Lying in bed..

I lie here in bed, it’s 2 am. My face is al washed with tears. I just had an avalanche of sadness. I just felt as if my heart was ripped off. I only have this feeling sometimes. Not that often I leave it in and gain the battle. From day to day it looks like I’m fine, at least that’s what I try to be. But sometimes when there’s so much joy in everybody around me, and it all appears to be so good in their lives it just makes me feel like a black sheep. Cause I really try to be positive and grateful and not to much complaining bout stuff, or better my stuff. But at the moment it’s just not that easy for me. I’m trying to get a grip on my life, but my mind sometimes betrays me. I can’t help it. Those moments I just miss the happiness. Do you remember your last really happy moment?

Then I feel alone, and I don’t want to feel alone. You know how much you should value and appreciate your family and friends in life. I don’t understand all those families angry with each other. But when you don’t have them anymore. Then you’ll really gonna miss them. So think wise before you argue. Before you judge. Just feel grateful.

It’s not good to live in the past or in memories but sometimes I just really would like to go back to my childhood, feel the wind in my face and eat an ice cream. Cause back then I still had both my parents.

M-A-N-I-A-C : Me, Myself and I?

Yesterday I started watching “Maniac” the new Netflix serie with Emma Stone and Jonah Hill. I found the introduction above all curious and its something I often think about.

Hypothesis: All souls are in a quest to connect. Our minds have no aware of this quest. All the worlds that almost where, matter just as much as the world we’ re in. These hidden worlds cause us great pain. Camaraderie, communion, family, friendship; were lost without connection. It’s quite terrible to be alone.

So this brings me up to all these theories and thoughts I have about humans, relationships; how we’re people of connections and the simple fact that we’re not made to be alone.. A lot in our lives goes about people, relationships, different groups of relations and how that interfere with your status of living. Actually I find ourselves a pretty crazy and fucked up humanity.

How many of us has problems connecting with other people? How many times have you been afraid of being an outsider or not being accepted in different groups of people? A lot of times this just happens cause a more influenceable person created this opinion about you and spread it around.. How many times do we appear to be someone we aren’t? Just cause we wanna be part of something or someone.. I think that this happens to a lot of us.

What I also experience a lot of times is that people doesn’t take the effort or time to really get to know each other.. Or to look further into that person and dig in what’s important for him/her and makes them who they are today. I find myself struggling with these things a lot of times. People seem to prejudge so much.. I even find myself doing it sometimes and then I try to be conscious about it and avoid that behaviour.. It’s actually a very good practice for yourself. I give a lot about people and those I care about and surround me. For me its always an interesting something; getting to know the person; the way they think and stand in the world. Superficiality is not for me. I wanna know  the real person behind the face. This makes me angry with nowadays flexibility in relationships a lot of times. It’s so loose, the lack of commitment, its so “scroll away” kind of way.. One day you know each other, the other day its nothing. Its so 21st century looseness.. Everything is so exciting and so boring at the same time. There’s not enough patience, everything needs to be fast and now.. Satisfying and complying on the moment and after that what shape it really takes doesn’t actually matter that much. Why should it? You already got the satisfaction you needed out of it.

I think nowadays we’re influenced a lot by how technology develops, by the “scrolling” and “like or not like” era. Its gotten all so superficial, didn’t it? We don’t have time enough, we’re caught up in daily commitments and stress, we need to comply with so many things; that a lot of times we forget to enjoy and connect. Actually I think that a lot of times we’re getting more and more lonely and that really connecting with others is becoming difficult. These thoughts make me sad.. Even to me, who’s a peoples person, but sometimes I’m so absorbed in thoughts; in myself, that I find it difficult to get out and connect with people.. And then, when I think about it, when I actually caught myself in that journey I try to get out of it and get surrounded by people I love, even though we’re all strangers and part of this “act” we pretend to play.

Tijd om te herstellen

Hier zit ik dan, met een Neo Tango playlist op Spotify, zondag middag, 3 maanden sinds mijn aankomst in mijn geboorteland. Toch al een tijdje. En ja, wat gaat de tijd toch snel voorbij als je er niet bewust van bent. Dan kan ’t allemaal lekker op een onbewuste manier verder draven dat leven, maar dat wil ik juist niet. Ik wil er bij zijn, ik wil het voelen, proeven, ruiken, zien gebeuren; wat? Wat dan ook, maar ik wil het allemaal in me opnemen en ervan genieten.. of niet, maar dat dan wel bewust meemaken.

Sinds ik ben aangekomen ben ik er volledig ingedoken; werk, wonen, voertuig, lekker inburgeren zegmaar. De zomer is hier, niet zoals gewend, heel mooi geweest en ik smakte op een gegeven moment zelfs naar bewolking en regen. Ik dacht dat ik dit nooit zou zeggen. En dan nu komt de zomer een beetje tot zijn einde en wat nu..?

Ja dat begon toch wel een beetje de laatste tijd door m’n hoofdje te spelen.. Wat wil ik nu? Waar voel ik me goed bij? Wat is het beste voor me? Allemaal van dat soort vragen, die je soms liever ontwijkt, maar waar je op een gegeven moment dikwijl mee wordt geconfronteerd. Dus dan is ontwijken geen optie meer. Nu voelde ik me al een paar dagen minder fit, mijn weerstand was minder, lichaam begon een beetje pijn te doen en ja hoor t was raak; na de bruiloft van m’n neef werd ik meteen ziek. Hoge koorts voor dagen lang, alles deed pijn zo ongeveer en die koorts die maar niet zakte. Uiteindelijk naar de huisarts; ik had een hevige blaas ontsteking, tot wel bijna nier bekken ontsteking.. Naar het ziekenhuis, was de beste optie vonden ze. Maar ik was helemaal nooit opgenomen en ook was ik nooit écht ziek.. Maar oké na 2 nachtjes sloeg de antibiotica aan en mocht ik naar huis.

Nu zit ik hier, herstellende van die lange week ellende. Ellende voor mij, die dat niet gewend is en altijd gezond door het leven gaat. Dus is er een hevige short cut aan alcohol in mijn dagelijks leven gekomen, gezonder eten, en langzaam weer fit worden. In die dagen met hoge koorts heb ik echt genoeg liggen ijlen, ja serieus, ik heb inbeeldende gesprekken gehad met mezelf en met weet ik veel wie nog allemaal. Toch heeft dat me een soort duidelijker inzicht in mezelf gegeven en waar ik nu sta en heen wil. Dus heb ik dat een beetje voor mezelf opgesteld; soort aanplakking plan met wat er nu komen gaat. Als je dat soort dingen voor jezelf uittekent maakt het echt een reuze verschil voor je, veel overzichtelijker.  Nu moet ik zeggen dat daar liggend in ’t ziekenhuis echt niet goed voor je zelfbeeld is.. Zeker omdat je gewend bent als jong persoon gezond door het leven te gaan en als dat dan even anders uitpakt opeens moet je daar wel even bewust bij stilstaan. Ik neem er nog even de tijd voor in ieder geval om dat allemaal tot me te nemen. Vind je het erg?

Wanneer je het gevoel van geluk binnen laat

Ik ben een aantal maanden afwezig geweest.. Soms gebeurt dat. Ik ben meerdere keren begonnen aan een nieuw stuk schrijven maar na een aantal regels werd ik dan weer afgelijdt en bleef het bij losse regels, verwarrend. Het was alsof mijn gedachten ergens anders waren en ik me de tijd ook niet gunde.

Inmiddels is het eind April, zit ik op mijn een-na-laatste dag werk na meer dan 8 jaar.. Kun je je dat voorstellen? Ik heb een gevoel van bijna “vrijheid” wat ik het liefste voor altijd wil omhelzen maar aan de andere kant nog niet helemaal kan beseffen. Hoewel de laatste jaren redelijk snel voorbij zijn gegaan, ik tussendoor ook een hoop heb gedaan en ik wel meer dan een keer dacht dat mijn “einde” op dit werk eerder nabij was, maar de tijd was nu.

En hierbij ben ik er van overtuigd dat alles op zijn tijd komt, dat je vooral je gevoel niet moet onderdrukken en dat je niet moet vergeten naar je hart te luisteren. Zo was het dat ik dit jaar anders in mijn schoenen stond. Na veel werk, stress en tijd heb ik vorig jaar kunnen eindigen met alles waar ik zoveel energie in had gestopt. De verhuizing, nieuw huis, erfenis declaratie, alles CHECK. Ik was mijn jaar geëindigd op het strand; kijkend naar de zee die al mijn energie vernieuwde. Wat was dat een fijn gevoel; het gevoel van overwinning, na een lange strijd. Dus nu ik toch bezig was op het pad van “renovatie” vond ik het belangrijk om alles wat me slecht deed in mijn leven te verwijderen. Hoppa, jij doet me niet goed: WEG! En op die manier op een eerlijker pad voor mijzelf te komen.

Één van de dingen die me al een tijdje dwars zat was mijn werk. Ik had het duidelijk niet meer zo erg naar mijn zin, de taken die me werden gegeven deed ik met vermoeidheid, ipv flexibiliteit door mijn jaren dienst werden deze van me afgenomen en zo kan ik nog een aantal redenen geven. Dit deed me bewust zijn van het feit dat ik hier niet meer mee verder kon.. En wat nu? Wat wil ik nu, dacht ik toen. Vaak om te weten wat je wil is het erg belangrijk te weten wat je niet wil, dan ga je tenminste een kant op.

Dit wetend moest ik op zoek naar mijn volgende projectje. Hierbij vroeg ik mijzelf een aantal dingen, een daarvan was; wil ik nog in deze stad verblijven of wil ik mijn avontuur ergens anders opzoeken? In twee landen opgegroeid zijn is iets wat ik vaak moeilijk heb gevonden, die identiteit strijd van “waar je wortels liggen”.. Totdat ik uiteindelijk mijzelf eraan heb toegegeven dat ik ben wie ik ben, ik heb zowel wortels in Argentinië als ik in Nederland heb, ik heb ze beiden en daar zal ik het beste uit halen. Maar ik voelde in mij dat ik er even tussenuit moest. Dat ik mezelf de kans moest geven om andere lucht te ademen, meer in contact met mij te zijn zonder de invloed van eventueel andere dingen of mensen. Ik heb me dat tegoed. Ik merk dat ik sommige verantwoordelijkheden ontloop, vooral de dingen die me stress leveren en dat ik me daar niet lekker bij begin te voelen. Dus waarom laat Loen zich niet even zichzelf zijn en écht in contact met mijn diepere IK zijn. Dat heb ik nodig, om mijn verdere weg te vinden. 34, geen kinderen, geen partner, alléén mezelf om voor te zorgen. Het is nu of anders wordt t altijd moeilijker met dit soort beslissingen.. Dus heb ik voor mijzelf gekozen. Het was een tijd geleden dat ik dat deed, maar het voelt zo goed!

Zo is het dus dat ik op mijn laatste 48 kantoor uren zit en ik eind Mei naar Nederland vlieg om in een sta caravan te wonen, van het strand te genieten en een aantal uur daarbij te werken om me te kunnen bekostigen. Het voelt heerlijk, het voelt het dichts bijzijnde naar vrijheid in een lange tijd, en voor dat gevoel ga ik. De weg om me beter te voelen met wat ik doe, rust in mijzelf te hebben, blij te zijn met het moment dat ik leef. Want uiteindelijk, het énige wat we meenemen van deze fysieke wereld zijn die momenten..

Simple Little Life…

De afgelopen dagen heb ik veel moois ervaren in de simpele dingen van het leven.
Dingen die me liefde in vershillende vormen heeft laten zien; in de “diepte” ervan en de manier waarop liefde oppervlakkig kan zijn. In verschillende scene´s van een film en een toneelstuk deed het me denken aan hoé moeilijk het hederdaags kan zijn om van het “simpele” in de liefde en het dagelijks leven te genieten. Dat we constant worden opgeslokt in alles wat we moeten doen en té weinig waarvan we genieten en waar ons hart echt ligt. Hoe érg we deze dagen afhankelijk zijn geworden van onze mobiele telefoontjes, social media shit en hoe dat telkens méér tijd van ons afneemt; op het moment dat we even een seconde hebben we erop kijken, hebben we een berichtje? Heeft iemand me geschreven? We zijn er op zo´n manier aan verbonden dat als je een drankje aan het doen bent in een café of een etentje in een restaurant en even om je heen kijkt, je ziet hoe vaak de helft aan z´n telefoon zit en dus geen enkel gesprek voert met degene waarmee je de tafel deelt. Is dat niet héél onbeschoft eigenlijk? Ik denk dan bij mezelf; als je tegenover elkaar zit en niks te vertellen hebt, maar gewoon een beetje zit en vooruit staart naar elkaar zonder dan ook een gesprek te voeren, waarom blijf je dan niet thuis? We zijn afhankelijk aan het worden van onze mobieltjes op een nogal ziekige manier.
In de film die ik afgelopen weekend zag, de laatste van Jim Jarmusch “Paterson”, daar had de hoofdrol speler, géén mobiel, en wou zich er ook niet aan toegeven. Hij was een gewone man die werkte als buschauffeur en in zijn vrije tijd schreef hij gedichten. De woorden van zijn gedichten rolden over het beeld terwijl hij de bus voort reedt. Na zijn werk ging hij naar huis, waar zijn vrouw hem opwachte met het avond eten en zij was een heerlijke droomster, elke dag had ze wel een nieuwe droom die ze wou waarmaken en dat in liefde met hem deelde. Na het avondeten deed Paterson een rondje met zijn hond Marvin en stopte elke dag voor een biertje bij de bar van de wijk. En zo; dag in, dag uit. Het filmt de tréspassing van de dagen van Paterson. En dat is juist wat me het simpele ervan liet zien; van een routine die eigenlijk alléén een kleine verandering neemt in het weekend, maar verder hetzelfde is.
Het deed me stilstaan bij hoé weinig; of het feit dat ik té weinig stil sta bij het waarnemen van kleine instanties die zich afspelen in mijn leven. Dat ik daar eigenlijk minder bewust van ben dan ik wil. Hoéveel we van die “extra” dingen vaak nodig hebben, terwijl ik van een simpele wandeling met mijn hond of gewoon s´avonds in de tuin liggen en naar de sterren kijken ook kan genieten, maar dat ergens toch vergeet. Ik verwoord het dat we té weinig met ons innerlijke “ik” verbonden zijn, dat we in teveel herrie leven, zowel media-verbonden als alles in onze omgeving er daarvoor lijkt te zorgen. Zo zie ik het ook in de liefde; de manier waarop we met elkaar verbonden zijn en aan de andere kant hoe weinig we op DAT moment ook echt met elkaar verbonden zijn.
-Jij – Ik –
Ik vertel
Jij luisterd
Ik kijk je in de ogen
Jij neemt me in je armen
Ik kus je
Jij voelt
Ons bloed vloeit door onze lichamen
Jij kleedt je uit
Ik ben al naakt
Jij komt bij me naar binnen
Langzaam worden we één
Elke beweging die we maken voelen we
De rest om ons heen vergaat
Het enige wat uitmaakt is samen op dat punt te komen
Jij voelt dat ik er bijna ben
Ik laat me gaan want ik wil alles voelen
JA, we zijn er..
Kippenvel is wat er over is
Dat gevoel van extase
Want niks anders dan dat maakt uit-

Laten we die simpele dingen in het leven meer ervaren en al dat “complexe” opzij zetten. Laten we de aandacht die we verdienen aan elkaar besteden. Laten we de niet uitgesproken woorden, uitspreken. Laten we haat in liefde veranderen. ​Laten we blijven hopen dat we dit leven samen kunnen beleven. Laten we elkaars hand vast pakken en elkaar in de ogen kijken. Jij bent jij en ik ben ik, maar laten we één zijn.

 

​Lately I´ve experienced a lot of beauty in the simple things of life.
Things that showed me love in different ways; in a “deep” way and how it can be superficial. In different scene´s of a movie and of a play made me think how difficult today´s life can be to just enjoy the “simplicity” of love and everyday life. That we continuously are being gulped down in everything we need to do and to less of what we enjoy and where our heart lies. How badly we´ve become dependent of our mobile phones, social media shit and how it constantly takes more time of us; when we´ve got a little second we look at it, do we have message? Someone thought of me and wrote me a message? We´re so attached to it, that when we go for a drink or dinner at a restaurant and you look around how other tables are being interactive with eachother, actually more than half of them is checking it´s phone and not even interacting with each other. Isn´t that rude actually? At that moment I think by myself; If you´re sitting in front of each other but have nothing to talk about, just sitting and staring at each other without having a conversation, why wouldn´t you just stay home? We´re getting dependend of our mobile phones on a rather sick way. In the movie I saw last weekend, the last one of Jim Jarmusch “Paterson”, the main character didn´t have a mobile phone and didn´t want one. He was a normal person ​who worked as a bus driver and in his time off he wrote poems. The words of his poems flowed over the screen while he drove his bus. After work he went home to his wife, who waited him up with dinner and she was a wonderful dreamer, every day she shared a different dream with him. Every night, after dinner, Paterson took his dog Marvin for a walk and made a little stop at the neigbourhoods bar. And so went by the movie, day in, day out. It shows the tréspassing of Patersons´days. It showed me the simple part; of a daily routine that only had little some difference in the weekends, but the rest is all the same.
It made me think of how little or the fact that I´m not consious enough of the little things that take place in my life. That I´m actually not as consious of it than i´d like.. How much we apparently “need” of those extra things, while I should enjoy more a simple walk with my dog or just lying in the backyard looking at the stars by night; but just someway forget it. I describe it as being less connected with your inner “you” and we live too much in continuos sounds, as well as media related as everything around that makes that happen. I see it as well in love; in the way we´re related to each other and how few
we´re really related on that actual moment.
​You-me-
I speak
You listen
I look at you
You take me in your arms
I kiss you
You feel
Our blood streams through our vains
You take of your clothes
I´m already naked
You slowly come inside me
We turn into one
Every movement feels intens
The rest around us dismisses
The only thing that matters is getting together on that point
​You feel i´m almost there
I let myself go cause I want to feel everything
YES, we´re there..
Goose-skin is what´s left
That feeling of ectasy
Cause nothing else than that matters-
Let experience more those simple things in life and let the “complex” things aside. Let pay the attention we deserve to each other. Let transform the unspoken words, in spoken. Let change hate in love. Let we hope to stay together in this life. Let´s hold our hands and look each other in the eyes. You are you and me is me, but let us become one.

Verwachtingen – Expectations..

Ik weet niet of vandaag mijn beste ik in de schoenen staat om te schrijven, maar aangezien ik al een week de tekening van deze post in mijn inbox heb van een van mijn beste vriendinnen om bij deze woorden te plaatsen, voel ik toch een kleine “pressure” om deze regels op “papier” te zetten. Eigenlijk was de vorige post begonnen naar aanleiding van dit onderwerp “verwachtingen” maar daar kwam weer iets anders uit, zo gaat dat vaak genoeg met schrijven. Zo gaat dat in het leven, je denkt ergens aan te beginnen en dan kom je uit op heel iets anders. En zo is het de laatste tijd ook voor mij in datgene wat we “liefde” noemen of soms ook in alle soorten vorm van relaties, de algemene “verwachtingen”.
Dit jaar, terwijl ik nog bezig ben met het verwerken van verdriet en op zoek ben naar de ware “ik” in mijzelf, is er ook een deel in mij die haar verlangens naar mannen en love itself wil blijven ontdekken. Zoals ik laatst nog zei; zonder LIEFDE in mijn leven is het alsof ik een plant zonder water ben, die zonder water langzaam dood gaat. Bij mij en liefde zie ik dat zo; ik wil niet zonder het gevoel leven.. En daarom uit ik het ook in al zijn vormen bij wat ik doe. Stel ik mijzelf teveel open? Misschien kan dat zo gevonden worden; maar als ik dat zo voel, dan ga ik daar ook voor.
Dus verwachtingen.. Als je in de begin fase van iets wat uit zou kunnen uitkomen op een relatie, die fase dat je elkaar “leert kennen”, is het bijna onmogelijk daarbij geen verwachtingen te scheppen, die ook samen zouden kunnen staan bij een illusie. Want in jezelf fantaseer je vaak genoeg daar over, bijvoorbeeld op het moment dat je iets voor die persoon begint te voelen.. Iets wat niet eens duidelijk hoeft te zijn voor jezelf totdat het gesprek op tafel ligt en je die verwachtingen verwoord.
Het gebeurde namelijk zo dat ik een wat “volwassenere” man ontmoet, 3 kinderen, iemand die ik op een ander moment van mijn leven denk ik niet eens de kans zou hebben gegeven om uberhaupt uit te gaan in eerste instantie, maar er was iets in me wat zich aangetrokken voelde vanaf het begin; dus ging ik op onderzoek uit. Na een aantal dates, gesprekken, etc wordt er vanaf zijn kant een soort van “rem” gezet. In de zin dat hij opeens geen tijd meer had die week, hij de week daarop op reis ging voor werk, en Loenie? Tja Loenie moest maar met haar “zin” om elkaar te zien blijven zitten. Hierop volgde een gesprek, via whatsapp, over het feit dat ik het niet zag zitten om elkaar ééns in de 3 weken, vooral als het hém uitkwam, te zien. Aangezien ik geen gesprekken wil houden over de telefoon, woonend in dezelfde stad, en elkaar in flesh and bone niet te zien.. En dan heb ik het over niet eens koffie samen te kunnen doen. Daarbij kwam hij met de opmerking “expectations” naar voren… (ik zou nu eigenlijk het liefst de emoticon van dat vrouwtje wat haarzelf voor haar voorhoofd slaat hier plakken, om in te beelden was dat mijn gezicht) JESUS! Waar hebben we het over..? Ik heb het eerder over elkaar leren kennen en niet zozeer al die verwachtingen scheppen. M´n hoogste verwachting zou kunnen zijn elkaar 1 keer per week te zien? Is dat veel (?) Anyway, het gesprek eindigde duidelijk daarbij, ik had hem laten weten dat ik het zo niet zag zitten en als hij het wou verwoorden in verwachtingen, noem het dan vooral zo!
Dit deed me dus denken… Welke verwachtingen heeft Loen eigenlijk? Was ik wel in de positie om verwachtingen te kunnen scheppen..? En op het moment dat je verwachtingen niet samen gaan met de realiteit, wat doe je dan? Communiceren! Een van de belangrijkste onderdelen in elke vorm van relatie is het communiceren van je gedachten, gevoelens, wil, etc.  Ik denk dat het iets is wat we té weinig doen naar angst voor een discussie of erger nog om geen teleurstelling te ervaren.. Maar wat wel een onderdeel van een alles is. Stel je voor als we misschien minder verwachtingen hebben wat betreft alles, zou het dan niet automatisch “makkelijker” zijn voor onszelf? Want als je niks verwacht kun je ook geen teleurstelling scheppen.. Hoé vaak hebben we door de verkeerde verwachting een discussie opgelopen..? Hoe vaak hebben we verdriet opgelopen hierdoor..? Hoe kunnen we dit het beste voor onszelf in handen houden?
Bestaat er liefde zonder verwachtingen? Of, als de liefde op een punt komt dat het niet meer je verwachtingen vervult, wil dat zeggen dat het dan niet meer bestaat?
Dit zijn een aantal van de gedachten die de laatste tijd door mijn hoofd spoken.. Waarbij het concept van verwachting zich meer in de vijhand van mijn ergste nachtmerries is veranderd.
I´m not sure if today my best me is standing in her shoes, but considering I´ve got the illustration of this post since more than a week in my inbox from one of my best friends to be posted by these words, I did feel some kind of pressure to write these words down on “paper”. Actually, I did start my last post wanting to write about “expectations” but that one ended about something else, happens a lot when you´re writing. It happens a lot in life, you think you started something and the results ended up being totally different. This also happens for me in what we can call “love” or in every term of relation, the overall “expectations” within.
This year, while I´m still trying to process my grief en looking for the real “me” within, there is also a part of me who that wants to continue exploring her desires to man and love itself.. Like I mentioned lately; without LOVE in my life its like I´m a vegetable without being fed with water, slowely dies without water. With me and love I feel it like this; I don´t want to live without that feeling.. That´s why I express it in all my ways and in everything I do. Do I expose myself too much? Maybey it can be seen like that; but if I feel like it, means I go for it as well.
So, expectations.. When you´re in the initial phase of something which can come out to a relationship, that phase where you “get to know eachother”, its almost impossible not to have expectations, those can also go together with illusion. Because within yourself you imagine enough about that person at the moment you start feeling someting for him.. Something which doesn´t even need to be clear for yourself until the moment the conversation is on the table and you said it out loud.
What happened is the following; I got to know this more “grown up” man, 3 kids, someone who in another moment of my life I wouldn´t have even given the possiblity to go out in at first, but there was something in me that felt attracted to him since the beginning, so I went on research. After a few dates, talks, etc. He puts some kind of “slow down” on the situation. In the way that just for a sudden he didn´t have time to see each other that week and the following week he was travelling for work, and Loenie? Loenie needed to keep her desires in the closet. After this a conversation came out, via whatsapp, about the fact that I wasn´t interested in seeing each other once every 3 weeks, or whenever he had time enough. Since I don´t want to have many conversations over chat, while living in the same city, and not giving time to see eachother in fles and bone is nonesence.. Hereby I´m only talking about grabbing a coffee at least. At that moment he comes up with the comment “expectations”.. (at this point I would actually use the emoticon of the girl with her hand on her forehead, so you can imagine my face on that moment) Jesus! What are we talking about..? I can say we´re getting to know each other and not so much that I´m having expectations.. My highest expectation can be to actually see you once a week? Is that to much to ask for (?) Anyway, the conversation ended at that point, I made him understand I didn´t feel like that, in those conditions and if you want to call it expectations, just do so!
This made me think.. Which expectations does Loenie actually have? Was I in the position of having any expectations..? And at the moment we create expectations and they don´t go together with reality, what do you do? Communicate! One of the most important components in every way of a relation is to communicate your thoughts, feelings, will, etc. I think its something we´re not used to do very often in fear to start a discussion or worst; not to be dissapointed.. but, which is part of a whole. Imagine if we would´ve less expectations about everything, wouldn´t it automatically be “easier” for ourself? Because if you don´t expect, you don´t get dissapointed.. How many times did we get into a discussion cause our expectations we´re different? How much sorrow did we have cause of this? How can we best keep this in hands?
Does love exist without expectations? Or when love comes at that point that it doesn´t fill your expectations anymore, does it mean it doesn´t exist anymore?
These are some of the thoughts that flow through my mind lately.. Whereby the concept of expectations turned more into the enemy of my worst nightmares..