Ik ben moe..

Vandaag ben ik eens een keer moe.. de tranen rollen over mijn wangen.. ik ben moe van dit hele process.. ik ben moe van het “waken” en “regelen” sinds de dood van mijn vader .. ik ben moe van het onderhandelen, van hoe de burocratie hier is en hoeveel druk ik op me krijg.. want het is nooit goed.. het is nooit genoeg.. iedereen wil zijn deel en als het om geld gaat zie je de ergste kant van de mens..

Ik ben moe van elke keer alles alleen doen.. ik ben moe van iedereen die maar zijn mening geeft over hoe het moet maar niet in jou schoenen staat..

ik ben moe van het moe zijn..

De overgang van Liefde.. The transition of Love..

Dus, ik ben de laatste tijd vooral afwezig geweest.. Niet in mijn eigen leven, maar wel vooral met het schrijven en het op papier zetten van gedachten, gevoelens, etc. Iets wat me wel goed doet en ik vaak genoeg uitstel omdat ik “geen tijd hebt”..

Bullshit, ik maak maar tijd.

De weg naar liefde… Weet iemand welke dat is?

Zal het zijn dat je moet stoppen met zoeken om het dan uiteindelijk te vinden..? Wat ik vooral de laatste tijd denk en daarbij ook uit is dat de expressie “Ik zal voor altijd van je houden”, praktisch niet bestaat. Hierbij wil ik zeggen dat liefde, in kwestie van relatie,  tijdelijk is.. Het is voor nu.. Wat niet wil zeggen dat het voor de rest van de dagen zo kan blijven maar ik zie dit als een moeilijk iets..

Alsof het zo zou zijn dat je nooit meer geprikkeld kunt worden door iemand. Dat je niet meer opeens een “crush” op iemand kan hebben. Misschien kun je wel verliefd zijn en spontaan een soort van verliefd worden op iemand voor één avond bijvoorbeeld.

Waaruit is een relatie opgebouwd? Vaak uit het aanbidden van je partner. Je kunt hém of haar bewonderen door iets wat hij/zij doet (en dit kan op verschillende vlakken tegelijk of op één vlak), maar vaak als deze “bewondering” weg valt, valt dan ook die liefde weg?

In eerdere tijden, toen de man meer “regeerde” om het zo maar te verwoorden, werd de liefde vaak ge-uit omdat dat zo verwacht werd óf omdat het gemakkelijk was. De vrouw was onderdaniger, werkte bijna niet of verdiende weining, werd niet gewaardeerd en er was praktisch geen plek voor haar in de maatschappij. Daarom kwam men bij elkaar in een zin van liefde door “gemakkelijkheid”. Daarna met de emancipatie van de vrouw, waarbij ze door meer inkomen zelfstandiger werden, eigen rechten en voor zichzelf konden opkomen. Is deze manier van liefde wel is waar veranderd.

In de tijd van nu.. Waarbij we elkaar wél nodig hebben, maar op een andere manier. Waar de man net als vrouw zelfstandig is, eigen onderkomen, baan, etc. Waarbij dus zowel bijna alle afhankelijkheid wegvalt en we alléén als individuen over zijn.

Een individu. Ik als persoon, jij als persoon. En hier komt het moeilijke; jezelf open te stellen als mens. Als waar je voor staat, wat je voelt, je verlangens uiten, jezelf bloot stellen. Ik bedoel, je moet er maar voor OPEN staan, toch? En waarom blijkt het toch zo´n moeilijke taak te zijn hedendaags..? Ik ervaar bijna alleen maar mensen om me heen die bang zijn om zichzelf te uiten, niet té veel in aanraking willen komen tot wat hun gevoelens eventueel kunnen zijn en daardoor dus liever in hun comfort zone verblijven. Ik voel een werkelijkheid waar het soms makkelijker lijkt te zijn om met elkaar naar bed te gaan dan daadwerkelijk je gevoel te uiten.. En hierbij denk ik dan in watvoor wezens zijn we veranderd..?

Waarom is zo moeilijk om ons te uiten? Om te verwoorden wat we voelen? Heeft het allemaal zo erg te maken met maar niet gekwetst te worden?

Wie geen liefde uit, zal het ook moeilijk krijgen..

Wie niet waagt, wie niet wint..

Een dag niet gevoelt hebben is voor mij als een dag niet geleefd hebben. En bij niet voelen, bedoel ik dat we vaak maar in die automatische manier van leven raken, alsof we verdoofd de dag door komen.. Wil je dat nou echt..?

Ik ben altijd op zoek naar die extreme manier van “houden van”..  Ik kan zo ongeveer de hele dag op zo´n liefdes gevoel teren. Alsof de liefde mijn motivatie is. De liefde die ik voel voor mijn hondje, voor mijn broer & zus, voor mijn familie, voor mijn vrienden en voor een eventuele liefde die voorbij komt in mijn leven. Dat alles is waar ik dagelijks op teer.

Zal het zijn dat ik daarom op zo´n manier continue op zoek ben naar de liefde, dat als ik het niet voel het is alsof de dag niet bestaan heeft..?

 

So, lately I´ve been pretty absent.. Not in my life, but with writing on paper my thoughts, feelings, etc. Something that does good to me but I use to postpone cause “I lack of time”..

Bullshit, I´ll make time.

The path to love.. Someone knows which one it is?

Could it be that you need to stop searching cause then is when you´ll really find it..? Thoughts that hang in my mind lately is that the expression “I´ll always love you”, practically doesn´t exist.. Hereby I want to say that love, in terms of relationships, is temporary.. It´s for now, for the time being.. Which doesn´t mean that it wont be like that for the rest of days, but I see it as something difficult..

As if it could be that you´ll not be triggered by someone else anymore. As if you won´t have a “crush” on someone anymore. Or maybe you can be in love with your partner and spontaniously experience some kind of crush or love on someone for just one night for example.

Out of what is a relationship build? A lot of times out of worshipping your partner. You can idolize him/her by what they do (this can be on different sides at the same time or just one), but when this “woreship” is erased, does that mean that the love also stopped existing?

In earlier days, when men “ruled” more to say so, love was expressed a lot of times in terms of expectations. Women were more dependent, didn´t work much or earned pourly, weren´t appreciated and there basically wasn´t a place for them in society. That´s why a lot were together; just because of “convenience”. Afterwards with the emancipation of women, they could have a better income, created their own rights and speak them out. All this got to a different “way” of Love.

Now a days.. Where we do need eachother, but in another way. Men and women ecually independent, have their own homes, jobs, etc. Hereby all the dependence falls behind and we persist as individuals.

An individual. Me as a person, you as a person. Here comes the hard part; open yourself as a human, as where you stand for, what you feel, express your desires, expose yourself “naked”. I mean, you need to be OPEN to allow this, right? So why does it look like such a difficult task now a days..? I experience so many people around me who are afraid to express themselves in terms of love, who don´t want to be in touch to what their feelings can be and so they prefer to stay in their comfort zone. I feel a reality where it somehow looks easier to sleep with eachother than actually express your feelings.. Hereby I think in what kind of creatures did we transform..?

Why is it so difficult to express ourselfs? To put in words what we feel? Does it have to do so much with not getting hurt?

Who doesn´t express love, will not easily get it..

Who doesn´t dare, doesn´t win.. A day without having felt, for me is like a day withouth having lived. And without feeling what is there left.. I mean we´re so used to live an automatic way of life, as if we´re going stoned through the day.. Do you really want that..?

I´m always looking for that extreme way of “loving”.. I think I can rely almost the whole day on any expression of love. As if my motivation is love. The love I feel for my dog, for my brother & sister, for my family, for my friends and for an eventual love that comes by in my life. All that is where I daily rely on.

Would that be the reason why I´m constantly in search for love, that when I don´t have it, it´s like my day didn´t exist..?

Donde no puedas amar.. Where you can´t love…

Donde no puedas amar, no te detengas.
Donde no sean sinceros, no te detengas.
Donde no te reciban, no te detengas. 
Donde no lo sientas real, no te detengas.
Donde no te valoren, no te detengas. 
Donde no perciban tu amor, no te detengas. 
Donde no puedas llorar, no te detengas. 
Donde no puedas ser vos, no te detengas. 
Donde no puedas reír a carcajadas, no te detengas. 
Donde no puedas tener una mirada cómplice, no te detengas. 
Sigue siendo tú misma.
Sigue sintiendo tu ser. 
Sigue tu yo interior. 
No abandones porque todos abandonan.
Where you can not love, do not delay.
Where they are not sincere, do not delay.
Where they do not receive you, do not delay.
Where you do not feel it real, do not delay.
Where they do not value you, do not delay.
Where they do not perceive your love, do not delay.
Where you can not cry, do not delay.
Where you can´t be yourself, do not delay. 
Where you can´t laugh out loud, do not delay. 
Where you can´t have an accomplice look, do not delay. 
Continue being yourself. 
Continue feeling your inner you. 
Do not abandon because everyone abandons. 
Waar je niet kunt houden van, blijf daar niet. 
Waar er geen eerlijkheid is, blijf daar niet. 
Waar je niet welkom bent, blijf daar niet. 
Waar je het niet echt voelt, blijf daar niet.
Waar ze je niet waarderen, blijf daar niet. 
Waar ze je liefde niet voelen, blijf daar niet. 
Waar je niet kunt huilen, blijf daar niet. 
Waar je jezelf niet kunt zijn, blijf daar niet. 
Waar je niet hard kunt lachen, blijf daar niet. 
Waar je geen oogkontakt kunt delen, blijf daar niet. 
Blijf jezelf. 
Blijf jezelf voelen. 
Geef niet op omdat iedereen dat doet. 

Liefde, Trouwen, Socrates, enzo… Love, Marriage, Socrates, etc…

Bruiloften.. Ik was dus uitgenodigd op een bruiloft afgelopen weekend. Bij Argentijnse bruiloften pakken ze met alles uit, alles is groot en uitbundig, met een kerk dienst (ze zijn hier zo katholiek als het maar kan), veel eten, drank en er wordt gedanst tot vroege uren in de ochtend.

Ik heb denk ik elke 3 tot 5 jaar ongeveer een bruiloft (leef nou eenmaal niet in een omgeving waar dat heelveel gedaan wordt). Gelukkig aan de ene kant want ik voel me er altijd maar een beetje het ‘zwarte schaap’ tussen.. En dit keer was niet de uitzondering..

Aangezien ik de laatste tijd meer ‘bewust’ en ‘introvert’ bezig ben zag ik deze bruiloft scene als iets waar ik me heel ver vandaan zie.. Ik zou nu niet eens kunnen stilstaan bij de gedachte ooit te trouwen. Maar ok, zeg nooit, nooit.. toch (?) En dan hoef je niet te denken dat ik een of andere freak voor het compromie ben ofzo, maar ik zie het een beetje moeilijk deze dagen “elkaar-voor-eeuwig-trouw-blijven-de-rest-van-onze-dagen”..

Ik ben van de gedachten dat liefde iets is wat niet zomaar eeuwig kan duren. We moeten er nu eenmaal niet vanuit gaan dat we samen zijn ‘tot de dood ons scheidt..’ Een relatie hebben, samenwonen, getrouwd zijn; dit alles wil niet zeggen dat hij nu van mij is als een soort bezit en je nooit meer zal verlaten.. In de dagelijkse maatschappij waarin we leven wordt liefde zo gezien: als een bezit. Omdat je nu in dat formaat de “liefde” hebt gevonden wordt er vaak een soort gedachte geassosiert dat nu hij/zij van ‘mij’ is en je nu kunt uitzetten in kilo´s (die je toen je elkaar net leerde kennen niet had), je stopt met die ene hobby waar je zoveel plezier in had toen je vrijgezel was en nu opeens geen tijd meer voor hebt.. Dat je na de intense ‘eerste’ tijd van de relatie toen je minimaal 1x per dag sex had of anders op springen stond als dat niet gebeurde je die hebt ingeruild voor bank hangen en tv kijken.. Uitgaan met je vriendinnen zit er ook niet meer in want het is “zo gezellig met z´n tweeën en ik heb dat nu niet meer nodig”.. Als die tijd eenmaal voorbij is begin je vaak na te denken; waar bevind ik me nu..? In welke fase ben ik mezelf kwijtgeraakt..?

Dus daarom; “don´t take anything for granted”.. Een relatie is net als een tweede baan, je moet er tijd in steken, zo nu en dan blijven verrassen, de stress van het dagelijks leven niet mee naar huis nemen, de seks spannend houden, voor elkaar klaar staan maar ook je eigen dingen behouden.. Anders raak je zo gemakkelijk in die “saaie sleur”.. waarin je jezelf makkelijk genoeg kwijt kunt raken en daarbij de eerste sympthonen van ´is-dit-wel-wat-ik-wil-syndroom..´voorbij komen.

Dus, liep ik daar op die bruiloft, keek om me heen en zag iedereen maar een beetje ‘nep’ doen tegen elkaar. Die neppe gelukkigheid, ken je die? Ik wel, zie het vaak genoeg om me heen. Mensen die ‘nep’ gezellig doen of nét iets te overdreven.. Daarnaast had je ook de koppel die erbij zat waarbij ik me afvroeg waarom zijn jullie in hemelsnaam gekomen..? Zij kon niet eens op de dansvloer staan of hij kwam al als de waakhond aanlopen en fluisterde iets in haar oren en gingen ze samen maar weer zitten. Hij heeft de hele avond geen woord met iemand gedeeldt en op het moment dat de muziek aanging stond hij met zijn handen voor z´n oren omdat de muziek té hard stond.. Even later zag je ze buiten discusseren en zijn ze weg gegaan. Het maakt me zelfs boos dat je je op die manier kunt laten leven door iemand.. !!!

Dit doet me dus weer denken over liefde.. over wat liefde nu echt betekend.. Voor mij.. Voor anderen.. En dan kunnen we lang genoeg filosoferen over wat is liefde..?? 

Socrates zei dat “Men houdt van wat hij niet heeft, en zodra hij het vindt, wil hij het voor altijd”.. (het bezit wat we hedendaags vaak genoeg ‘zien’ als liefde). En Aristoteles daarbij zei dat we in de constante zoektocht zijn naar onze “andere helft” dát wat ons compleet maakt.. Zoals, duizenden jaren geleden, toen God het eerste universum creërde, en de zielen zich begonnen te verdelen van de mens, totdat we uitkwamen op de duizenden en duizenden zielen die op aarde leven. Die zielen die zich begonnen te verdelen, voelden alsof ze iets kwijt hadden geraakt, alsof ieder zijn andere helft niet had. Daar komt het concept “soulmates” vandaan, en van de liefde waarbij we voelen dat elk mens datgene moet vinden wat ooit van ons was, maar wat we nu niet vinden. Zijn we daadwerkelijk in de constante zoektocht naar wat we denken ons compleet maakt en als we het eenmaal gevonden hebben het niet meer los willen laten..??

Zullen we het ooit vinden..?

 

Weddings… Last Saturday I was invited to one. When it comes to weddings in Argentina it’s all BIG, outstanding & the best, with a religious worship (they’re as catholic as it can be), lots of food, drinks and they dance until early hours in the morning.

I think I’ve got every 3 to 5 years a wedding ( I just don’t live in an environment where they’re used to get married a lot anymore). Luckily on one hand cause I always feel myself a bit of a ‘black sheep’.. and this time it wasn’t the exception.

Since lately I’m being more ‘conscious’ and ‘introverted’ in my thoughts I saw this wedding scene as something where I see myself very far away from.. I couldn’t even think about the fact to ever get married. But ok, never say never.. right (?) And this being said you don’t need to think that I’m some kind of freak of commitment or something, but I just see it a bit difficult these days “being-true-to-each-other-for-the-rest-of-our-days”…

I think that love isn’t just something that can last forever. We just can’t take for granted that we can be together ‘until death do us part’..

Having a relationship, living together, being married; all this doesn’t mean that now he’s mine as some possession and he will never leave you.. In today’s society often love is seen like this: like a possession.  Because now that you found ‘love’ frecuently it’s being associated that he/she´s ‘mine’ now and you can expand in kilo’s (those you didn’t have when you just met), you stop with that one hobby you enjoyed so much when you were single and now don’t have enough time to do anymore..

After that first intense time of your relation, when you’d a minimum of once per day sex or otherwise you were freaking out you now turned it in for watching tv on the coutch.. Going out with your friends neither is a plan anymore cause ‘it’s just so cosy together and you don’t need that anymore’… Once that’s over you start thinking; where am I now..? Which part did I loose myself..?

So that’s why; “don’t take anything for granted..” A relationship is like a second job, you need to spend time in it, so now and than keep surprising, not brining home the stress of everyday life, keep the sex thrilling, being there for each other but also maintain your own stuff.. otherwise it’s so easy to get in that “boring phase”.. where you can loose yourself easily and suffer the first symptoms of ‘is-this-what-I-want-syndrome..’

So, there I was walking on the wedding, looked around and saw everybody being like ‘fake’ to each other. That fake happiness, do you recognize it? I do, I see it enough around me these days. People who ‘fakely’ enjoy or are just being exaggerated… Besides that, there was also the couple whereby you’d ask yourself why the ‘heck’ did you come..? She couldn’t even stand on the dancefloor or he came by as the watchdog, whispered something in her ears and then went to sit together. He was standing all night with his two hands on his ears because the music was too `loud´.. later you saw them outside ‘discussing’ and they left. It makes me even angry that you can let live yourself by someone like this..!!

These things make me think again about love.. about what love really is.. For me.. For others.. And so we can philosophise enough about what love is...??

Socrates said that “One Ioves what he doesn’t have, and when he finds it, he wants to keep it forever”.. (the possession we nowadays ‘see’ as love). Thereby Aristóteles said we’re in constant search of our ‘other half’ that completes us.. Just like, thousands of years ago, when God created the first universe, and the souls started to separate of the humans, until we turned into million souls living on earth. Those souls that got separated, felt like they’d lost something, as if everybody didn’t had their other half. That’s where the concept of “soulmates” comes from. As if everybody feels the love as if we need to find what ones belonged to us, but can’t find it right away. Are we really constantly in search of what we think makes us complete and once we found it we don’t want to loose it ever again..??

Will we ever find it..?

Gevoel, uit je dat genoeg? Feelings, do you express them enough? 

Ik zit hier aan mijn desk, kijk om me heen. Iedereen in `diepe´ concentratie van werk.

De mens; ik blijf ons een raar fenomeen vinden.
De laatste tijd vraag ik mezelf vaak af; Wie leeft nou echt hoe hij zou willen? Wie laat zich niet mee sleuren door de `lijnen´ van de maatschappij.. Wie blijft eerlijk met zichzelf en ook tegenover anderen? Wie leeft de relatie die hij echt zou willen? Wie voelt nog, wie laat zich niet leven en blijft zich richten op wat je goed doet? Wie loopt zich deze dagen niet omver? Wie deelt nog genoeg met anderen? Wie zegt nog vaak genoeg “ik hou van je”, “ik ben dankbaar dat je deel van mijn leven uitmaakt”. Wie doet nog dingen voor anderen en niet alleen voor zichzelf? Wie geeft liefde, een glimlach, een knuffel aan wie het nodig heeft?
Soms voelt het alsof we met de tijd steeds meer in een robot veranderen. Een robot die maar automatisch dag in dag uit doet wat hij moet en wat van hem gevraagd wordt.
We lopen ons teveel omver. We beslissen té weinig de echte belangrijke dingen. We denken dat het leven eeuwig is.. En naar mate de jaren voorbij gaan hoor je te vaak `had ik dat nou maar gedaan toen´.. Leef niet met spijt.
Waarom doen we niet méér van dat wat we denken toen gedaan moeten hebben gewoon nu? Als je iemand dichter bij je wilt hebben; waarom zeg je dat niet? Als iemand je vlinders in je buik laat voelen; waarom zeg je dat niet? Als die persoon je goed doet voelen; waarom zeg je dat niet? Ga er niet van uit dat het duidelijk is, dat je het niet hoeft te zeggen. Laat je angsten je niet opslokken. Zeg het, maak het duidelijk, zeg wat je voelt! Wees niet bang om je gevoelens bloot te geven. Gevoel is het mooiste wat we kunnen delen. Zwijg niet wat je wilt zeggen, laat het zien, dat ben jij, zo voel jij en jij bent jezelf, een uniek persoon.
Wat verschilt de mens van de dier? Onze mogelijkheid om te communiceren. Alleen vaak denk ik dat de communicatie weg valt en er alleen maar mens over is.
Hedendaags voelen we té weinig, zijn we té weinig onszelf, vergeten we té veel en leven we het echte te weinig.
Sta eens stil bij hoe je in het leven staat, waar ben je nu, wat houdt je bezig, met welk gevoel ga je naar bed en met welk gevoel sta je op.. Naast wie ga je slapen en hoe voelt dat? Zou je het anders willen? En als dat zo zou zijn, waarom verander je er dan niets aan?
Vergeet niet dat het jou leven is en niemand anders dan jijzelf weet hoe je je het beste voelt.
I´m sitting here at my desk, looking around. Everybody looks like ‘deeply’ concentrated in their work.
Humans; I continue seeing us as a weird phenomenon.
Lately I ask myself a lot; who really lives like he’d like to? Who doesn’t live like the ‘lines’ of today’s society..? Who’s really true to himself and to others? Who has the relationship he really wants? Who still feels, who doesn’t live where society drives us to and keeps focused on that what he really wants? Who doesn’t ‘walk’ himself by these days, taken up by routine..? Who shares enough with others? Who continues saying enough ‘I love you’, ‘thank you for being in my life’ ? Who does things for others and not only for himself? Who gives love, a smile, a hug to someone who just needs it..?
Sometimes it feels like while time passes by we turn into some kind of robot. This robot that day in day out automatically does what’s asked of him and needs to do. We live to much ‘like the needs of society’.. We take less decisions about the truely important things. We take life for granted and think we’re immortal, and when the years passed by we think ‘I should’ve done this..’
Don’t live with regret..
Why don’t we just DO more of that what we think we should’ve done before just now? If you want someone close to you; why not saying it? If someone makes you feel butterflies in your belly; why not saying it? If that one person makes you feel good; why not saying it? Don’t take for granted that the person knows, that you don’t need to speak it out. Don’t let your fears be greater than your feelings. Say it, make it clear, say what you feel! Don’t be afraid to speak yourself out. Feelings is the best we can share. Don’t stop from saying what you want, open up yourself, that’s you, it’s how you feel and you are yourself, a unique person.
What differences humans from animals? Our ability to communicate. Only very often I think that we leave communication and there is only humans left.
Nowadays we feel too less, we’re not enough ourself but that character we created, forgetting to live the real.
Think for a second; how are you standing in life right now, where are you, what keeps you busy, with what feelings do you go to bed and what ones do you get up.. Next to whom are you going to sleep and how does it feel? Would you like it to be different? And if you´d like it; why don’t you change it?
Don’t forget; it’s your life and nobody else than you knows how you feel the best.

Never again…

Never again will I see your face…

Never again will I hear your voice.. 

Never again will I be able to laugh with you..

Never again will I feel your hug..

Never again will I be able to ask your advise..

Never again will you tell me your dreams..

Never again will I hear you breath..

Never again will I be able to share a confession..

Never again will I receive your messages..

It’s just so hard, the missing is a daily para..

It’s just.. I hadn’t expected to be now.. 

I miss you my lovely dad. 

Liefde 2.0

Hoe kan ik hier over beginnen… (lack of inspiration? mss een beetje maar kom ik zo weer overheen) Liefde, we kunnen er eindeloos en poetisch over schrijven. Liefde in de tijd van nu… misschien minder romantisch of hoe het ook ingebeeld mag worden. Ik hou ervan de langste gesprekken te voeren over liefde in al zijn zinnen. Ik geloof immers nog dat liefde het hoogste doel is waarnaar de mens kan streven, en waar we uiteindelijk ook naar gedreven worden. 

Maar wat betekent liefde precies in deze ‘era’. Laatst maakte ik de opmerking dat ik uit was geweest, letterlijk de héle kast had aangetrokken en dat er géén enkel figuur van het andere geslacht überhaupt naar me was toegestapt om vuur te vragen, ok ik rook wel niet maar tis een manier van zeggen, en dan beschrijf ik mezelf niet zozeer als ‘de lelijkste in huis’.. Dus vond ik het bijna een vervloeking naar mezelf. Ga je dan eindelijk ’s uit omdat je anders alleen maar uitkomt op jezelf, Netflix en een glaasje wijn en dan kijkt er niemand naar je om..!! Snap jij t? Waarop m’n vriendin antwoorde ” Het is de era van Tinder, niemand stapt meer spontaan op je af”.. Zucht.. Moet ik hier nou echt mee leven..? Moet ik me nu echt gaan toegeven aan die hoor mij: kansloze app.. Misschien dus wel. Nu kan ik hierbij dus mijn eerste ervaringen vertellen over deze App, want ja net als velen moest ik het ook even uitproberen..

Mijn eerste ervaring met Tinder was in mijn moederlijk land, ongeveer 7 maanden geleden. Ik was bezig mezelf weer een beetje ego-in-te-boosten, kijken hoe ik weer op de ‘markt’ zou liggen nu ik niet meer in een relatie zat. Kan ik eerlijk zeggen dat die laatste er maar al te goed voor had gezorgd dat ik mijn ego op de vloer had liggen en ik eraan moest werken om deze weer op te rapen. Dus ik die app downloaden, leeftijd instellen, fotomatchen met mn profiel (dit is más nog wel t moeilijkste), de regio afleggen, leeftijd en hoppa ‘Loen’ kon gaan swipen. Hoé oppervlakkig zijn we inmiddels geworden.. Swipe rechts als je m leuk vind, swipe links als niet.. (jesus humanbeings we’ve became so superficial on what our emotions can even translate to..). 

Zo begon mijn avontuur dus met de grote T, en ik swipte heel wat af, moet zeggen dat er genoeg aantrekkelijk mannelijk goed is daaroh in die lage landen (-; Kan ook zeggen dat er nog redelijk wat ok gesprekken uit voort kwamen dus tot zodoende nam ik t swipen als een leuk afleidings spelletje.

Totdat, 1 dag voor vertrek naar t zuidelijke Argentinië, ik een attractieve kop swipe en we hebben een match. Zijn naam begint ook met een T (net als de app) en vrijwel meteen starten we ’n gesprek. Mijn openingszin was ‘wat een leukerd ben jij’. Ja, als ik m’n mening moet geven kom ik er ook meteen over uit zonder poespas. Ik weet nog goed dat ik die avond met m’n nicht en een vriend Roti ging halen en heerlijk op de bank smullen, dus ik moest gaan en had weinig tijd voor een langer gesprek, maar de eerste zinnen waren geschreven. 

Uiteindelijk stap ik het vliegtuig op 14.000km naar t zuiden en onze gesprekken gaan verder, deze worden langer en dagelijks. Daarbij komt er ook meer persoonlijke interaktie door een aantal fotos die komen en gaan (alleen nog via tinder en extra’tjes) en toen waren we al ruim anderhalve maand appen en fototjes verder. Waarbij de ‘wie ben jij waar hou je van gesprekken’ over gingen op een iets kleurvollere inhoud met wat gedefineerd kan worden als ‘T-sex’, ja hoor zeker meerdere hebben dat inmiddels gedaan. Hoogst waarschijnlijk als er geen 14duizend f-king km tussen had gezeten hadden we inmiddels elkaar al persoonlijk met een biertje ontmoet om te kijken of dát wat we tussen de regels lazen ook persoonlijk zo was, maar we hadden er die 14D km tussen weet je nog.. 

Zo gingen we van de ene app naar de andere app maar dan Whatsapp, en als de intensiteit nog niet genoeg was zaten we snel meerdere keren per dag te kletsen en kon de tijd maar niet snel genoeg voorbij gaan. Nu kwamen de fotos inmiddels in ‘beweging’ en was het alsof ik de hemel had berijkt met wat voor moois daar voorbij kwam. Op dit moment wisten we elkaars voornaam alléén, hadden we elkaars FB of Insta niet gedeeld, het was alleen hij en ik op de app en de wereld kon vergaan. Er is op dit punt wel in te denken dat we op zo’n moment waren dat al die 2.0 interaktie behoefte gaf aan het échte.. 

Al die gesprekken maakten verlangens aan en die verlangens moesten op een gegeven moment vervuld worden.. Toen begon er een frictie tussen ons, ik hier & hij daar, ik niet wetend wanneer terug te kunnen, we deelden samen onze goeie voornemens via een video, wensten elkaar meer liefde voor dit jaar maar allemaal op die afstand. Dit allemaal zorgde voor een stilte (van zijn kant, ik ben daar veelste intens voor) een soort ‘paar dagen nadenken shit’ waarbij ik niet meer wist of hij nu opeens verdwenen was zonder iets te zeggen of wat de bedoeling was.. Ja waar kun je grip op hebben, t enige wat je van elkaar ‘kent’ is elkaars profielfoto. Maar een aantal dagen erna kwam hij met het bericht dat het allemaal een beetje te véél voor hem was en hij duidelijk toe was aan aanraken en dat de afstand niet hielp. Dat kontakt houden ok was, maar dat ieder zijn eigen ‘ding’ kon doen. Hiermee was ik het eens, hoewel ik wist dat dit een weg zonder uitgang was, maar ok we houden kontakt en ieder doet wat hij/zij wil totdat ik mss weer naar NL ga. Ik denk dat dit moment voor beiden een soort opluchting bij een teleurstelling was. 

Wat we die tijd hadden gedeeld voelde zo… ‘echt’.. en we kenden elkaar persoonlijk niet eens, maar het voelde alsof we elkaar aanvoelden, zijn stem in de audios; alsof we elkaar van een vorig leven kenden, alles was zo mooi. Net als dagdromen waarin alles perfect lijkt en hij het perfecte plaatje is, of.. heb ik me dit allemaal ingebeeld?