M-A-N-I-A-C : Me, Myself and I?

Yesterday I started watching “Maniac” the new Netflix serie with Emma Stone and Jonah Hill. I found the introduction above all curious and its something I often think about.

Hypothesis: All souls are in a quest to connect. Our minds have no aware of this quest. All the worlds that almost where, matter just as much as the world we’ re in. These hidden worlds cause us great pain. Camaraderie, communion, family, friendship; were lost without connection. It’s quite terrible to be alone.

So this brings me up to all these theories and thoughts I have about humans, relationships; how we’re people of connections and the simple fact that we’re not made to be alone.. A lot in our lives goes about people, relationships, different groups of relations and how that interfere with your status of living. Actually I find ourselves a pretty crazy and fucked up humanity.

How many of us has problems connecting with other people? How many times have you been afraid of being an outsider or not being accepted in different groups of people? A lot of times this just happens cause a more influenceable person created this opinion about you and spread it around.. How many times do we appear to be someone we aren’t? Just cause we wanna be part of something or someone.. I think that this happens to a lot of us.

What I also experience a lot of times is that people doesn’t take the effort or time to really get to know each other.. Or to look further into that person and dig in what’s important for him/her and makes them who they are today. I find myself struggling with these things a lot of times. People seem to prejudge so much.. I even find myself doing it sometimes and then I try to be conscious about it and avoid that behaviour.. It’s actually a very good practice for yourself. I give a lot about people and those I care about and surround me. For me its always an interesting something; getting to know the person; the way they think and stand in the world. Superficiality is not for me. I wanna know  the real person behind the face. This makes me angry with nowadays flexibility in relationships a lot of times. It’s so loose, the lack of commitment, its so “scroll away” kind of way.. One day you know each other, the other day its nothing. Its so 21st century looseness.. Everything is so exciting and so boring at the same time. There’s not enough patience, everything needs to be fast and now.. Satisfying and complying on the moment and after that what shape it really takes doesn’t actually matter that much. Why should it? You already got the satisfaction you needed out of it.

I think nowadays we’re influenced a lot by how technology develops, by the “scrolling” and “like or not like” era. Its gotten all so superficial, didn’t it? We don’t have time enough, we’re caught up in daily commitments and stress, we need to comply with so many things; that a lot of times we forget to enjoy and connect. Actually I think that a lot of times we’re getting more and more lonely and that really connecting with others is becoming difficult. These thoughts make me sad.. Even to me, who’s a peoples person, but sometimes I’m so absorbed in thoughts; in myself, that I find it difficult to get out and connect with people.. And then, when I think about it, when I actually caught myself in that journey I try to get out of it and get surrounded by people I love, even though we’re all strangers and part of this “act” we pretend to play.

Wanneer je het gevoel van geluk binnen laat

Ik ben een aantal maanden afwezig geweest.. Soms gebeurt dat. Ik ben meerdere keren begonnen aan een nieuw stuk schrijven maar na een aantal regels werd ik dan weer afgelijdt en bleef het bij losse regels, verwarrend. Het was alsof mijn gedachten ergens anders waren en ik me de tijd ook niet gunde.

Inmiddels is het eind April, zit ik op mijn een-na-laatste dag werk na meer dan 8 jaar.. Kun je je dat voorstellen? Ik heb een gevoel van bijna “vrijheid” wat ik het liefste voor altijd wil omhelzen maar aan de andere kant nog niet helemaal kan beseffen. Hoewel de laatste jaren redelijk snel voorbij zijn gegaan, ik tussendoor ook een hoop heb gedaan en ik wel meer dan een keer dacht dat mijn “einde” op dit werk eerder nabij was, maar de tijd was nu.

En hierbij ben ik er van overtuigd dat alles op zijn tijd komt, dat je vooral je gevoel niet moet onderdrukken en dat je niet moet vergeten naar je hart te luisteren. Zo was het dat ik dit jaar anders in mijn schoenen stond. Na veel werk, stress en tijd heb ik vorig jaar kunnen eindigen met alles waar ik zoveel energie in had gestopt. De verhuizing, nieuw huis, erfenis declaratie, alles CHECK. Ik was mijn jaar geëindigd op het strand; kijkend naar de zee die al mijn energie vernieuwde. Wat was dat een fijn gevoel; het gevoel van overwinning, na een lange strijd. Dus nu ik toch bezig was op het pad van “renovatie” vond ik het belangrijk om alles wat me slecht deed in mijn leven te verwijderen. Hoppa, jij doet me niet goed: WEG! En op die manier op een eerlijker pad voor mijzelf te komen.

Één van de dingen die me al een tijdje dwars zat was mijn werk. Ik had het duidelijk niet meer zo erg naar mijn zin, de taken die me werden gegeven deed ik met vermoeidheid, ipv flexibiliteit door mijn jaren dienst werden deze van me afgenomen en zo kan ik nog een aantal redenen geven. Dit deed me bewust zijn van het feit dat ik hier niet meer mee verder kon.. En wat nu? Wat wil ik nu, dacht ik toen. Vaak om te weten wat je wil is het erg belangrijk te weten wat je niet wil, dan ga je tenminste een kant op.

Dit wetend moest ik op zoek naar mijn volgende projectje. Hierbij vroeg ik mijzelf een aantal dingen, een daarvan was; wil ik nog in deze stad verblijven of wil ik mijn avontuur ergens anders opzoeken? In twee landen opgegroeid zijn is iets wat ik vaak moeilijk heb gevonden, die identiteit strijd van “waar je wortels liggen”.. Totdat ik uiteindelijk mijzelf eraan heb toegegeven dat ik ben wie ik ben, ik heb zowel wortels in Argentinië als ik in Nederland heb, ik heb ze beiden en daar zal ik het beste uit halen. Maar ik voelde in mij dat ik er even tussenuit moest. Dat ik mezelf de kans moest geven om andere lucht te ademen, meer in contact met mij te zijn zonder de invloed van eventueel andere dingen of mensen. Ik heb me dat tegoed. Ik merk dat ik sommige verantwoordelijkheden ontloop, vooral de dingen die me stress leveren en dat ik me daar niet lekker bij begin te voelen. Dus waarom laat Loen zich niet even zichzelf zijn en écht in contact met mijn diepere IK zijn. Dat heb ik nodig, om mijn verdere weg te vinden. 34, geen kinderen, geen partner, alléén mezelf om voor te zorgen. Het is nu of anders wordt t altijd moeilijker met dit soort beslissingen.. Dus heb ik voor mijzelf gekozen. Het was een tijd geleden dat ik dat deed, maar het voelt zo goed!

Zo is het dus dat ik op mijn laatste 48 kantoor uren zit en ik eind Mei naar Nederland vlieg om in een sta caravan te wonen, van het strand te genieten en een aantal uur daarbij te werken om me te kunnen bekostigen. Het voelt heerlijk, het voelt het dichts bijzijnde naar vrijheid in een lange tijd, en voor dat gevoel ga ik. De weg om me beter te voelen met wat ik doe, rust in mijzelf te hebben, blij te zijn met het moment dat ik leef. Want uiteindelijk, het énige wat we meenemen van deze fysieke wereld zijn die momenten..

Simple Little Life…

De afgelopen dagen heb ik veel moois ervaren in de simpele dingen van het leven.
Dingen die me liefde in vershillende vormen heeft laten zien; in de “diepte” ervan en de manier waarop liefde oppervlakkig kan zijn. In verschillende scene´s van een film en een toneelstuk deed het me denken aan hoé moeilijk het hederdaags kan zijn om van het “simpele” in de liefde en het dagelijks leven te genieten. Dat we constant worden opgeslokt in alles wat we moeten doen en té weinig waarvan we genieten en waar ons hart echt ligt. Hoe érg we deze dagen afhankelijk zijn geworden van onze mobiele telefoontjes, social media shit en hoe dat telkens méér tijd van ons afneemt; op het moment dat we even een seconde hebben we erop kijken, hebben we een berichtje? Heeft iemand me geschreven? We zijn er op zo´n manier aan verbonden dat als je een drankje aan het doen bent in een café of een etentje in een restaurant en even om je heen kijkt, je ziet hoe vaak de helft aan z´n telefoon zit en dus geen enkel gesprek voert met degene waarmee je de tafel deelt. Is dat niet héél onbeschoft eigenlijk? Ik denk dan bij mezelf; als je tegenover elkaar zit en niks te vertellen hebt, maar gewoon een beetje zit en vooruit staart naar elkaar zonder dan ook een gesprek te voeren, waarom blijf je dan niet thuis? We zijn afhankelijk aan het worden van onze mobieltjes op een nogal ziekige manier.
In de film die ik afgelopen weekend zag, de laatste van Jim Jarmusch “Paterson”, daar had de hoofdrol speler, géén mobiel, en wou zich er ook niet aan toegeven. Hij was een gewone man die werkte als buschauffeur en in zijn vrije tijd schreef hij gedichten. De woorden van zijn gedichten rolden over het beeld terwijl hij de bus voort reedt. Na zijn werk ging hij naar huis, waar zijn vrouw hem opwachte met het avond eten en zij was een heerlijke droomster, elke dag had ze wel een nieuwe droom die ze wou waarmaken en dat in liefde met hem deelde. Na het avondeten deed Paterson een rondje met zijn hond Marvin en stopte elke dag voor een biertje bij de bar van de wijk. En zo; dag in, dag uit. Het filmt de tréspassing van de dagen van Paterson. En dat is juist wat me het simpele ervan liet zien; van een routine die eigenlijk alléén een kleine verandering neemt in het weekend, maar verder hetzelfde is.
Het deed me stilstaan bij hoé weinig; of het feit dat ik té weinig stil sta bij het waarnemen van kleine instanties die zich afspelen in mijn leven. Dat ik daar eigenlijk minder bewust van ben dan ik wil. Hoéveel we van die “extra” dingen vaak nodig hebben, terwijl ik van een simpele wandeling met mijn hond of gewoon s´avonds in de tuin liggen en naar de sterren kijken ook kan genieten, maar dat ergens toch vergeet. Ik verwoord het dat we té weinig met ons innerlijke “ik” verbonden zijn, dat we in teveel herrie leven, zowel media-verbonden als alles in onze omgeving er daarvoor lijkt te zorgen. Zo zie ik het ook in de liefde; de manier waarop we met elkaar verbonden zijn en aan de andere kant hoe weinig we op DAT moment ook echt met elkaar verbonden zijn.
-Jij – Ik –
Ik vertel
Jij luisterd
Ik kijk je in de ogen
Jij neemt me in je armen
Ik kus je
Jij voelt
Ons bloed vloeit door onze lichamen
Jij kleedt je uit
Ik ben al naakt
Jij komt bij me naar binnen
Langzaam worden we één
Elke beweging die we maken voelen we
De rest om ons heen vergaat
Het enige wat uitmaakt is samen op dat punt te komen
Jij voelt dat ik er bijna ben
Ik laat me gaan want ik wil alles voelen
JA, we zijn er..
Kippenvel is wat er over is
Dat gevoel van extase
Want niks anders dan dat maakt uit-

Laten we die simpele dingen in het leven meer ervaren en al dat “complexe” opzij zetten. Laten we de aandacht die we verdienen aan elkaar besteden. Laten we de niet uitgesproken woorden, uitspreken. Laten we haat in liefde veranderen. ​Laten we blijven hopen dat we dit leven samen kunnen beleven. Laten we elkaars hand vast pakken en elkaar in de ogen kijken. Jij bent jij en ik ben ik, maar laten we één zijn.

 

​Lately I´ve experienced a lot of beauty in the simple things of life.
Things that showed me love in different ways; in a “deep” way and how it can be superficial. In different scene´s of a movie and of a play made me think how difficult today´s life can be to just enjoy the “simplicity” of love and everyday life. That we continuously are being gulped down in everything we need to do and to less of what we enjoy and where our heart lies. How badly we´ve become dependent of our mobile phones, social media shit and how it constantly takes more time of us; when we´ve got a little second we look at it, do we have message? Someone thought of me and wrote me a message? We´re so attached to it, that when we go for a drink or dinner at a restaurant and you look around how other tables are being interactive with eachother, actually more than half of them is checking it´s phone and not even interacting with each other. Isn´t that rude actually? At that moment I think by myself; If you´re sitting in front of each other but have nothing to talk about, just sitting and staring at each other without having a conversation, why wouldn´t you just stay home? We´re getting dependend of our mobile phones on a rather sick way. In the movie I saw last weekend, the last one of Jim Jarmusch “Paterson”, the main character didn´t have a mobile phone and didn´t want one. He was a normal person ​who worked as a bus driver and in his time off he wrote poems. The words of his poems flowed over the screen while he drove his bus. After work he went home to his wife, who waited him up with dinner and she was a wonderful dreamer, every day she shared a different dream with him. Every night, after dinner, Paterson took his dog Marvin for a walk and made a little stop at the neigbourhoods bar. And so went by the movie, day in, day out. It shows the tréspassing of Patersons´days. It showed me the simple part; of a daily routine that only had little some difference in the weekends, but the rest is all the same.
It made me think of how little or the fact that I´m not consious enough of the little things that take place in my life. That I´m actually not as consious of it than i´d like.. How much we apparently “need” of those extra things, while I should enjoy more a simple walk with my dog or just lying in the backyard looking at the stars by night; but just someway forget it. I describe it as being less connected with your inner “you” and we live too much in continuos sounds, as well as media related as everything around that makes that happen. I see it as well in love; in the way we´re related to each other and how few
we´re really related on that actual moment.
​You-me-
I speak
You listen
I look at you
You take me in your arms
I kiss you
You feel
Our blood streams through our vains
You take of your clothes
I´m already naked
You slowly come inside me
We turn into one
Every movement feels intens
The rest around us dismisses
The only thing that matters is getting together on that point
​You feel i´m almost there
I let myself go cause I want to feel everything
YES, we´re there..
Goose-skin is what´s left
That feeling of ectasy
Cause nothing else than that matters-
Let experience more those simple things in life and let the “complex” things aside. Let pay the attention we deserve to each other. Let transform the unspoken words, in spoken. Let change hate in love. Let we hope to stay together in this life. Let´s hold our hands and look each other in the eyes. You are you and me is me, but let us become one.

De overgang van Liefde.. The transition of Love..

Dus, ik ben de laatste tijd vooral afwezig geweest.. Niet in mijn eigen leven, maar wel vooral met het schrijven en het op papier zetten van gedachten, gevoelens, etc. Iets wat me wel goed doet en ik vaak genoeg uitstel omdat ik “geen tijd hebt”..

Bullshit, ik maak maar tijd.

De weg naar liefde… Weet iemand welke dat is?

Zal het zijn dat je moet stoppen met zoeken om het dan uiteindelijk te vinden..? Wat ik vooral de laatste tijd denk en daarbij ook uit is dat de expressie “Ik zal voor altijd van je houden”, praktisch niet bestaat. Hierbij wil ik zeggen dat liefde, in kwestie van relatie,  tijdelijk is.. Het is voor nu.. Wat niet wil zeggen dat het voor de rest van de dagen zo kan blijven maar ik zie dit als een moeilijk iets..

Alsof het zo zou zijn dat je nooit meer geprikkeld kunt worden door iemand. Dat je niet meer opeens een “crush” op iemand kan hebben. Misschien kun je wel verliefd zijn en spontaan een soort van verliefd worden op iemand voor één avond bijvoorbeeld.

Waaruit is een relatie opgebouwd? Vaak uit het aanbidden van je partner. Je kunt hém of haar bewonderen door iets wat hij/zij doet (en dit kan op verschillende vlakken tegelijk of op één vlak), maar vaak als deze “bewondering” weg valt, valt dan ook die liefde weg?

In eerdere tijden, toen de man meer “regeerde” om het zo maar te verwoorden, werd de liefde vaak ge-uit omdat dat zo verwacht werd óf omdat het gemakkelijk was. De vrouw was onderdaniger, werkte bijna niet of verdiende weining, werd niet gewaardeerd en er was praktisch geen plek voor haar in de maatschappij. Daarom kwam men bij elkaar in een zin van liefde door “gemakkelijkheid”. Daarna met de emancipatie van de vrouw, waarbij ze door meer inkomen zelfstandiger werden, eigen rechten en voor zichzelf konden opkomen. Is deze manier van liefde wel is waar veranderd.

In de tijd van nu.. Waarbij we elkaar wél nodig hebben, maar op een andere manier. Waar de man net als vrouw zelfstandig is, eigen onderkomen, baan, etc. Waarbij dus zowel bijna alle afhankelijkheid wegvalt en we alléén als individuen over zijn.

Een individu. Ik als persoon, jij als persoon. En hier komt het moeilijke; jezelf open te stellen als mens. Als waar je voor staat, wat je voelt, je verlangens uiten, jezelf bloot stellen. Ik bedoel, je moet er maar voor OPEN staan, toch? En waarom blijkt het toch zo´n moeilijke taak te zijn hedendaags..? Ik ervaar bijna alleen maar mensen om me heen die bang zijn om zichzelf te uiten, niet té veel in aanraking willen komen tot wat hun gevoelens eventueel kunnen zijn en daardoor dus liever in hun comfort zone verblijven. Ik voel een werkelijkheid waar het soms makkelijker lijkt te zijn om met elkaar naar bed te gaan dan daadwerkelijk je gevoel te uiten.. En hierbij denk ik dan in watvoor wezens zijn we veranderd..?

Waarom is zo moeilijk om ons te uiten? Om te verwoorden wat we voelen? Heeft het allemaal zo erg te maken met maar niet gekwetst te worden?

Wie geen liefde uit, zal het ook moeilijk krijgen..

Wie niet waagt, wie niet wint..

Een dag niet gevoelt hebben is voor mij als een dag niet geleefd hebben. En bij niet voelen, bedoel ik dat we vaak maar in die automatische manier van leven raken, alsof we verdoofd de dag door komen.. Wil je dat nou echt..?

Ik ben altijd op zoek naar die extreme manier van “houden van”..  Ik kan zo ongeveer de hele dag op zo´n liefdes gevoel teren. Alsof de liefde mijn motivatie is. De liefde die ik voel voor mijn hondje, voor mijn broer & zus, voor mijn familie, voor mijn vrienden en voor een eventuele liefde die voorbij komt in mijn leven. Dat alles is waar ik dagelijks op teer.

Zal het zijn dat ik daarom op zo´n manier continue op zoek ben naar de liefde, dat als ik het niet voel het is alsof de dag niet bestaan heeft..?

 

So, lately I´ve been pretty absent.. Not in my life, but with writing on paper my thoughts, feelings, etc. Something that does good to me but I use to postpone cause “I lack of time”..

Bullshit, I´ll make time.

The path to love.. Someone knows which one it is?

Could it be that you need to stop searching cause then is when you´ll really find it..? Thoughts that hang in my mind lately is that the expression “I´ll always love you”, practically doesn´t exist.. Hereby I want to say that love, in terms of relationships, is temporary.. It´s for now, for the time being.. Which doesn´t mean that it wont be like that for the rest of days, but I see it as something difficult..

As if it could be that you´ll not be triggered by someone else anymore. As if you won´t have a “crush” on someone anymore. Or maybe you can be in love with your partner and spontaniously experience some kind of crush or love on someone for just one night for example.

Out of what is a relationship build? A lot of times out of worshipping your partner. You can idolize him/her by what they do (this can be on different sides at the same time or just one), but when this “woreship” is erased, does that mean that the love also stopped existing?

In earlier days, when men “ruled” more to say so, love was expressed a lot of times in terms of expectations. Women were more dependent, didn´t work much or earned pourly, weren´t appreciated and there basically wasn´t a place for them in society. That´s why a lot were together; just because of “convenience”. Afterwards with the emancipation of women, they could have a better income, created their own rights and speak them out. All this got to a different “way” of Love.

Now a days.. Where we do need eachother, but in another way. Men and women ecually independent, have their own homes, jobs, etc. Hereby all the dependence falls behind and we persist as individuals.

An individual. Me as a person, you as a person. Here comes the hard part; open yourself as a human, as where you stand for, what you feel, express your desires, expose yourself “naked”. I mean, you need to be OPEN to allow this, right? So why does it look like such a difficult task now a days..? I experience so many people around me who are afraid to express themselves in terms of love, who don´t want to be in touch to what their feelings can be and so they prefer to stay in their comfort zone. I feel a reality where it somehow looks easier to sleep with eachother than actually express your feelings.. Hereby I think in what kind of creatures did we transform..?

Why is it so difficult to express ourselfs? To put in words what we feel? Does it have to do so much with not getting hurt?

Who doesn´t express love, will not easily get it..

Who doesn´t dare, doesn´t win.. A day without having felt, for me is like a day withouth having lived. And without feeling what is there left.. I mean we´re so used to live an automatic way of life, as if we´re going stoned through the day.. Do you really want that..?

I´m always looking for that extreme way of “loving”.. I think I can rely almost the whole day on any expression of love. As if my motivation is love. The love I feel for my dog, for my brother & sister, for my family, for my friends and for an eventual love that comes by in my life. All that is where I daily rely on.

Would that be the reason why I´m constantly in search for love, that when I don´t have it, it´s like my day didn´t exist..?

Donde no puedas amar.. Where you can´t love…

Donde no puedas amar, no te detengas.
Donde no sean sinceros, no te detengas.
Donde no te reciban, no te detengas. 
Donde no lo sientas real, no te detengas.
Donde no te valoren, no te detengas. 
Donde no perciban tu amor, no te detengas. 
Donde no puedas llorar, no te detengas. 
Donde no puedas ser vos, no te detengas. 
Donde no puedas reír a carcajadas, no te detengas. 
Donde no puedas tener una mirada cómplice, no te detengas. 
Sigue siendo tú misma.
Sigue sintiendo tu ser. 
Sigue tu yo interior. 
No abandones porque todos abandonan.
Where you can not love, do not delay.
Where they are not sincere, do not delay.
Where they do not receive you, do not delay.
Where you do not feel it real, do not delay.
Where they do not value you, do not delay.
Where they do not perceive your love, do not delay.
Where you can not cry, do not delay.
Where you can´t be yourself, do not delay. 
Where you can´t laugh out loud, do not delay. 
Where you can´t have an accomplice look, do not delay. 
Continue being yourself. 
Continue feeling your inner you. 
Do not abandon because everyone abandons. 
Waar je niet kunt houden van, blijf daar niet. 
Waar er geen eerlijkheid is, blijf daar niet. 
Waar je niet welkom bent, blijf daar niet. 
Waar je het niet echt voelt, blijf daar niet.
Waar ze je niet waarderen, blijf daar niet. 
Waar ze je liefde niet voelen, blijf daar niet. 
Waar je niet kunt huilen, blijf daar niet. 
Waar je jezelf niet kunt zijn, blijf daar niet. 
Waar je niet hard kunt lachen, blijf daar niet. 
Waar je geen oogkontakt kunt delen, blijf daar niet. 
Blijf jezelf. 
Blijf jezelf voelen. 
Geef niet op omdat iedereen dat doet. 

Liefde, Trouwen, Socrates, enzo… Love, Marriage, Socrates, etc…

Bruiloften.. Ik was dus uitgenodigd op een bruiloft afgelopen weekend. Bij Argentijnse bruiloften pakken ze met alles uit, alles is groot en uitbundig, met een kerk dienst (ze zijn hier zo katholiek als het maar kan), veel eten, drank en er wordt gedanst tot vroege uren in de ochtend.

Ik heb denk ik elke 3 tot 5 jaar ongeveer een bruiloft (leef nou eenmaal niet in een omgeving waar dat heelveel gedaan wordt). Gelukkig aan de ene kant want ik voel me er altijd maar een beetje het ‘zwarte schaap’ tussen.. En dit keer was niet de uitzondering..

Aangezien ik de laatste tijd meer ‘bewust’ en ‘introvert’ bezig ben zag ik deze bruiloft scene als iets waar ik me heel ver vandaan zie.. Ik zou nu niet eens kunnen stilstaan bij de gedachte ooit te trouwen. Maar ok, zeg nooit, nooit.. toch (?) En dan hoef je niet te denken dat ik een of andere freak voor het compromie ben ofzo, maar ik zie het een beetje moeilijk deze dagen “elkaar-voor-eeuwig-trouw-blijven-de-rest-van-onze-dagen”..

Ik ben van de gedachten dat liefde iets is wat niet zomaar eeuwig kan duren. We moeten er nu eenmaal niet vanuit gaan dat we samen zijn ‘tot de dood ons scheidt..’ Een relatie hebben, samenwonen, getrouwd zijn; dit alles wil niet zeggen dat hij nu van mij is als een soort bezit en je nooit meer zal verlaten.. In de dagelijkse maatschappij waarin we leven wordt liefde zo gezien: als een bezit. Omdat je nu in dat formaat de “liefde” hebt gevonden wordt er vaak een soort gedachte geassosiert dat nu hij/zij van ‘mij’ is en je nu kunt uitzetten in kilo´s (die je toen je elkaar net leerde kennen niet had), je stopt met die ene hobby waar je zoveel plezier in had toen je vrijgezel was en nu opeens geen tijd meer voor hebt.. Dat je na de intense ‘eerste’ tijd van de relatie toen je minimaal 1x per dag sex had of anders op springen stond als dat niet gebeurde je die hebt ingeruild voor bank hangen en tv kijken.. Uitgaan met je vriendinnen zit er ook niet meer in want het is “zo gezellig met z´n tweeën en ik heb dat nu niet meer nodig”.. Als die tijd eenmaal voorbij is begin je vaak na te denken; waar bevind ik me nu..? In welke fase ben ik mezelf kwijtgeraakt..?

Dus daarom; “don´t take anything for granted”.. Een relatie is net als een tweede baan, je moet er tijd in steken, zo nu en dan blijven verrassen, de stress van het dagelijks leven niet mee naar huis nemen, de seks spannend houden, voor elkaar klaar staan maar ook je eigen dingen behouden.. Anders raak je zo gemakkelijk in die “saaie sleur”.. waarin je jezelf makkelijk genoeg kwijt kunt raken en daarbij de eerste sympthonen van ´is-dit-wel-wat-ik-wil-syndroom..´voorbij komen.

Dus, liep ik daar op die bruiloft, keek om me heen en zag iedereen maar een beetje ‘nep’ doen tegen elkaar. Die neppe gelukkigheid, ken je die? Ik wel, zie het vaak genoeg om me heen. Mensen die ‘nep’ gezellig doen of nét iets te overdreven.. Daarnaast had je ook de koppel die erbij zat waarbij ik me afvroeg waarom zijn jullie in hemelsnaam gekomen..? Zij kon niet eens op de dansvloer staan of hij kwam al als de waakhond aanlopen en fluisterde iets in haar oren en gingen ze samen maar weer zitten. Hij heeft de hele avond geen woord met iemand gedeeldt en op het moment dat de muziek aanging stond hij met zijn handen voor z´n oren omdat de muziek té hard stond.. Even later zag je ze buiten discusseren en zijn ze weg gegaan. Het maakt me zelfs boos dat je je op die manier kunt laten leven door iemand.. !!!

Dit doet me dus weer denken over liefde.. over wat liefde nu echt betekend.. Voor mij.. Voor anderen.. En dan kunnen we lang genoeg filosoferen over wat is liefde..?? 

Socrates zei dat “Men houdt van wat hij niet heeft, en zodra hij het vindt, wil hij het voor altijd”.. (het bezit wat we hedendaags vaak genoeg ‘zien’ als liefde). En Aristoteles daarbij zei dat we in de constante zoektocht zijn naar onze “andere helft” dát wat ons compleet maakt.. Zoals, duizenden jaren geleden, toen God het eerste universum creërde, en de zielen zich begonnen te verdelen van de mens, totdat we uitkwamen op de duizenden en duizenden zielen die op aarde leven. Die zielen die zich begonnen te verdelen, voelden alsof ze iets kwijt hadden geraakt, alsof ieder zijn andere helft niet had. Daar komt het concept “soulmates” vandaan, en van de liefde waarbij we voelen dat elk mens datgene moet vinden wat ooit van ons was, maar wat we nu niet vinden. Zijn we daadwerkelijk in de constante zoektocht naar wat we denken ons compleet maakt en als we het eenmaal gevonden hebben het niet meer los willen laten..??

Zullen we het ooit vinden..?

 

Weddings… Last Saturday I was invited to one. When it comes to weddings in Argentina it’s all BIG, outstanding & the best, with a religious worship (they’re as catholic as it can be), lots of food, drinks and they dance until early hours in the morning.

I think I’ve got every 3 to 5 years a wedding ( I just don’t live in an environment where they’re used to get married a lot anymore). Luckily on one hand cause I always feel myself a bit of a ‘black sheep’.. and this time it wasn’t the exception.

Since lately I’m being more ‘conscious’ and ‘introverted’ in my thoughts I saw this wedding scene as something where I see myself very far away from.. I couldn’t even think about the fact to ever get married. But ok, never say never.. right (?) And this being said you don’t need to think that I’m some kind of freak of commitment or something, but I just see it a bit difficult these days “being-true-to-each-other-for-the-rest-of-our-days”…

I think that love isn’t just something that can last forever. We just can’t take for granted that we can be together ‘until death do us part’..

Having a relationship, living together, being married; all this doesn’t mean that now he’s mine as some possession and he will never leave you.. In today’s society often love is seen like this: like a possession.  Because now that you found ‘love’ frecuently it’s being associated that he/she´s ‘mine’ now and you can expand in kilo’s (those you didn’t have when you just met), you stop with that one hobby you enjoyed so much when you were single and now don’t have enough time to do anymore..

After that first intense time of your relation, when you’d a minimum of once per day sex or otherwise you were freaking out you now turned it in for watching tv on the coutch.. Going out with your friends neither is a plan anymore cause ‘it’s just so cosy together and you don’t need that anymore’… Once that’s over you start thinking; where am I now..? Which part did I loose myself..?

So that’s why; “don’t take anything for granted..” A relationship is like a second job, you need to spend time in it, so now and than keep surprising, not brining home the stress of everyday life, keep the sex thrilling, being there for each other but also maintain your own stuff.. otherwise it’s so easy to get in that “boring phase”.. where you can loose yourself easily and suffer the first symptoms of ‘is-this-what-I-want-syndrome..’

So, there I was walking on the wedding, looked around and saw everybody being like ‘fake’ to each other. That fake happiness, do you recognize it? I do, I see it enough around me these days. People who ‘fakely’ enjoy or are just being exaggerated… Besides that, there was also the couple whereby you’d ask yourself why the ‘heck’ did you come..? She couldn’t even stand on the dancefloor or he came by as the watchdog, whispered something in her ears and then went to sit together. He was standing all night with his two hands on his ears because the music was too `loud´.. later you saw them outside ‘discussing’ and they left. It makes me even angry that you can let live yourself by someone like this..!!

These things make me think again about love.. about what love really is.. For me.. For others.. And so we can philosophise enough about what love is...??

Socrates said that “One Ioves what he doesn’t have, and when he finds it, he wants to keep it forever”.. (the possession we nowadays ‘see’ as love). Thereby Aristóteles said we’re in constant search of our ‘other half’ that completes us.. Just like, thousands of years ago, when God created the first universe, and the souls started to separate of the humans, until we turned into million souls living on earth. Those souls that got separated, felt like they’d lost something, as if everybody didn’t had their other half. That’s where the concept of “soulmates” comes from. As if everybody feels the love as if we need to find what ones belonged to us, but can’t find it right away. Are we really constantly in search of what we think makes us complete and once we found it we don’t want to loose it ever again..??

Will we ever find it..?