De overgang van Liefde.. The transition of Love..

Dus, ik ben de laatste tijd vooral afwezig geweest.. Niet in mijn eigen leven, maar wel vooral met het schrijven en het op papier zetten van gedachten, gevoelens, etc. Iets wat me wel goed doet en ik vaak genoeg uitstel omdat ik “geen tijd hebt”..

Bullshit, ik maak maar tijd.

De weg naar liefde… Weet iemand welke dat is?

Zal het zijn dat je moet stoppen met zoeken om het dan uiteindelijk te vinden..? Wat ik vooral de laatste tijd denk en daarbij ook uit is dat de expressie “Ik zal voor altijd van je houden”, praktisch niet bestaat. Hierbij wil ik zeggen dat liefde, in kwestie van relatie,  tijdelijk is.. Het is voor nu.. Wat niet wil zeggen dat het voor de rest van de dagen zo kan blijven maar ik zie dit als een moeilijk iets..

Alsof het zo zou zijn dat je nooit meer geprikkeld kunt worden door iemand. Dat je niet meer opeens een “crush” op iemand kan hebben. Misschien kun je wel verliefd zijn en spontaan een soort van verliefd worden op iemand voor één avond bijvoorbeeld.

Waaruit is een relatie opgebouwd? Vaak uit het aanbidden van je partner. Je kunt hém of haar bewonderen door iets wat hij/zij doet (en dit kan op verschillende vlakken tegelijk of op één vlak), maar vaak als deze “bewondering” weg valt, valt dan ook die liefde weg?

In eerdere tijden, toen de man meer “regeerde” om het zo maar te verwoorden, werd de liefde vaak ge-uit omdat dat zo verwacht werd óf omdat het gemakkelijk was. De vrouw was onderdaniger, werkte bijna niet of verdiende weining, werd niet gewaardeerd en er was praktisch geen plek voor haar in de maatschappij. Daarom kwam men bij elkaar in een zin van liefde door “gemakkelijkheid”. Daarna met de emancipatie van de vrouw, waarbij ze door meer inkomen zelfstandiger werden, eigen rechten en voor zichzelf konden opkomen. Is deze manier van liefde wel is waar veranderd.

In de tijd van nu.. Waarbij we elkaar wél nodig hebben, maar op een andere manier. Waar de man net als vrouw zelfstandig is, eigen onderkomen, baan, etc. Waarbij dus zowel bijna alle afhankelijkheid wegvalt en we alléén als individuen over zijn.

Een individu. Ik als persoon, jij als persoon. En hier komt het moeilijke; jezelf open te stellen als mens. Als waar je voor staat, wat je voelt, je verlangens uiten, jezelf bloot stellen. Ik bedoel, je moet er maar voor OPEN staan, toch? En waarom blijkt het toch zo´n moeilijke taak te zijn hedendaags..? Ik ervaar bijna alleen maar mensen om me heen die bang zijn om zichzelf te uiten, niet té veel in aanraking willen komen tot wat hun gevoelens eventueel kunnen zijn en daardoor dus liever in hun comfort zone verblijven. Ik voel een werkelijkheid waar het soms makkelijker lijkt te zijn om met elkaar naar bed te gaan dan daadwerkelijk je gevoel te uiten.. En hierbij denk ik dan in watvoor wezens zijn we veranderd..?

Waarom is zo moeilijk om ons te uiten? Om te verwoorden wat we voelen? Heeft het allemaal zo erg te maken met maar niet gekwetst te worden?

Wie geen liefde uit, zal het ook moeilijk krijgen..

Wie niet waagt, wie niet wint..

Een dag niet gevoelt hebben is voor mij als een dag niet geleefd hebben. En bij niet voelen, bedoel ik dat we vaak maar in die automatische manier van leven raken, alsof we verdoofd de dag door komen.. Wil je dat nou echt..?

Ik ben altijd op zoek naar die extreme manier van “houden van”..  Ik kan zo ongeveer de hele dag op zo´n liefdes gevoel teren. Alsof de liefde mijn motivatie is. De liefde die ik voel voor mijn hondje, voor mijn broer & zus, voor mijn familie, voor mijn vrienden en voor een eventuele liefde die voorbij komt in mijn leven. Dat alles is waar ik dagelijks op teer.

Zal het zijn dat ik daarom op zo´n manier continue op zoek ben naar de liefde, dat als ik het niet voel het is alsof de dag niet bestaan heeft..?

 

So, lately I´ve been pretty absent.. Not in my life, but with writing on paper my thoughts, feelings, etc. Something that does good to me but I use to postpone cause “I lack of time”..

Bullshit, I´ll make time.

The path to love.. Someone knows which one it is?

Could it be that you need to stop searching cause then is when you´ll really find it..? Thoughts that hang in my mind lately is that the expression “I´ll always love you”, practically doesn´t exist.. Hereby I want to say that love, in terms of relationships, is temporary.. It´s for now, for the time being.. Which doesn´t mean that it wont be like that for the rest of days, but I see it as something difficult..

As if it could be that you´ll not be triggered by someone else anymore. As if you won´t have a “crush” on someone anymore. Or maybe you can be in love with your partner and spontaniously experience some kind of crush or love on someone for just one night for example.

Out of what is a relationship build? A lot of times out of worshipping your partner. You can idolize him/her by what they do (this can be on different sides at the same time or just one), but when this “woreship” is erased, does that mean that the love also stopped existing?

In earlier days, when men “ruled” more to say so, love was expressed a lot of times in terms of expectations. Women were more dependent, didn´t work much or earned pourly, weren´t appreciated and there basically wasn´t a place for them in society. That´s why a lot were together; just because of “convenience”. Afterwards with the emancipation of women, they could have a better income, created their own rights and speak them out. All this got to a different “way” of Love.

Now a days.. Where we do need eachother, but in another way. Men and women ecually independent, have their own homes, jobs, etc. Hereby all the dependence falls behind and we persist as individuals.

An individual. Me as a person, you as a person. Here comes the hard part; open yourself as a human, as where you stand for, what you feel, express your desires, expose yourself “naked”. I mean, you need to be OPEN to allow this, right? So why does it look like such a difficult task now a days..? I experience so many people around me who are afraid to express themselves in terms of love, who don´t want to be in touch to what their feelings can be and so they prefer to stay in their comfort zone. I feel a reality where it somehow looks easier to sleep with eachother than actually express your feelings.. Hereby I think in what kind of creatures did we transform..?

Why is it so difficult to express ourselfs? To put in words what we feel? Does it have to do so much with not getting hurt?

Who doesn´t express love, will not easily get it..

Who doesn´t dare, doesn´t win.. A day without having felt, for me is like a day withouth having lived. And without feeling what is there left.. I mean we´re so used to live an automatic way of life, as if we´re going stoned through the day.. Do you really want that..?

I´m always looking for that extreme way of “loving”.. I think I can rely almost the whole day on any expression of love. As if my motivation is love. The love I feel for my dog, for my brother & sister, for my family, for my friends and for an eventual love that comes by in my life. All that is where I daily rely on.

Would that be the reason why I´m constantly in search for love, that when I don´t have it, it´s like my day didn´t exist..?

7 gedachten over “De overgang van Liefde.. The transition of Love..

  1. Mensen durven hun gevoel niet meer te uiten. Mensen durven bijna geen liefde meer te tonen. Al is het nog zo mooi dat je dit mag delen en kan delen.
    De weg naar liefde volg je hart maar spijtig genoeg komt het vaak op een teleurstelling te recht. Het is heel moeilijk daar een correct antwoord op te geven.

    Aum Shanthi

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s