S.O.S. m´n leven ligt overhoop.. S.O.S. my life turned upside down..

Iedereen heeft zo z´n plannen als je in de 30-ig bent. Over het algemeen ben je klaar met studeren, met je eerste óf tweede baan bezig, denken aan een huisje kopen als het even kan, vaste relatie, misschien trouwen of je begint aan kinderen te denken.. Al die dingen waar de maatschappij je in stopt en waar we, op de een of andere manier, vanzelf uiteindelijk ook in vallen. Hier, in dit zuidelijke halfrond, kan ik zeggen dat de mensen die ik tot mijn vriendenkring heb niet zo op die weg zijn.. Ik merk op dat velen in crisis zijn, liefdes en persoonlijke crisis. Op de een of andere manier, vooral het laatste jaar, hoor ik over veel relaties die uitgaan; na 20-ig jaar bij elkaar is hij vreemd gegaan of na 4 jaar samen geeft hij me de plek niet die ik wil in de relatie.. en zo heb ik er nog wel een paar. Ik vind ze maar een eigenaardig “fenomeen” die zuidelijke`machotjes´.

Zelf heb ik de theorie dat onze generatie vooral een soort desperate `ik-weet-niet-wat-te-doen´ syndroom heeft en dat het vooral te maken heeft met de vrouwen die nu geëmancipeerd uit de hoek komen en die `machotjes´ zijn dat vanuit huize helemaal niet gewend. “Oh wat doen we nu dan”.. Nu kan ik de macho niet meer zijn van het huis, nu hebben vrouwen hun eigen inkomen, hoeven ze niet meer de huisvrouw te zijn en dan weet de `macho´niet meer goed hoe daarmee om te gaan..

Dit is zo ongeveer waar ik achter kwam in mijn laatste relatie. Ik ben zo´n persoon die vaak van het goede van iemand uitgaat (heb daar genoeg slechte ervaring mee gehad), ook ik heb me laten meesleuren in die wiel van de maatschappij en ben 2,5 jaar samen geweest met iemand die ik op het einde bijna niet meer herkende. Één van de dingen die ik uiteindelijk geleerd heb niet te doen in een relatie is niet meer jezelf zijn.. Groeien naar de persoon die je naast je hebt en daarbij dus je eigen echte passies achterlaat.. Kortom jezelf kwijtraken en je na een tijd afvragen; waar ben ik nou mee bezig? Wat waren mijn dromen ook alweer? Waarom pas ik me telkens aan hem aan? Ik was hierin opgeslokt, ik ben er nog niet helemaal uit of het de zogenaamde verliefdheid was, die sleur in de maatschappij of wat het nou precies was.. Totdat je opeens `wakker´ begint te worden en naast je kijkt en afvraagt “wie is deze persoon waar ik verliefd op ben geworden nou eigenlijk?”.

Vanaf het moment dat ik me dat begon af te vragen en min of meer besloot er (eindelijk) een punt achter te zetten was het een soort “geluk bij een ongeluk”. Geluk omdat ik eindelijk wéér mijn ogen open heb, denk dichterbij te zijn wat ik wél wil in het leven, weer hardop kan lachen en wél t positieve kan inzien. En een ongeluk, omdat ik de dood van mijn vader heb moeten ervaren om erachter te komen dat alles wat mijn vader me gaf aan steun en positivietijd ik nu niet meer heb en dat ook duidelijk niet bij mijn ex kon verwachten..

Maar ik ga het hier niet over mijn ex hebben, dat is zonde van mijn regels. Ik heb kunnen inzien dat hij niet de ware was (als dat uberhaupt bestaat maar daar kan ik nog wel langer over schrijven) en dat mijn zoektocht in het leven verder gaat. Dat is niet de reden waarom ik kan zeggen dat ik voel dat mijn leven `overhoop´ligt.. Ok, het kan één van de factoren zijn (laat ik eerlijk zijn). Ik vind dat ik nooit een aanstelster ben geweest, en kan ik zeggen dat ik m´n weg tot m´n 33-igste redelijk voor elkaar heb gekregen (Ja dat zeg ik zelf zo even). Maar de fase waar ik nu in sta zie ik meer als een doorgang; in het italiaans heb je daar een mooi woord voor attraversiamo, een doorgang, waar ik in beland ben door externe omstandigheden die niet in mijn handen lagen. En door die omstandigheden ligt opeens je hele leven overhoop. Dan kun je denken, ach stel je niet zo aan.. Het kan altijd erger.. JA, dat kan het inderdaad! Maar denk je eens in, eindelijk (data een jaar geleden) ben je van die zaak af waar je genoeg stress van kreeg en je denkt `ik ga heerlijk beginnen met het genieten van mijn vrije tijd´. Vervolgens duurt dat `genieten´ 2 maandjes want opeens overlijdt je enige vader, de steun van de familie, en geeft je leven een draai van 360 graden.

Ik weet het, ieder heeft zijn eigen verhaal, ook zo zijn eigen ervaringen en dit was gewoon even niet iets wat ik niet verwachte.. Dan vraag ik me af; wát kun je dan wél plannen en verwachten in het leven..?

 

Everyone has so their plans when you´re in your 30´s. Most cases you finished studying, at your first or second job, thinking about buying a house if its possible, steady realtionship, maybey getting married or start thinking about kids.. All those things society drives you to, and somehow, a lot of us end up like that. Here, at the south, I can say that a lot of those who are part of my circle of friends aren´t really on that path.. I observe that a lot are in some kind of crisis, personal or sentimental. Somehow, in the last year, I just hear a lot about relationships being ended; after 20-years he cheated on her or after 4-years together he didn´t give me the place I need in the relationship.. And I could mention a few more examples. I can say I find them a rather strange phenomenom those `macho´s.

I´ve got the theory that our generation suffers some kind of this `I-don´t-know-what-to-do” syndrome and it has to do a lot with woman that now are much more emancipated and those `macho´s just aren´t used to it. “Oh what should I do know”.. Now I can´t be the `macho´ of the place, now woman have their own income, they´re not the housewive anymore and so they don´t really know how to act in that case..

That´s more or less what I found out in my last relationship. I´m a person who believes in the good of people (I´ve had enough bad experiences trust me), also did I drawn myself in that `society wheel´ and have been, for 2,5 years, with someone I didn´t actually recognise anymore in the end. One of the things I learned not to do anymore in a relationship is `not being yourself´.. Not to grow to the person you´ve next to you and thereby leave your real passions behind.. Altogether loose yourself and after some time ask yourself; what´s i´m doing actually? What were my dreams? Why am I adapting myself to him all the time? I was drawned in to this.. I´m not really sure if it was the supposed “being in love” or what exactly.. Until you start `waking up´ look at your side and ask yourself “who´s this person I fell in love with actually?”..

Since the moment I started asking it myself and somehow more or less (finally) started to end it, it turned out to be kind of an “accident with some luck”. Because I finally opened my eyes again, think I´m somehow being closer to what I do want in life, can laugh out loud again and see the positive side. And an accident, cause apparently I needed to experience the dead of my father to realise that everything my dad used to give me as support and positiveness, I didn´t have it anymore without him and I clearly couldn´t expect it from my ex..

But I´m not going to write about my ex, that would be a waste of my lines. I´ve been able to see that he isn t the real one (if that even exists but I can spend a few more lines on that if you want) and that my search in life needed to continue. That´s not the reason to say I feel my life has turned `upside down´.. Ok, it could be one of the factors (let me be honest). I don´t see myself as one who´s a complainer and could say I´ve managed my way pretty ok until my 33-years (yes I´m pointing it out by myself). But the phase I´m in right now is what I see more as an alley; in italian there´s a nice description for this as attraversiamo, an alley, where I ended in due to external reasons I couldn´t change or repair. And because of this just for a sudden your life is a bit of a mess. You could think, don´t exagerate.. It could always be worse.. YES, it could indeed! But think of this, finally (a year ago) you got rid of that business that caused you enough stress already and you think `I´ll just begin to enjoy my freedom, my free time´. Before you can even notice, 2 months later your father passes away. That person who´s the grip of you family and your life is nothing but the same anymore.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s