Het begin van het einde..? The beginning of the end..?

Vandaag, precies 1 jaar geleden, begon dit pad waar ik nog steeds op loop, het rouw pad. Een jaar geleden zat ik aan zijn bed, hij had veel pijn, pakte mijn hand en zei tegen me dat hij niet wist of hij wel uit deze kwam.. Nee joh gekkie zei ik nog overtuigend of was het dat ik de werkelijkheid niet wou zien?

Zou het zo zijn dat men weet wanneer het einde nabij is..?

Die avond kon ik niet slapen, ik lag maar in mijn bed te draaien, het voelde niet goed.. ik herinnerde me dat vage syndroom wat de dokter had bevestigd bij hem en ik besloot het maar eens duidelijk op te zoeken. Had ik misschien maar niet moeten doen.. Google gaf me nog minder hoop.. Die nacht begon mijn waken, sinds die nacht heb ik geen rustige slaaprust meer..

Gaat mijn vader dood spookte er door mijn hoofd?

De volgende ochtend ben ik zo vroeg mogelijk naar hem toe gegaan, lag hij daar zo als een hoopje ellende.. Toen we bij het ziekenhuis aankwamen had hij zó weinig kracht dat hij bijna niet op zijn benen kon staan dus in een rolstoel moest. Eenmaal bij de arts voor zijn bloed resultaten liep hij geel aan.. de bezorgde blik van de arts kan ik niet uit mijn hoofd halen..

Op dat moment besefte ik.. misschien komt hij niet uit deze..?

Dat was het begin van het einde…

Het moment dat mijn leven 360 graden omdraaide en ik het maar niet kon geloven..

Today, exactly one year ago, started this path on which i´m still walking, the path of raw. A year ago I was sitting at his bed, he was in a lot of pain, took my hand and said to me he didn´t know if he´d survive this one.. What are you saying dad, don´t be silly I said or was it that I didn´t want to see the reality?

Could it be that one knows when the end is close..?

That night I couldn´t sleep, I was turning around and around in my bed, it didn´t feel good.. I remembered that vague syndrome the doctor confirmed and I decided to check it out what it actually was. I think I shouldn´t have done that.. Google gave me even less hope of the situation.. That night I started my guard, since that night I don´t know what´s having a good sleep anymore..

Is my father going to die I thought?

The next morning I went to see him as early as possible, he was lying there as one who´s suffering too much.. When we arrived to the hospital he didn´t have enough force to stand on his feet so he needed a wheelchair. Once we saw the doctor for his blood results he started looking yellow.. The concerning look on the doctors face is what I can´t erase from my memory anymore..

That moment I realised myself… maybey he´ll not get out of this one..?

That was the beginning of the end..

The moment my life turned 360 degrees and I couldn´t face it as real..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s