alsof we elkaar van een vorig leven kenden, alles was zo mooi. Net als dagdromen waarin alles perfect lijkt en hij het perfecte plaatje is, of.. heb ik me dit allemaal ingebeeld? 

Hola! / Hello!

Het voelt een beetje “awkward” zo mijn eerste post te schrijven.. Waar moet ik het nu over hebben..? Waarom zou iemand het boeien waar ik over denk? Wat deze steenbok zoal bezig houdt.. Anyway, deze dagen kan het me allemaal maar weinig meer schelen. Als ik dit wil delen, dan doe ik dat ook gewoon!

Dus, het afgelopen jaar is m´n leven redelijk ondersteboven komen staan.. Exact een jaar geleden verkocht ik mijn hostel (die droom die het niet meer was). Ik heb er tot op het laatste half jaar letterlijk van genoten, in 4 jaar dacht ik toén mijn beste IK te hebben behaald, maar na veel werk, vermoeidheid en niet genoeg omzet kan dat nog wel eens veranderen. Dus heb ik daar, op tijd, een punt achter kunnen zetten. Vanaf dát moment dacht ik de rest van het jaar maar aan één ding: Doen waar ik zin in heb en genieten van wat ik heb. 

Dat kon helaas niet lang genoeg voor me duren want eind Juni werdt mijn vader opgenomen in het ziekenhuis (ongeveer 8ste keer in 6 jaar tijd) en 3 weken later stond ik naast hem, op intensive care, waar hij zijn laatste uitademing gaf. Toen ik 11 jaar jong was en mijn moeder terminale borstkanker had mocht ik op een herfstnacht, samen met mijn broertje, bij een vriendin slapen. Die avond droomde ik over haar en toen ik de volgende dag opstond was ze was er niet meer.. Misschien, die nacht op intensive care, is mijn moeder toen eindelijk mijn vader komen halen. Ze zeggen dat als je overlijdt ze “je komen halen”, dus geeft het mij meer rust om te denken dat zij het was die haar liefde kwam halen..

Sinds die nacht is niets meer “zoals toen”..

Sinds die nacht ben ik, als oudste zus, begonnen met alles wat te maken heeft met het verder gaan (proberen) of een nieuw leven opbouwen.. Van burocratisch papierwerk tot erfenis regelen, weer samenwonen met mijn 23-ig jarig zusje en uiteindelijk een punt zetten achter een 3-jaar lange relatie. En ondertussen kom je gevoelens tegen als; verdriet, boosheid, “waarom ik”, wat “thuis” was is het opeens niet meer, je depressief voelen en daarbij alles wat je van plan was nu een héle andere richting genomen heeft. Kortom, ik ben altijd een doorzetter geweest en waar ik mijn oog op leg ga ik ook voor.

Dus, hierbij kan ik zeggen dat ik zal proberen mijn echte emoties, gevoelens & gedachten te verwoorden.. Want het delen van ervaringen kan iedereen goed.

Als ik van één ding zeker ben is dat ik niet voor minder ga dan het échte wat er in en om me heen gaat. Het is belangrijk je echte ik te kunnen zijn.

Hola!

It feels a little awkward writing my first post.. Where should I begin..? Why should anyone care about what I have to say? About what keeps motivated this capricorn.. 

Anyway, these days nothing really keeps me from sharing. If I want to share this, so I do! 

So, in the last year my life got upside down without even having time to process it.. Exactly one year ago I sold my Hostel (that one dream which wasn´t it anymore). Until the last half year I really enjoyed it, those 4 years I thought I reached my best ME, but after a lot of work, exhaustion and not enough profit can make you change opinion. So luckily I ended that on the right moment. Since that moment I could only think of one thing: Do what I want and enjoy of what´s present in my life. 

Unfortunately that couldn´t last long enough for me cause end June my dad needed to go to the hospital and 3 weeks later I was standing next to him, at intensive care, where he took his last breath. When I was 11 years old and my mother was suffering of terminal breast cancer; I went to sleep, on a rare autumn night together with my brother, by a friend of us. That night I dreamed about my mom and when I got up the next morning I was told she´d passed away.. She wasn´t there anymore..

Maybey that night on intensive care while my dad gave his last breath my mother was there to finally take him with her. They say that when you die “they come for you”, so it gives me more peace to think that it was her who came to take her love..

Since that night nothing is “as it was”…

Since that night, as oldest daughter, i started with everything that has to do with “moving on with your life”.. from burocratic paperwork to managing the inheritage. Live again with my 10-year younger sister and finally end my realtionship, something I should´ve done much earlier. In short, I´ve always been a fighter and where I put my eyes, is where I go for. 

So, hereby I´ll try to express on these lines my true emotions, feelings & thoughts..

I can say I´m sure of something and that´s not going for less than the real me. It´s important to be your true self.