Gevoel, uit je dat genoeg? Feelings, do you express them enough? 

Ik zit hier aan mijn desk, kijk om me heen. Iedereen in `diepe´ concentratie van werk.

De mens; ik blijf ons een raar fenomeen vinden.
De laatste tijd vraag ik mezelf vaak af; Wie leeft nou echt hoe hij zou willen? Wie laat zich niet mee sleuren door de `lijnen´ van de maatschappij.. Wie blijft eerlijk met zichzelf en ook tegenover anderen? Wie leeft de relatie die hij echt zou willen? Wie voelt nog, wie laat zich niet leven en blijft zich richten op wat je goed doet? Wie loopt zich deze dagen niet omver? Wie deelt nog genoeg met anderen? Wie zegt nog vaak genoeg “ik hou van je”, “ik ben dankbaar dat je deel van mijn leven uitmaakt”. Wie doet nog dingen voor anderen en niet alleen voor zichzelf? Wie geeft liefde, een glimlach, een knuffel aan wie het nodig heeft?
Soms voelt het alsof we met de tijd steeds meer in een robot veranderen. Een robot die maar automatisch dag in dag uit doet wat hij moet en wat van hem gevraagd wordt.
We lopen ons teveel omver. We beslissen té weinig de echte belangrijke dingen. We denken dat het leven eeuwig is.. En naar mate de jaren voorbij gaan hoor je te vaak `had ik dat nou maar gedaan toen´.. Leef niet met spijt.
Waarom doen we niet méér van dat wat we denken toen gedaan moeten hebben gewoon nu? Als je iemand dichter bij je wilt hebben; waarom zeg je dat niet? Als iemand je vlinders in je buik laat voelen; waarom zeg je dat niet? Als die persoon je goed doet voelen; waarom zeg je dat niet? Ga er niet van uit dat het duidelijk is, dat je het niet hoeft te zeggen. Laat je angsten je niet opslokken. Zeg het, maak het duidelijk, zeg wat je voelt! Wees niet bang om je gevoelens bloot te geven. Gevoel is het mooiste wat we kunnen delen. Zwijg niet wat je wilt zeggen, laat het zien, dat ben jij, zo voel jij en jij bent jezelf, een uniek persoon.
Wat verschilt de mens van de dier? Onze mogelijkheid om te communiceren. Alleen vaak denk ik dat de communicatie weg valt en er alleen maar mens over is.
Hedendaags voelen we té weinig, zijn we té weinig onszelf, vergeten we té veel en leven we het echte te weinig.
Sta eens stil bij hoe je in het leven staat, waar ben je nu, wat houdt je bezig, met welk gevoel ga je naar bed en met welk gevoel sta je op.. Naast wie ga je slapen en hoe voelt dat? Zou je het anders willen? En als dat zo zou zijn, waarom verander je er dan niets aan?
Vergeet niet dat het jou leven is en niemand anders dan jijzelf weet hoe je je het beste voelt.
I´m sitting here at my desk, looking around. Everybody looks like ‘deeply’ concentrated in their work.
Humans; I continue seeing us as a weird phenomenon.
Lately I ask myself a lot; who really lives like he’d like to? Who doesn’t live like the ‘lines’ of today’s society..? Who’s really true to himself and to others? Who has the relationship he really wants? Who still feels, who doesn’t live where society drives us to and keeps focused on that what he really wants? Who doesn’t ‘walk’ himself by these days, taken up by routine..? Who shares enough with others? Who continues saying enough ‘I love you’, ‘thank you for being in my life’ ? Who does things for others and not only for himself? Who gives love, a smile, a hug to someone who just needs it..?
Sometimes it feels like while time passes by we turn into some kind of robot. This robot that day in day out automatically does what’s asked of him and needs to do. We live to much ‘like the needs of society’.. We take less decisions about the truely important things. We take life for granted and think we’re immortal, and when the years passed by we think ‘I should’ve done this..’
Don’t live with regret..
Why don’t we just DO more of that what we think we should’ve done before just now? If you want someone close to you; why not saying it? If someone makes you feel butterflies in your belly; why not saying it? If that one person makes you feel good; why not saying it? Don’t take for granted that the person knows, that you don’t need to speak it out. Don’t let your fears be greater than your feelings. Say it, make it clear, say what you feel! Don’t be afraid to speak yourself out. Feelings is the best we can share. Don’t stop from saying what you want, open up yourself, that’s you, it’s how you feel and you are yourself, a unique person.
What differences humans from animals? Our ability to communicate. Only very often I think that we leave communication and there is only humans left.
Nowadays we feel too less, we’re not enough ourself but that character we created, forgetting to live the real.
Think for a second; how are you standing in life right now, where are you, what keeps you busy, with what feelings do you go to bed and what ones do you get up.. Next to whom are you going to sleep and how does it feel? Would you like it to be different? And if you´d like it; why don’t you change it?
Don’t forget; it’s your life and nobody else than you knows how you feel the best.

Hola! / Hello!

Het voelt een beetje “awkward” zo mijn eerste post te schrijven.. Waar moet ik het nu over hebben..? Waarom zou iemand het boeien waar ik over denk? Wat deze steenbok zoal bezig houdt.. Anyway, deze dagen kan het me allemaal maar weinig meer schelen. Als ik dit wil delen, dan doe ik dat ook gewoon!

Dus, het afgelopen jaar is m´n leven redelijk ondersteboven komen staan.. Exact een jaar geleden verkocht ik mijn hostel (die droom die het niet meer was). Ik heb er tot op het laatste half jaar letterlijk van genoten, in 4 jaar dacht ik toén mijn beste IK te hebben behaald, maar na veel werk, vermoeidheid en niet genoeg omzet kan dat nog wel eens veranderen. Dus heb ik daar, op tijd, een punt achter kunnen zetten. Vanaf dát moment dacht ik de rest van het jaar maar aan één ding: Doen waar ik zin in heb en genieten van wat ik heb. 

Dat kon helaas niet lang genoeg voor me duren want eind Juni werdt mijn vader opgenomen in het ziekenhuis (ongeveer 8ste keer in 6 jaar tijd) en 3 weken later stond ik naast hem, op intensive care, waar hij zijn laatste uitademing gaf. Toen ik 11 jaar jong was en mijn moeder terminale borstkanker had mocht ik op een herfstnacht, samen met mijn broertje, bij een vriendin slapen. Die avond droomde ik over haar en toen ik de volgende dag opstond was ze was er niet meer.. Misschien, die nacht op intensive care, is mijn moeder toen eindelijk mijn vader komen halen. Ze zeggen dat als je overlijdt ze “je komen halen”, dus geeft het mij meer rust om te denken dat zij het was die haar liefde kwam halen..

Sinds die nacht is niets meer “zoals toen”..

Sinds die nacht ben ik, als oudste zus, begonnen met alles wat te maken heeft met het verder gaan (proberen) of een nieuw leven opbouwen.. Van burocratisch papierwerk tot erfenis regelen, weer samenwonen met mijn 23-ig jarig zusje en uiteindelijk een punt zetten achter een 3-jaar lange relatie. En ondertussen kom je gevoelens tegen als; verdriet, boosheid, “waarom ik”, wat “thuis” was is het opeens niet meer, je depressief voelen en daarbij alles wat je van plan was nu een héle andere richting genomen heeft. Kortom, ik ben altijd een doorzetter geweest en waar ik mijn oog op leg ga ik ook voor.

Dus, hierbij kan ik zeggen dat ik zal proberen mijn echte emoties, gevoelens & gedachten te verwoorden.. Want het delen van ervaringen kan iedereen goed.

Als ik van één ding zeker ben is dat ik niet voor minder ga dan het échte wat er in en om me heen gaat. Het is belangrijk je echte ik te kunnen zijn.

Hola!

It feels a little awkward writing my first post.. Where should I begin..? Why should anyone care about what I have to say? About what keeps motivated this capricorn.. 

Anyway, these days nothing really keeps me from sharing. If I want to share this, so I do! 

So, in the last year my life got upside down without even having time to process it.. Exactly one year ago I sold my Hostel (that one dream which wasn´t it anymore). Until the last half year I really enjoyed it, those 4 years I thought I reached my best ME, but after a lot of work, exhaustion and not enough profit can make you change opinion. So luckily I ended that on the right moment. Since that moment I could only think of one thing: Do what I want and enjoy of what´s present in my life. 

Unfortunately that couldn´t last long enough for me cause end June my dad needed to go to the hospital and 3 weeks later I was standing next to him, at intensive care, where he took his last breath. When I was 11 years old and my mother was suffering of terminal breast cancer; I went to sleep, on a rare autumn night together with my brother, by a friend of us. That night I dreamed about my mom and when I got up the next morning I was told she´d passed away.. She wasn´t there anymore..

Maybey that night on intensive care while my dad gave his last breath my mother was there to finally take him with her. They say that when you die “they come for you”, so it gives me more peace to think that it was her who came to take her love..

Since that night nothing is “as it was”…

Since that night, as oldest daughter, i started with everything that has to do with “moving on with your life”.. from burocratic paperwork to managing the inheritage. Live again with my 10-year younger sister and finally end my realtionship, something I should´ve done much earlier. In short, I´ve always been a fighter and where I put my eyes, is where I go for. 

So, hereby I´ll try to express on these lines my true emotions, feelings & thoughts..

I can say I´m sure of something and that´s not going for less than the real me. It´s important to be your true self.